Άρθρα

Άρθρο στο σημερινό κυριακάτικο Αγγελιοφόρο (29/4/2012)   Απέχουμε μία εβδομάδα από τις πιο κρίσιμες εθνικές εκλογές της μεταπολίτευσης. Τριάντα δύο κόμματα διεκδικούν την ψήφο μας και όλα δείχνουν ότι οκτώ με δέκα από αυτά θα καταλάβουν τα βουλευτικά έδρανα. Οι εκλογές αυτές διεξάγονται υπό την πίεση όλων των δυνάμεων που πίστευαν ή πιστεύουν ότι υπάρχει και άλλος δρόμος αντιμετώπισης της βαθιάς κρίσης (το ότι οι δυνάμεις αυτές μάλλον δε θα ασχοληθούν με την επίλυση των προβλημάτων αποτελεί βέβαια μια βαθιά παθογένεια τόσο του συστήματος όσο και των ίδιων αυτών δυνάμεων). Πιστεύω ότι την εποχή αυτή θα έπρεπε όλοι να έχουμε σκύψει πάνω στα πολλαπλά προβλήματα. Τα κόμματα, βαθιά πληγωμένα, θα έπρεπε να εργάζονται αγωνιωδώς για την αυτοθεραπεία τους και για την ομαλή δημοκρατική μετεξέλιξη του γηρασμένου και απαξιωμένου πολιτικού συστήματος. Ομως τίποτα τέτοιο δε συμβαίνει! Η κεντρική διοίκηση έχει πλήρως παραλύσει, ενώ χιλιάδες υποψήφιοι διεκδικούν την ψήφο επιδεικνύοντας μια άσφαιρη εξωστρέφεια με διαρκείς παραπομπές στην παλαιοκομματική νοοτροπία. Οσοι όμως από εμάς έχουμε την εμπειρία να ασχολούμαστε με τη δημόσια διοίκηση και επιδιώκουμε καθημερινά λύσεις των προβλημάτων, αντιλαμβανόμαστε ότι το πρόβλημα είναι πολύ βαθύ. Το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό ή πολιτικό, αλλά πρόβλημα δημοκρατικής λειτουργίας του κράτους, της Δικαιοσύνης, της αυτοδιοίκησης. Είναι πρόβλημα θεσμών, πρόβλημα δομικό. Αλλά δυστυχώς λίγοι το επισημαίνουν. Και οι φωνές αυτές χάνονται στις άναρθρες κραυγές για τα μνημόνια, για τη διατήρηση των κεκτημένων και των προνομίων. Πώς άραγε θα κυβερνήσουν αυτοί που διεκδικούν κομματική και ιδεολογική αυτοδυναμία; Με το ισχύον φθαρμένο πολιτικό σύστημα; Με το ξεπερασμένο Σύνταγμα; Με τις γραφειοκρατικές και στενά ελεγχόμενες δομές που οδήγησαν τη χώρα στο χείλος της αβύσσου; Που στέλνουν τις χρηματοδοτήσεις πίσω στην ΕΕ; Που δεν αφήνουν να ολοκληρωθεί ένα δημόσιο έργο ή μια επένδυση; Η Ελλάδα χρειάζεται μια νέα 3η Σεπτέμβρη (όχι την… πράσινη αλλά αυτή του Μακρυγιάννη). Απαιτούνται νέοι όροι λειτουργίας του κράτους, της κοινωνίας και της οικονομίας. Είναι αναγκαίο ένα νέο εκλογικό σύστημα με σαφή αντιπροσωπευτικά χαρακτηριστικά. Ενα νέο μοντέλο διοίκησης που θα στηρίζεται στην πλειοψηφία της συναίνεσης και όχι στην πλειοψηφία της ισχύος, και που θα διατρέχει όλο το φάσμα της κρατικής οργάνωσης, με πραγματική βάση όχι τον αλαζονικό συγκεντρωτισμό αλλά την ισχυρή αυτοδιοίκηση. Με δυο λόγια, χρειάζονται άμεσα πρωτοβουλίες ολικής συνταγματικής αναθεώρησης που θα θέσει τον τόπο σε νέα θεμέλια. Γιατί η μεγάλη ήττα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας είναι ότι ακόμη και αν υπάρχουν λεφτά, διάθεση και ικανότητες, οι διαδικασίες δεν επέτρεψαν και δεν επιτρέπουν τίποτε, ούτε αλλαγές ούτε ανάπτυξη. Εάν, λοιπόν, κόμματα - φορείς - κοινωνία προχωρήσουν με πολιτική βούληση και συναίνεση στο θέμα αυτό, τότε μπορεί οι πιο κρίσιμες εθνικές εκλογές να έχουν πραγματικά θετική έκβαση για τον τόπο.