Άρθρα

Όσοι, υποτίθεται, εκφέρουν νέο πολιτικό λόγο στην Αυτοδιοίκηση θα πρέπει να στραφούν στα προβλήματα αλλά και στις λύσεις τους. Στις εκλογές του Ιουνίου 2012 το κόμμα Δημιουργία Ξανά είχε συνεργαστεί με τη Δράση. Ένα μήνα πριν στις εκλογές του Μαΐου τα δύο (συγγενούς ιδεολογίας) κόμματα είχαν κατέβει ξεχωριστά λαμβάνοντας 2,15% και 1,8% αντίστοιχα, θεωρώντας ότι τα ποσοστά τους αθροιστικά θα επέτρεπαν την είσοδό τους στη Βουλή περνώντας το κατώφλι του 3%, «κατέβασαν» κοινά ψηφοδέλτια. Τελικά έλαβαν μαζί 1,59%! Αυτό αποτελεί ένα μικρό παράδειγμα ότι στην πολιτική οι συμμαχίες δεν στήνονται στα γραφεία ούτε οι πολιτικές μετεγγραφές φέρνουν τις νίκες. Οι παρά φύση συμμαχίες αξιολογούνται από τον κόσμο και καταλήγουν πάντα σε κακά αποτελέσματα. Το τραγικό και καταδικαστέο επεισόδιο της 19ης Μαΐου με την επίθεση στον Γ. Μπουτάρη έφερε με συνθήκες fast track τους αρραβώνες με τον Α. Τσίπρα και την προαναγγελία μιας νέας παράταξης από τον ΣΥΡΙΖΑ και την Πρωτοβουλία. Η Πρωτοβουλία ξεκίνησε ως μια πολυσυλλεκτική παράταξη, αγκαλιάζοντας το παραδοσιακό αστικό τμήμα της πόλης, και ενσωμάτωσε υποψηφίους και υποστηρικτές από την Κεντροδεξιά, το ευρύ φάσμα της Κεντροαριστεράς ως τα οικολογικά κινήματα. Αυτό ήταν το δημιουργικό μείγμα που διεκδίκησε και κέρδισε την ψήφο των θεσσαλονικέων το 2010 και το 2014. Απευθύνθηκε και έπεισε τους ανθρώπους της εργασίας, της επιχειρηματικότητας, της δράσης αλλά και τις παρέες της πόλης, την κοινωνία των πολιτών. Και πού κατέληξε αυτό το εγχείρημα; Με δεδομένη την παρακμή της διοίκησης Μπουτάρη, την ανικανότητα παραγωγής δημοτικού έργου εντελώς ευκαιριακά («οπορτουνιστικά», όπως θα έλεγαν τα καινούρια αριστερά συντρόφια), επιλέχθηκε ο αρραβώνας με ένα κόμμα που επίσης παραπαίει σε επίπεδο κυβερνητικής διαχείρισης αλλά και πολιτικής επάρκειας. Δύο κόσμοι οι οποίοι δεν έχουν κανένα σημείο σύγκλισης στην παλέτα ιδεών, στελεχών αλλά και ψηφοφόρων. Μοναδικός κοινός παρονομαστής, η νομή της εξουσίας και με πρωταγωνιστές δύο «μάγους» της τακτικής, των μεταλλάξεων, της ατάκας και της αναξιοπιστίας: τον Αλέξη Τσίπρα και τον Γιάννη Μπουτάρη. Στόχος, το γκουβέρνο λοιπόν, τοπικό κι εθνικό! Οι προξενήτρες και οι κουμπάροι του συνοικεσίου γνωρίζουν πολύ καλά την κακή κατάληξη. Στόχος τους, είναι να αλλάξουν την ατζέντα, να ανακατέψουν την τράπουλα, να αγοράσουν χρόνο! Ο Γ. Μπουτάρης έχει εξασφαλίσει την προσωπική του επόμενη μέρα οπουδήποτε αλλού πλην του δημαρχιακού θώκου (υπάρχουν θέσεις πολλές και δελεαστικές) προσφέροντας σε ανταπόδοση προστιθέμενη αξία στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που ψάχνει απεγνωσμένα σύμβολα για ενίσχυση, σε μια περίοδο που ιδεολογικά μένει χωρίς αφήγημα και δειγματοληπτικά καταρρέει. Τι κάνουν όμως τα εναπομείναντα στελέχη της Πρωτοβουλίας; Καλή η διατήρηση στην εξουσία και οι αντιμισθίες, αλλά μήπως υπάρχουν και κάποιες αρχές; Μήπως θα πρέπει η πόλη και η χώρα επιτέλους να διοικηθούν; Έχουν προσχωρήσει και αυτοί στο δόγμα «τι νόημα έχει να μαζεύουμε τα σκουπίδια όταν έχουμε φασίστες και σκοταδιστές στην πόλη μας»; Απέναντι σ’ αυτήν την ευκαιριακή διαχείριση της επικαιρότητας όμως τα κομματικά συστήματα, με όποια ισχύ τούς έχει απομείνει, βγάζουν κακά ανακλαστικά. Οτιδήποτε υγιές προτείνεται δεν μπορεί να έχει την αναφορά του ούτε σε χρίσματα ούτε σε κομματικά τιμάρια αλλά στην πόλη και την κοινωνία των πολιτών. Όσοι υποτίθεται άτι είναι νέοι άνθρωποι εκφέρουν νέο πολιτικό λόγο και επαγγέλλονται την επόμενη μέρα στην Αυτοδιοίκηση θα πρέπει να στραφούν στα προβλήματα και στις λύσεις τους· στον κόσμο και στη βελτίωση της καθημερινότητάς του. Η ασφάλεια της πολιτικής στέγης και της κομματικής παρέας άλλωστε κανέναν δεν εξασφαλίζει και -κυρίως- ελάχιστα απασχολεί τον κόσμο. Όσοι δεν έχουν αντιληφθεί ότι αυτά έχουν -ανεπιστρεπτί- παρέλθει ας κάνουν μια μικρή αναδρομή στις πρόσφατες εκλογές, αυτοδιοικητικές και μη. Κάθε υποψήφιος καλό θα είναι να «σκύψει» στα προβλήματα της πόλης και να προσφέρει υλοποιήσιμες θεραπείες, και όχι απλά να περιφέρει την κομματική του ταυτότητα ή την προσωπική φιλοδοξία του. Αν βέβαια το ζητούμενο είναι το καλύτερο αύριο για την πόλη και τη χώρα.