Άρθρα

Αρθρο μου στην έντυπη και ηλεκτρονική Free Sunday: Ξεκίνησε με μια καταστροφική νεροποντή. Για τις πληγές που προκάλεσε στην πόλη αρμόδιοι και συναρμόδιοι συμφώνησαν ότι «ευθύνεται η κλιματική αλλαγή». Υποθέτω σύντομα θα προκύψουν και εισαγγελικές παραγγελίες που θα την καθίσουν, όπως της πρέπει, στο… σκαμνί. Ακολούθησαν όμως πολύ χειρότερα: Ανήμερα την επέτειο μιας γενοκτονίας που η πόλη βιώνει με πολλές αναφορές ως μητρόπολη των Ποντίων, είχαμε μια άνανδρη επίθεση σε ένα θεσμικό πρόσωπο, στον δήμαρχό της. Κάποιοι ανεγκέφαλοι άσκησαν βία εναντίον του αυτοδικώντας κατά όσων (νεωτεριστικών, κατακριτέων και μη) έχει κατά καιρούς δηλώσει. Μπροστά μάλιστα στις σημαίες και στα λάβαρα των Ποντίων, μπροστά στο ίδιο το σύμβολο της πόλης, τον Λευκό Πύργο, όπου μαζεύτηκαν χιλιάδες κόσμου να καταδικάσουν ανάλογες πράξεις που έγιναν πριν από 100 χρόνια. Τελικά το γεγονός της μνήμης και το ότι όλα τα ποντιακά σωματεία ενωμένα συμμετείχαν, για πρώτη φορά, στις εκδηλώσεις πέρασαν στα ψιλά γράμματα. Λίγες μέρες αργότερα, στην επέτειο μιας άλλης κακής μέρας για την πόλη, αυτή της δολοφονικής επίθεσης στον Γρηγόρη Λαμπράκη στις 22 Μαΐου 1963, υποστήκαμε άλλο ένα σοκ: τη δημιουργία ενός «αντιφασιστικού μετώπου». Ο ίδιος ο πρωθυπουργός ήρθε στη Θεσσαλονίκη για να εξαγγείλει τον νέο «ανένδοτο»(;), έχοντας διαγνώσει την ύπαρξη ενός «εμφυλιακού και σκοταδιστικού κλίματος» στην πόλη. Θυμηθήκαμε Γκοτζαμάνηδες και «καρφίτσες» και αν στην πορεία βρεθούν και Σαρτζετάκηδες και Γαβράδες, θα συμπληρωθεί το remake ενός «Ζ». Για να αναφωνήσει στο τέλος κάποιος «ποιος κυβερνά αυτή την πόλη;» και να αποχωρήσει αυτοεξόριστος. Εδώ βέβαια τελειώνουν οι φάρσες και αρχίζουν οι τραγωδίες. Αυτό που η δημοκρατία μας θεράπευσε, αυτό που η πόλη μνημονεύει ως μια μελανή σελίδα της ιστορίας της, ήρθαν κάποιοι να το αναβιώσουν στο πλαίσιο δημιουργίας ενός σκηνικού τεχνητής πόλωσης, αλλά και πολιτικής επιβίωσης. Αν δεν έχεις εχθρούς, πρέπει να τους επινοήσεις, για να έχεις και λόγο ύπαρξης. Οι διωκτικές αρχές προχώρησαν άμεσα και αποτελεσματικά (επιτέλους!) στις συλλήψεις των φυσικών αυτουργών, που προσήχθησαν και καταδικάστηκαν όπως τους άξιζε. Ακούστηκαν και γράφτηκαν τερατώδη πράγματα για τους «ηθικούς αυτουργούς». Ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που αποτελούν πλέον αυτόκλητα λαϊκά δικαστήρια αλλά και τα καφενεία όπου ο καθένας καταθέτει (τζάμπα και αβίαστα) την άποψή του. Εμφανίστηκε ένα ιδιότυπο χαρμάνι φιλελεύθερων διανοητών κυρίως εκτός Θεσσαλονίκης (οι οποίοι ασχολούνται κατά κανόνα με την πόλη και τους πολίτες της στα αρνητικά γεγονότα) και αριστερών αγωνιστών που θα επιθυμούσαν να βιώσουν μια νέα «λαμπρακειάδα», ικανοποιώντας τα βαθύτερα αίτια της πολιτικής τους υπόστασης. Η συμμετοχή του κόσμου στα «αυτόκλητα συλλαλητήρια για τη δημοκρατία» ήταν πενιχρή και ιδιαίτερα στρατευμένη. Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που ο κόσμος γύρισε την πλάτη του σε ανάλογα καλέσματα. Τελικά, ποιοι είναι οι «κερδισμένοι» από αυτές τις ακρότητες, αυτές τις υπερβολές; Σύντομα θα δούμε ποια κατάληξη θα έχουν οι πρόσφατες πολιτικές συμφωνίες, τα «χρίσματα» και οι «κηρυγμένοι πόλεμοι». Ο λαός αργά ή γρήγορα θα επικυρώσει ή θα απορρίψει τους πρωταγωνιστές και το σκηνικό που έστησαν. Όσοι ζούμε στην πόλη αυτή βιώνουμε την καθημερινή της απαξίωση, την απαξίωση της καθημερινότητάς της. Την αδυναμία σχεδιασμού και ολοκλήρωσης έργων υποδομής, αλλά και την ανεπάρκεια στη διαχείριση θεμάτων ποιότητας ζωής. Η πόλη πλέον παράγει μόνο «εξωστρέφεια» και «φρέσκο αέρα», ενώ αιμορραγεί και προς την πρωτεύουσα και προς το εξωτερικό. Βιώνει ένα ιδιότυπο πλαίσιο πολιτικού (ακόμη και αθλητικού) καθωσπρεπισμού και ενός αυτομαστιγώματος για το παρελθόν και το παρόν της. Για τις αξίες και τους ανθρώπους της και τον ρόλο τους στο παρόν και στο μέλλον. Και, επιτέλους, η πόλη πρέπει να γυρίσει στα καλά νέα, στην κανονικότητα και στη δημιουργία. Σε νίκες και σε επιτυχίες. Το brand name της πόλης είναι η ίδια η πόλη, η ιστορία και οι άνθρωποί της, και όχι οι διάφορες περσόνες της. Και αν τελικά υπάρχει ένα μέτωπο που αξίζει να πολεμήσουμε, είναι αυτό της ανεπάρκειας των ανθρώπων που τη διοικούν. Αυτούς που τη διχάζουν και τη διαιρούν, για να τη… βασιλεύουν ευκολότερα. Άλλωστε οι ηγέτες πρέπει να ενώνουν και όχι να διχάζουν. Ακόμη και αυτούς που συχνά θεωρούν «επαρχιώτες», «γίδια» και «κομπλεξικούς χωριάτες»!