Δήμος Θεσσαλονίκης

Άρθρο που δημοσιεύεται στην εφημερίδα freesunday (φύλλο 23-10-2011) Δέκα μήνες μετά τη νίκη της Πρωτοβουλίας του Γιάννη Μπουτάρη αλλά και μετά την πρωτοβουλία της ζωντανής μετάδοσης των συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου –κορυφαίου οργάνου του Δήμου Θεσσαλονίκης– είναι πλέον ολοφάνερα σε όλους τους πολίτες ο ρόλος και η στάση των εκπροσώπων τους. Εκεί διεξάγεται μια μάχη μεταξύ των εντολοδόχων του 2010, αυτών που κλήθηκαν να διοικήσουν και να ασχοληθούν με τα δεκάδες σημαντικά και μικρά προβλήματα της πόλης, και των αντιλήψεων που κυριάρχησαν στη Θεσσαλονίκη τις τελευταίες δεκαετίες. Μια μάχη με πολλές και ενδιαφέρουσες αναγωγές στη γενικότερη κλίμακα του πολιτικού σκηνικού. Τα στελέχη της «αριστερής» πτέρυγας –στις διάφορες εκφάνσεις της– πιστεύουν ότι έχουν βρει προνομιακό πεδίο δονκιχωτικής αναμέτρησης με τους παράγοντες της διεθνούς πολιτικής σκηνής και με τις παθογένειες της χώρας μας, σαν να βρίσκονται είτε στο εθνικό κοινοβούλιο είτε στο καφενείο της γειτονιάς. Παίρνουμε συχνά μαθήματα πολιτικής ιστορίας και απασχολούμαστε επί μακρόν με τις… μετονομασίες των οδών. Από κοντά η –τελικά– βαθιά συντηρητική παράταξη, η οποία ευθύνεται για την εσωστρέφεια και τα χάλια που αντιμετωπίζουμε. Μονίμως αντίθετη σε κάθε νεωτεριστική, εκσυγχρονιστιστική και κοσμοπολίτικη αλλαγή που προτείνεται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η απέλπιδα προσπάθεια για τη ματαίωση της κατασκευής του αποτεφρωτηρίου, την αναγκαιότητα του οποίου ομόφωνα υπερψήφισε η Βουλή του 2006. Αυτή την πρωτοβουλία, που χειροκροτείται σε Ελλάδα και εξωτερικό πέρα και πάνω από κόμματα και θρησκευτικές πεποιθήσεις, τη θεωρεί άκαιρη επιλογή, χρησιμοποιώντας διαδικαστικά κωλύματα. Ο λόγος; Τίποτε να μην αλλάξει! Αντί να ασχοληθούμε με τα μικρά και ουσιαστικά θέματα της καθημερινότητας της πόλης, αντί να εκσυγχρονίσουμε την πόλη μας και να την καταστήσουμε ελκυστική για τους πολίτες και τους επισκέπτες της, απευθυνόμαστε στην κ. Μέρκελ και στις χαμένες ευκαιρίες του... εμφυλίου.Κάποιος περαστικός παρατηρητής θα σχημάτιζε την άποψη ότι κάθε δόση του επαχθούς δανείου κρίνεται από τις «ανακοινώσεις» πολλών αιρετών συμβούλων, ότι η πορεία της χώρας θα αλλάξει –προς το καλύτερο– από τα αλλεπάλληλα «ψηφίσματα»! Και κάπου στη μέση βρισκόμαστε οι πραγματικοί εντολοδόχοι του 2010, εμείς που βρεθήκαμε εδώ έχοντας διαγράψει μια ανεξάρτητη και μη επιδοτούμενη πορεία. Ενεργοί πολίτες με παρελθόν αποτελεσματικότητας. Πολιτικοποιημένοι αλλά χωρίς κομματικές εξαρτήσεις, σκληρά αξιολογημένοι από την κοινωνία και την αγορά. Στο περιβάλλον αυτό είναι στιγμές που νιώθουμε απίστευτη μοναξιά στην προσπάθεια να σηκώσουμε ξανά τη Θεσσαλονίκη ψηλά. Όταν όμως βγαίνουμε έξω στο χώρο και στα πεδία του προβλήματος νιώθουμε την αποδοχή των δημοτών, που αντιλαμβάνονται τη διάθεση και την προσπάθεια για τη δημιουργία. Γιατί τι είναι αυτό που τελικά αποζητούν οι δημότες και η πόλη; Την «ξύλινη» κομματική ή συνδικαλιστική προσέγγιση των προβλημάτων που αφορούν την καθημερινότητα της πόλης και των ανθρώπων της; Και τι συνιστά σήμερα κοινωνική ευαισθησία και κοινωνικό αγώνα; Ο άνευ ουσίας παραταξιακός βερμπαλισμός ή το να δίνεις λύσεις, ανάπτυξη, να παράγεις δηλαδή έργο; Ακόμη κι αυτή τη στιγμή, που η χώρα και μαζί οι τοπικές κοινωνίες αντιμετωπίζουν πρωτοφανείς καταστάσεις, που χρειαζόμαστε άμεσες λύσεις, πολλοί επιλέγουν το πατροπαράδοτο μοντέλο του λαϊκισμού, που κατά γενική ομολογία μας έφερε στην τραγική αυτή κατάσταση. Το Νοέμβριο του 2010 οι πολίτες στο πρόσωπο του Γιάννη Μπουτάρη και όλων ημών στη Θεσσαλονίκη, αλλά και σε πολλές μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, απέρριψαν αυτό το μοντέλο που δυστυχώς αναβιώνει ακόμη στο Δημοτικό Συμβούλιο, στο πρόσωπο και στο λόγο ορισμένων συμβούλων και επικεφαλής παρατάξεων. Επέλεξαν αλλαγή νοοτροπίας και λογικής. Σε μια καθημερινότητα που αλλάζει ραγδαία, σε μια αυτοδιοίκηση που αναθεωρεί τον τρόπο λειτουργίας και την αποτελεσματικότητά της, καλό θα είναι να προβληματιστούν όλες οι πτέρυγες, αλλά και καθένας για το ποιες θα πρέπει να είναι οι προτεραιότητες ώστε να παράγουμε έργο επ’ ωφελεία, αποκλειστικά, των πολιτών. Στόχος είναι τα προβλήματα και όχι η διαδικασία. Η καθημερινή προσπάθεια και όχι η προσωπική στρατηγική. Κάθε μέρα είναι σίγουρα διαφορετική και χρέος μας είναι να την κάνουμε καλύτερη.