Άρθρα

Του Κωνσταντίνου Ζέρβα*

Εννιά μήνες μετά τη νίκη της Πρωτοβουλίας του Γιάννη Μπουτάρη αλλά και με την πρωτοβουλία της ζωντανής μετάδοσης των συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου – κορυφαίου οργάνου του Δήμου Θεσσαλονίκης - είναι πλέον ολοφάνερο σε όλους τους πολίτες ο ρόλος και η στάση των εκπροσώπων του Δήμου. Εκεί διεξάγεται μια μάχη μεταξύ των εντολοδόχων του 2010, αυτών που κλήθηκαν να διοικήσουν και ν’ ασχοληθούν με τα δεκάδες σημαντικά και μικρά προβλήματα της πόλης και των αντιλήψεων που κυριάρχησαν στη Θεσσαλονίκη τις τελευταίες δεκαετίες. Μια μάχη με πολλές και ενδιαφέρουσες αναγωγές στην γενικότερη κλίμακα του πολιτικού σκηνικού. Αλλά κυρίως με τη διάθεση και ικανότητα μας να περιγράψουμε και να προτείνουμε λύσεις για τα αμέτρητα προβλήματα της καθημερινότητας.

Τα στελέχη της «προοδευτικής» πτέρυγας -στις διάφορες εκφάνσεις της- πιστεύουν ότι έχουν βρει προνομιακό πεδίο δονκιχωτικής αναμέτρησης με τους παράγοντες της διεθνούς πολιτικής σκηνής και με τις παθογένειες της χώρας μας, σαν να βρίσκονται είτε στο εθνικό κοινοβούλιο είτε στο καφενείο της γειτονιάς. Παίρνουμε συχνά μαθήματα πολιτικής ιστορίας και απασχολούμαστε επί μακρόν με τις μετονομασίες των οδών, και με το σημαντικό ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος (στο παρελθόν, παρόν και μέλλον). Αναβιώνουμε συχνά ηρωικές στιγμές του 1-1-4 και της μεταπολίτευσης, ακούμε ρετρό συνθήματα που μας φέρνουν –πότε με χαμόγελο πιο συχνά με απελπισία- πίσω στις φοιτητικές συνελεύσεις του ’70 και ’80.

Από κοντά η –τελικά- βαθιά συντηρητική παράταξη, η οποία ευθύνεται για την εσωστρέφεια και τα χάλια που αντιμετωπίζουμε (στην αποτελεσματικότητα στην παντελή έλλειψη των υποδομών, στην κακή διαχείριση, στην τόσο κακή νοοτροπία του δημοτικού μηχανισμού). Μονίμως αντίθετη σε κάθε νεωτεριστική, εκσυγχρονιστιστική  και κοσμοπολίτικη αλλαγή που προτείνεται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η απέλπιδα προσπάθεια για τη ματαίωση της κατασκευής του αποτεφρωτηρίου, την αναγκαιότητα του οποίου ομόφωνα υπεψήφισε η Βουλή του 2006. Αυτήν την πρωτοβουλία που χειροκροτείται σε Ελλάδα και εξωτερικό πέρα και πάνω από κόμματα και θρησκευτικές πεποιθήσεις, τη θεωρεί άκαιρη επιλογή, χρησιμοποιώντας διαδικαστικά κωλλήματα. Ο λόγος; Τίποτε να μην αλλάξει! Παρακολουθούμε ατέρμονες και ανούσιες τοποθετήσεις από ανθρώπους που δυστυχώς ποτέ δεν κρίθηκαν με βάση την αποτελεσματικότητα και τη συνέπεια τους.

Αντί να ασχοληθούμε με τα μικρά και ουσιαστικά θέματα της καθημερινότητας της πόλης, (από τις παιδικές χαρές μέχρι τα δέντρα που λείπουν από τις δενδροδόχους) αντί να εκσυγχρονίσουμε την πόλη μας και να την καταστήσουμε ελκυστική για τους πολίτες και επισκέπτες της απευθυνόμαστε στην κ. Μέρκελ και στις χαμένες ευκαιρίες του ...εμφυλίου. Κάποιος περαστικός παρατηρητής θα σχημάτιζε την άποψη ότι η κάθε δόση του επαχθούς δανείου κρίνεται από τις «ανακοινώσεις» πολλών αιρετών Συμβούλων, ότι η πορεία της χώρας θα αλλάξει –προς το καλύτερο– από τα αλλεπάλληλα «ψηφίσματα»! 

Και κάπου στη μέση, βρισκόμαστε οι πραγματικοί εντολοδόχοι του 2010, έμεις που βρεθήκαμε εδώ έχοντας διαγράψει μια ανεξάρτητη και μη επιδοτούμενη πορεία. Ενεργοί πολίτες με παρελθόν αποτελεσματικότητας, χωρίς τη στήριξη κρατικών κονδυλίων. Πολιτικοποιημένοι αλλά χωρίς κομματικές εξαρτήσεις, σκληρά αξιολογημένοι από την κοινωνία και την αγορά. Στο περιβάλλον αυτό είναι στιγμές που νοιώθουμε μια απίστευτη μοναξιά για τα πιστεύω και τις ικανότητες μας, στην προσπάθεια να σηκώσουμε ξανά τη Θεσσαλονίκη ψηλά. Οταν όμως βγαίνουμε έξω στο χώρο και στα πεδία του προβλήματος νιώθουμε την αποδοχή των δημοτών που αντιλαμβάνονται τη διάθεση και την προσπάθεια για τη δημιουργία.

Γιατί τί είναι αυτό που τελικά αποζητούν οι δημότες και η πόλη; Την «ξύλινη» κομματική ή συνδικαλιστική προσέγγιση των προβλημάτων που αφορούν την καθημερινότητα της πόλης και των ανθρώπων της; Τί συνιστά σήμερα κοινωνική ευαισθησία και κοινωνικό αγώνα; Ο άνευ ουσίας παραταξιακός βερμπαλισμός ή το να δίνεις λύσεις, ανάπτυξη, θέσεις εργασίας –να παράγεις δηλαδή έργο; Ακόμη και σ’ αυτή τη στιγμή, που η χώρα και μαζί οι τοπικές κοινωνίες αντιμετωπίζουν πρωτοφανείς καταστάσεις, που χρειαζόμαστε άμεσες λύσεις, πολλοί επιλέγουν το πατροπαράδοτο μοντέλο του λαϊκισμού, που κατά γενική ομολογία μας έφερε στην τραγική αυτή κατάσταση. Μια διαρκής κατάθεση απο ιδεοληψίες περασμένων και αποτυχημένων εποχών.

Το Νοέμβριο του 2010 οι πολίτες, στο πρόσωπο του Γιάννη Μπουτάρη και όλων ημών, απέρριψαν αυτό το μοντέλο που δυστυχώς αναβιώνει ακόμη στο Δημοτικό Συμβούλιο, στο πρόσωπο και στο λόγο ορισμένων συμβούλων και επικεφαλής παρατάξεων και επέλεξαν αλλαγή νοοτροπίας και λογικής. Σε μια καθημερινότητα που αλλάζει ραγδαία, σε μια αυτοδιοίκηση που αναθεωρεί τον τρόπο λειτουργίας και την αποτελεσματικότητα της καλό θα είναι να προβληματιστούν όλες οι πτέρυγες, αλλά και ο κάθε ένας για το ποιες θα πρέπει να είναι οι προτεραιότητες ώστε να παράγουμε έργο επ’ ωφελεία, αποκλειστικά, των πολιτών. Στόχος είναι τα προβλήματα και όχι η διαδικασία. Οι λύσεις και όχι οι περιγραφές. Η καθημερινή προσπάθεια και όχι η προσωπική στρατηγική. Κάθε μέρα είναι σίγουρα διαφορετική και χρέος μας είναι να την κάνουμε καλύτερη.

*Αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος, Ποιότητας Ζωής και Ελεύθερων Χώρων του Δήμου Θεσσαλονίκης