Άρθρα

Ο Κωνσταντίνος Ζέρβας περιγράφει τον ιδανικό δήμαρχο Θεσσαλονίκης

Ο Κωνσταντίνος Ζέρβας περιγράφει τον ιδανικό δήμαρχο Θεσσαλονίκης
2018-08-24 15:52:06

Η Θεσσαλονίκη ανέδειξε πρωθυπουργούς, παρ’ ολίγον πρωθυπουργούς, αρχηγούς και υποψήφιους αρχηγούς κομμάτων, κορυφαίους υπουργούς και ευρωβουλευτές, δήμαρχους μακράς πνοής. Έχει δώσει ταλέντο και φιλοδοξίες αλλά πλέον εισπράττει ματαιώσεις και ήττες.

Το τελευταίο μεγάλο remake της Θεσσαλονίκης ήταν το 1997 ως πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης (και σε περίοδο χρυσών …αγελάδων). Έγινε μια πολυεπίπεδη προσπάθεια τότε να ανανεωθεί το πρόσωπο της με εκτεταμένα έργα όπως το Μέγαρο Μουσικής, τα κτίρια του 1ου Προβλήτα του Ο.Λ.Θ., η Μονή Λαζαριστών, το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης με τη Συλλογή Κωστάκη, η πεζοδρόμηση της Αριστοτέλους, η ανακαίνιση του θεάτρου Ε.Μ.Σ. και του Βασιλικού Θεάτρου, το lifting του Αεροδρομίου Μακεδονία, αλλά και με εκθέσεις των Κειμηλίων του Αγίου Όρους στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού και του Καραβάτζιο στο Παλατάκι ή τη συναυλία των U2 στο λιμάνι (όπου είχαν συρρεύσει όλα τα Βαλκάνια και όχι μόνο). Δαπανήθηκαν 250 δις δραχμές ή περίπου 735 εκατομμύρια ευρώ, τα περισσότερα από ευρωπαϊκούς πόρους. Έγιναν υπερβολές και αστοχίες, γκρινιάξαμε πολύ, αλλά ακόμη και σήμερα όλα αυτά αποτελούν σημεία αναφοράς αλλά και εργαλεία προβολής της πόλης.

Έκτοτε και για τα τελευταία 20 χρόνια η πόλη αναζητά ανεπιτυχώς την εξέλιξη της με ένα εκτεταμένο πλάνο, έργων και δράσεων. Με απόλυτη επιτυχία όμως συντηρείται ένα κλίμα εσωστρέφειας και παραγοντισμού. Στις θέσεις διοίκησης παρελαύνουν γραφικές περσόνες, ενώ πολιτικά προϊόντα πλασάρονται στην αγορά για να επιστρέψουν πίσω ως ελαττωματικά, με τα περισσότερα να ξαναβγαίνουν σύντομα στα ράφια ως ανακυκλωμένα.

Τη Θεσσαλονίκη φαίνεται να την εκπροσωπεί πλέον η παραγωγή πολιτικής και πολιτικών με εξαιρετική ικανότητα αυτοσυντήρησης, αλλά με ατελέσφορη προσφορά. Μεγάλες εξαγγελίες και πενιχρά αποτελέσματα είναι πλέον ο κανόνας.

Τα αυτονόητα έργα και η ζοφερή πραγματικότητα

Τα σημάδια αυτά είναι εμφανή στην έλλειψη υποδομών, υπηρεσιών, στην αιμορραγία στελεχών της στην Αθήνα και στο εξωτερικό. Στο ΑΕΠ της πόλης που κατρακυλά, στην γενική αίσθηση ότι παντού χάνουμε: από την οικονομία και τα έργα μέχρι τον αθλητισμό.

Πόσα χρόνια χρειάσθηκαν για να δρομολογηθούν και να ξεκινήσουν τα αυτονόητα έργα: η αναβάθμιση του λιμανιού, η ανάπλαση του αεροδρομίου, η κατασκευή του μετρό;

Να θυμίσω και αυτά που ποτέ δεν ξεκίνησαν: υποθαλάσσια αρτηρία και θαλάσσια συγκοινωνία, εξωτερική περιφερειακή ή κάποια που στήθηκαν τόσο λανθασμένα, ώστε σήμερα είναι μια πληγή όπως ο Ο.Α.Σ.Θ.

Θεωρούμε μεγάλη εξέλιξη για την πόλη την (εξαιρετική) ανάπλαση της Ν. Παραλίας κόστους μόλις 35 περίπου εκατομμυρίων ευρώ, η οποία σημειωτέον ξεκίνησε από την Πολιτιστική Πρωτεύουσα 1997!

Η καθαριότητα είναι σήμερα σε επίπεδα τριτοκοσμικής πόλης. Το πράσινο και οι ελεύθεροι χώροι είδη σε αναζήτηση.

Και αν μας σώζει κάτι είναι η μακρά ιστορία και η αύξηση της τουριστικής επισκεψιμότητας. Αυτή όμως μάλλον οφείλεται στην «ατμόσφαιρα» των ανθρώπων της και στο γενικό τουριστικό κλίμα στη χώρα. Δηλαδή στον καλό μας τον καιρό και σε όσα προηγούμενες γενιές μας κληροδότησαν. Δεν υπάρχει τίποτα το σύγχρονο, κανένα πολιτιστικό ή αθλητικό event διεθνούς ακτινοβολίας. Ιδιώτες, πανεπιστήμια και φορείς αγωνίζονται, με ίδια μέσα, να καλύψουν τα κενά αυτά με διοργανώσεις μεγάλης επιτυχίας.

Το καινούργιο που ήρθε και που πολύ γρήγορα πάλιωσε 

Το 2010 και σε πείσμα των παραπάνω οι δημότες της Θεσσαλονίκης προχώρησαν στην επιλογή του Δημάρχου και της δημοτικής αρχής με μια πολιτική… ανταρσία. Το πείραμα αυτό, που όλη η Ελλάδα και η Ευρώπη θαύμασε, ξεκίνησε με γρήγορους ρυθμούς κι επιτυχίες, γρήγορα όμως έμεινε από καύσιμα και κόλλησε σε λιμνάζοντα νερά. Το όραμα και η καινοτομία εκφυλίστηκαν στην πολιτική της ατάκας, των εξαγγελιών και τελικά στην πλήρη αναποτελεσματικότητα.

Στο χιόνι των λίγων εκατοστών του Γενάρη του 2017 «πάγωσε» το αλάτι και παρέλυσε η πόλη. Τότε οι πολίτες συνειδητοποίησαν ότι είναι απροστάτευτοι, η καθημερινότητα τους κακή, και η ζωή τους ανοχύρωτη.

Η διοίκηση Μπουτάρη ταξιδεύει συχνά σ’ άλλες πολιτείες, φέρνοντας τον αέρα της εξωστρέφειας και των καλών πρακτικών. Ο αέρας όμως είναι συνήθως κοπανιστός, και αν βρίσκεσαι και κοντά στον παλιό άπλυτο κάδο απορριμμάτων μυρίζει και πολύ άσχημα.

Η διοίκηση είναι με το γκουβέρνο, κάθε απόχρωσης και ιδεολογίας, αλλά η ίδια αδυνατεί να κυβερνήσει. Είναι τόσο καλή όσο η αντιπολίτευση της, που δεν είναι καθόλου «εντάξει». Με διαδρομιστές άλλωστε ποτέ δεν παράγεται πολιτική, ούτε έργο.

Ο ιός της υποψηφιότητας

Σήμερα λοιπόν βρισκόμαστε στο κατώφλι πολλαπλών εκλογικών αναμετρήσεων: βουλευτικών, ευρωεκλογών και αυτοδιοικητικών, αυτών δηλ. που αφορούν την καθημερινότητα μας. Οι πολίτες τους επόμενους 9 μήνες θα κληθούν να ακούσουν και να κρίνουν. Τα κόμματα να δώσουν χρίσματα ή (κατά το politically correct) απλή στήριξη. Φορείς κι εκπρόσωποι να πάρουν θέσουν. Τα μέσα ενημέρωσης, που έχουν απομείνει όρθια στην πόλη μας, να ελέγξουν και να προβάλουν. 

Η παρακμή της διοίκησης Μπουτάρη είναι προφανής. Δεν χρειάζεται κάποιος να διαβάσει τις δημοσκοπήσεις. Αρκεί μια βόλτα στην πόλη, μια συζήτηση στην παρέα για να καταλάβει κανείς ότι ο κύκλος της έχει κλείσει. Δεν έχει να προσφέρει τίποτα πέραν του ότι πλέον διχάζει, συχνά προκαλεί! Καλό το star system αλλά κάποιος πρέπει να πλένει και τους κάδους, άσε που πολλοί από αυτούς θα έπρεπε από χρόνια να είναι υπόγειοι!

Η κόπωση της διοίκησης αλλά και η αποδυνάμωση των -κάποτε ισχυρών- κέντρων επιρροής φέρνει ήδη την παρουσία πολλών πολιτικών μνηστήρων για τη νύφη του Θερμαϊκού.

Ο ιός του υποψηφιότητας φαίνεται πως αρχίζει και κολλάει τους πάντες.

Ο καθένας είναι ελεύθερος να θεωρεί εαυτόν άξιο και ικανό. Κάποιοι (εντός και εκτός της πόλης) να νομίζουν ότι μπορούν να επιβάλουν λύσεις. Όλα αυτά σε μια δημοκρατία είναι θεμιτά, ίσως και χρήσιμα.

Ποια είναι όμως τα κριτήρια, τα χαρακτηριστικά των υποψηφίων που θα φέρουν την καινούργια μέρα στην πόλη; Το όραμα αλλά και την υλοποίηση του; Την ποιότητα ζωής που αξίζουν, πληρώνουν και δικαιούνται οι δημότες;!

Γιατί προφανώς δεν χρειαζόμαστε μία από τα ίδια. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι πολιτικό παράρτημα, ούτε εισιτήριο στην τσέπη, ούτε αφετηρία πολιτικών σκοπιμοτήτων. Η Θεσσαλονίκη πρέπει να είναι ο τελικός προορισμός. Κι επιτέλους η πόλη να αρχίσει να μετράει έργα και νίκες!

Η ατζέντα του καλού υποψήφιου

Ήδη ακούγονται και γράφονται οι πρώτες εξαγγελίες για τη νομοτελειακή εξέλιξη της πόλης. Κάπως σαν το ελατήριο που κάποιος το κρατά μαζεμένο και με το που θα το αφήσει θα εκτιναχθεί! Ακούμε λοιπόν:

- Για την αξιοποίηση του νέου ΣΕΣ (δηλ. ΕΣΠΑ του 2014-2020) που θα μοιράσει περίπου 1 δις ευρώ για την Κεντρική Μακεδονία και γύρω στα 100 εκατομμύρια για τον Δήμο Θεσσαλονίκης. Αλλά με ποιο συντονισμό και σχεδιασμό έχει γίνει αυτή; (Ποιος θυμάται αλήθεια τα οφέλη από το προηγούμενο ΕΣΠΑ;)

- Για την ανάπτυξη του θαλάσσιου μετώπου. Εξαιρετική εξέλιξη! Πότε όμως θα ολοκληρωθούν οι μελέτες και θα πιάσει δουλειά η πρώτη φαγάνα; Σε 10, σε 15 χρόνια;

- Η ανακαίνιση- επέκταση του αεροδρομίου «Μακεδονία» (ελπίζω τελικά να διατηρηθεί αυτή η ονομασία!) θα φέρει μεγάλα οφέλη στην πόλη. Έχει όμως αποφασισθεί η σύνδεση του με μέσο σταθερής τροχιάς με την πόλη; Ή ακόμη το συζητάμε; Να θυμίσω ότι στη σύμβαση κατασκευής του «Ελ. Βενιζέλος» στην Αθήνα υπήρχε ρητός όρος για την άμεση σύνδεση του με το μετρό και τον προαστιακό.

Πιστεύει κανείς ότι οι τουρίστες (που πλέον σε μεγάλο βαθμό είναι χαμηλής ή μεσαίας οικονομικής δυνατότητας) θα χρησιμοποιούν τον (σημερινό άθλιο) Ο.Α.Σ.Θ.; Ή μήπως το μεγαλύτερο τμήμα των τουριστών θα έρχονται μόνο για τις παραλίες της Χαλκιδικής και δεν θα ξοδεύουν στην πόλη ούτε ένα λεπτό, ούτε ένα ευρώ!

- Η επένδυση στο λιμάνι θα φέρει μεγάλο κύκλο εργασιών. Χωρίς όμως τη συνοδεία υποδομών και υπηρεσιών κινδυνεύει να γίνει απλώς ένας διαμετακομιστικός κόμβος για την ενδοχώρα των Βαλκανίων, με την ανάπτυξη μόνο των βασικών υπηρεσιών τροφοδοσίας και μεταφορών στην πόλη μας.

- Η δημιουργία ενός ακόμη μουσείου θα αποτελέσει πόλο έλξης. Να θυμίσω ότι η πόλη μας διαθέτει ήδη 33 μουσεία. Η επιτυχία ενός μουσείου δεν είναι σίγουρη ή διαχρονική αν δε συνοδεύεται από μια γενικότερη πολιτική τουρισμού. Από ένα ενιαίο συντονισμό, και από τη συνεχή ανανέωση συλλογών και μουσειακών δράσεων. Κανείς δεν θα (ξανα)πάει στην Tate Gallery στο Λονδίνο για να δει τη μόνιμη της συλλογή!

- Ότι θα λειτουργήσει το Μετρό. Ποιο Μετρό όμως; Την κολοβή γραμμή Καλαμαριά – Συντριβάνι; Γιατί Μετρό εννοείται μόνο αν εξυπηρετεί το κέντρο της πόλης και συνδέεται με αεροδρόμιο, σταθμό και λιμάνι.

Και επίσης δεν ακούμε:

- Τι θα γίνει όμως με τη θαλάσσια αστική συγκοινωνία, την επέκταση της Παλαιάς Παραλίας που δεν χωράει ούτε περιπατητές ούτε ποδηλάτες ούτε …ψαράδες πλέον;

- Τι θα γίνει με τον Ο.Α.Σ.Θ. και τις αστικές συγκοινωνίες; Υπάρχει κάποιο πλάνο κάποιο χρονοδιάγραμμα για τις αστικές συγκοινωνίες;

- Ποιος θα προσφέρει ασφάλεια στον δημόσιο χώρο (πχ στην πλατεία Ναυαρίνου, στο campus του Πανεπιστημίου);

- Πότε και πώς θα προχωρήσουμε στη δημιουργία ενός μητροπολιτικού πάρκου στο χώρο της Δ.Ε.Θ. που αποτελεί το μοναδικό τρόπο να δώσουμε μια πράσινη ανάσα στο κέντρο της πόλης;

Να διευκρινίσω ότι όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν αποκλειστική αρμοδιότητα του επόμενου Δήμαρχου και του Δημοτικού Συμβούλιου. Και αυτό γιατί πολλοί προβάρουν ρόλους χωρίς να γνωρίζουν καλά καλά τις αρμοδιότητες.

Είναι όμως θέματα που θα καθορίσουν την ποιότητα ζωής και την οικονομία της πόλης. Αποτελούν έργα υποδομής και υπηρεσίες υψηλής ωριμότητας αλλά και ανάγκης, που χρειάζονται ένα Δήμαρχο επισπεύδοντα. Με γνώση και αγωνία. Και επιπλέον τη διάθεση της διοίκησης του Δήμου να συνεργάζεται με όλες τις συν-αρμόδιες αρχές (κεντρική κυβέρνηση, περιφέρεια, όμοροι δήμοι) πάνω στο πλάνο υλοποίησης τους.

…αλλά και τα τετριμμένα θέματα ενός Δημάρχου

Και ας πάμε σε πιο πεζά θέματα τα οποία όλως τυχαίως αποτελούν την περιγραφή καθηκόντων Δημάρχου και Αντιδημάρχων. Φαντάζεται κανείς την εξέλιξη της πόλης σε ελκυστικό πόλο επισκεπτών κι επενδυτών:

- Με την καθαριότητα σ’ αυτό το χάλι;

- Που να μη συντηρείται επαρκώς ο δημόσιος χώρος (πάρκα, δενδροστοιχίες, φωτισμός, πεζοδρόμια, ασφαλτοστρώσεις);

- Χωρίς να έχει προστεθεί ή συντηρηθεί ούτε ένα μέτρο ποδηλατόδρομου σε μια επίπεδη πόλη τα τελευταία 10 χρόνια;

- Με σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης που ο επισκέπτης δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει και ο κάτοικος ή ο επαγγελματίας του κέντρου να παρκάρει χλμ μακριά;

- Που ξοδεύει ένα εκατομμύριο ευρώ κάθε χρόνο για τον πολιτισμό και το αποτύπωμα του είναι μηδενικό;

- Όταν η χριστουγεννιάτικη διακόσμηση και εορτασμός είναι παράδειγμα προς αποφυγή για το πώς ένας Δήμος ξοδεύει τόσα πολλά χρήματα με τόσο μικρό αποτέλεσμα;

- Όταν συζητάμε ακόμη για την κατασκευή του αποτεφρωτηρίου;

- Και τελικά δεν ξέρουμε τί γίνεται με την πλατεία Διοικητηρίου, τι θα γίνει με την πλατεία Ελευθερίας, και τί ΔΕ γίνεται με την πλατεία Αριστοτέλους;

Και όλα αυτά βέβαια περιμένουν εφαρμόσιμες λύσεις. Λύσεις οι οποίες υπάρχουν και περιμένουν αυτούς που τις γνωρίζουν και είναι σε θέση από την πρώτη κιόλας μέρα να τις υλοποιήσουν.

Η λύση σ’ αυτά τα θέματα της καθημερινότητας μπορεί να μην προσφέρουν στο δήμαρχο Θεσσαλονίκης ή στον οποιοδήποτε δήμαρχο, συνέντευξη στους NY Times, αλλά σίγουρα θα κάνουν τη ζωή των συμπολιτών του καλύτερη, την πόλη πιο επισκέψιμη.

Γιατί καλές είναι οι πρακτικές ενεργειακής αξιοποίησης των απορριμμάτων αλλά είναι εξαιρετικά σημαντικό να έχεις σακούλες, κάδους, απορρυπαντικά, οχήματα και καύσιμα. Να κάνεις μυοκτονίες στους δημόσιους χώρους τακτικά. Να μη βάζεις μέσο για να μαζευτούν τα ογκώδη απορρίμματα μπροστά από το σπίτι ή τη δουλειά σου.

Ο υποψήφιος που έχει ανάγκη η πόλη

Στην πολιτική υπάρχουν αλλαγές που γίνονται από πάνω προς τα κάτω, από τις ηγεσίες προς το λαό. Υπάρχουν όμως και αλλαγές που γίνονται από το λαό προς τις ηγεσίες όταν αυτές είναι πίσω από την εποχή τους, από τα προστάγματα των καιρών.

Η Θεσσαλονίκη είναι μια τέτοια περίπτωση. Μια πόλη που έχει ανάγκη για δικαίωση, ώστε να αποτινάξει τη «ρετσινιά» των αναποτελεσματικών ηγεσιών και να νιώσει περήφανη για την επόμενη επιλογή της. Η Θεσσαλονίκη δεν θα ανεχθεί την επιβολή κομματικών υποψηφίων από πάνω προς τα κάτω. Οι εποχές των χρισμάτων και της τεχνητής γονιμοποίησης από κομματικούς σωλήνες έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Ούτε όμως και μαθητευόμενων μάγων, χωρίς γνώση κι εμπειρία, σε μια λογική «ανοίξαμε και σας περιμένουμε»!

Το εισιτήριο για τον επόμενο ένοικο του Δημαρχείου Θεσσαλονίκης θα το προσφέρουν οι πολίτες της σ’ αυτόν που επιτέλους θα τη δικαιώσει.

Στην επόμενη εκλογική διαδικασία θα κερδίσει ο καλύτερος.

Αυτός που θα έχει γνώση. Που θα έχει εργαστεί για τα προβλήματα του Δήμου, θα γνωρίζει τις δαιδαλώδεις διαδικασίες και θα τις εξομαλύνει. Που θα τηρεί τα χρονοδιαγράμματα γιατί θέτει στόχους που τους πετυχαίνει. Που θα αξιοποιεί αξιοκρατικά τους ανθρώπινους και οικονομικούς πόρους, ώστε να μην πάει ούτε ένας άνθρωπος, ούτε ένα ευρώ, ούτε μια ιδέα, ούτε μια μέρα χαμένη.

Αυτός που θα είναι εργάτης για την πόλη του. Που θα διοικεί με όραμα, καθοδήγηση, αλλά και καθημερινή επίβλεψη, δουλεύοντας καθημερινά στο γραφείο του ή γυρνώντας την πόλη του από το πρωί ως το βράδυ. Που θα ταξιδεύει στα θέματα και τις γωνιές της πόλης και όχι εκτός της πόλης. Μόνο έτσι θα γνωρίζει σε βάθος και σε πραγματικό χρόνο τι συμβαίνει στον τόπο του.

Που θα είναι ενωτικός και με άξιους συνεργάτες. Θα συνθέτει, θα προσθέτει και θα πολλαπλασιάζει, δεν θα αφαιρεί και θα διαιρεί. Με τις αλλαγές του Κλεισθένη η συνεργασία είναι απαραίτητη και η συναίνεση επιβεβλημένη.

Που θα προέρχεται από την πόλη, από όλες αυτές τις μικρές και μεγάλες παρέες αυτής που βιώνουν την καθημερινή αγωνία και συνεχίζουν την παράδοση 24 αιώνων μιας πόλης περήφανης, καινοτόμας, δημιουργικής και πρωταγωνίστριας.

Ένας Δήμαρχος που θα αναζητεί τη σκληρή κριτική. Που δεν θα αποζητά την κολακεία του «ναι», αλλά τη δημιουργικότητα του «όχι»!

Ένας Δήμαρχος με συνέπεια χωρίς απρόβλεπτες μεταγραφές απόψεων και θέσεων που δημιουργούν ανασφάλεια στους πολίτες που δεν ξέρουν κυριολεκτικά τί τους ξημερώνει.

Ένας Δήμαρχος αντάξιος της πόλης που τον γέννησε, τον άνδρωσε και που ήρθε η ώρα να της ανταποδώσει με αγάπη και προσωπική θυσία φροντίζοντας την ταλαιπωρημένη της ψυχή. Που θα δώσει πίσω στη Θεσσαλονίκη την αξιοπρέπεια που της στερήθηκε.

Ένας Δήμαρχος που οι πολίτες θα είναι περήφανοι γι’ αυτόν, όπως κι ο ίδιος ήταν και θα είναι περήφανος γι’ αυτήν.

Πηγή: https://www.voria.gr/article/o-konstantinos-zervas-milai-gia-ton-dimarcho-pou-echi-anagki-i-poli 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Σχόλια