Η τοποθέτηση μου για τα χθεσινά γεγονότα στο γήπεδο της Τούμπας στο Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης: Έχω γεννηθεί και μεγαλώσει αλώστε σ´ αυτήν την οικογένεια. Η αδικία που έγινε στον ΠΑΟΚ δεν ήτανε στο χθεσινό αγώνα που δεν τελείωσε ποτέ. Ή στον αγώνα πριν από δυο βδομάδες που δεν άρχισε ποτέ! Η αδικία γίνεται στον ΠΑΟΚ από τότε που χιλιάδες πρόσφυγες στην πόλη αυτή έχτισαν και δημιούργησαν αυτό το μεγάλο σωματείο. Όταν άνθρωποι, σαν το Χαραλαμπίδη το Δημάδη, το Βασίλη Ζέρβα, τον πατέρα μου, το Μυλωνά, το Σεργιαννίδη, τον Παντελάκη, το Βουλινό και πολλούς ακόμη, έκαναν μια μεγάλη ομάδα. Όταν οι απλοί οπαδοί του, με μονό γνώμονα την αγάπη για την ομάδα, έπαιρναν από ένα τούβλο, ένα σακί άμμο και πήγαιναν και έχτιζαν το γήπεδο της Τούμπας. Ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, που μιλούσα πριν λίγο μαζί του, ήταν ένας από αυτούς τους ανώνυμους φιλάθλους.
Όταν κάποιοι έφτιαξαν μια μεγάλη ομάδα και όταν αντιλήφθηκε το αθλητικό κατεστημένο της Αθήνας ότι ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί ν αντιμετωπιστεί παρά μόνο με την αδικία, ιδρύθηκε το ΠΟΚ για να αντιμετωπίσουν τον εχθρό από την Θεσσαλονίκη, από το Βορρά. Από τότε υπάρχει αυτή η αδικία. Είμαι πολύ μικρός μπροστά στον μεγάλο κόσμο του ΠΑΟΚ ώστε να του πω αυτή τη δύσκολη στιγμή τι να κάνει. Ξέρει εκείνος πολύ καλά. Ήξεραν πολύ καλά όλοι όσοι ήτανε κατά χιλιάδες στα δύο τόσο κρίσιμα παιχνίδια και αυτοί προστάτευσαν την ομάδα. Ήξεραν πολύ καλά τι πρέπει να κάνουν τότε. Ξέρουν πολύ καλά τι πρέπει να κάνουν και σήμερα: ψυχραιμία και περηφάνια. Γιατί ο ΠΑΟΚ δεν έγινε μεγάλος από τις κατακτήσεις τίτλων και πρωταθλημάτων. Έγινε μεγάλος στη συνείδηση του κόσμου, στον αριθμό των οπαδών, εντός κι εκτός Ελλάδας, πρωταγωνιστώντας, προσφέροντας το καλύτερο αθλητικό θέαμα. Και αδικούμενος. Ο κόσμος του στηρίζει την ομάδα και προσφέρει πάντα το καλύτερο. Αυτό, θα συνεχίσει να το κάνει. Και αν κάποιοι ήθελαν το fair play, αν ήθελαν έντιμο πρωτάθλημα κι αθλητισμό, θα το είχαν θεσμοθετήσει, θα το είχαν πραγματοποιήσει εδώ και χρόνια!
