Άρθρα

Άρθρο στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (3/6/2012)   Οι τελευταίες καταιγιστικές εξελίξεις, εκτός των άλλων, ανέδειξαν και το νέο λαϊκισμό. Από το «λεφτά υπάρχουν» και την αντιμνημονιακή ρητορεία, φτάσαμε στην υπεράσπιση των «κεκτημένων» που χαρακτήρισαν την παθογένεια του μεταπολιτευτικού ελληνικού κράτους. Η δεδηλωμένη αποστροφή του κόσμου, η κατάρρευση των προβεβλημένων στελεχών, η απώλεια της πολιτικής αυτοπεποίθησης που παρείχε η βεβαιότητα της αυτοδυναμίας αλλά και οι έντονες ευρωπαϊκές πιέσεις έβαλαν υποχρεωτικά τα δύο κόμματα εξουσίας σε μια διαδικασία μετριοπάθειας, σύνεσης και συνεννόησης. Εχοντας εισέλθει με βίαιο τρόπο στην αναγκαία από καιρό διαδικασία μετεξέλιξής τους, μιλούν πια -κατά κανόνα- τη γλώσσα της αλήθειας και δεν υπόσχονται τα ανεφάρμοστα. Προσφέρουν όμως έτσι ζωτικό εκλογικό χώρο στον ανερχόμενο κι ελκυστικό «νέο πολιτικό λόγο», ο οποίος προσελκύει «αγανακτισμένους» και πολιτικά ορφανούς. Ενα «νέο πολιτικό λόγο» ο οποίος χαϊδεύει αφτιά, προσφέροντας το ίδιο κράμα λαϊκισμού το οποίο φέρει την απόλυτη ευθύνη για τα πολλά αδιέξοδα στα οποία οδηγηθήκαμε. Με εύκολες αλλά θολές λύσεις για τα πάντα: για όλα έφταιξαν κάποιοι άλλοι. Συνεπώς οι άλλοι πρέπει να αλλάξουν. Την ώρα που οι δύο τέως μεγάλες κυβερνητικές παρατάξεις μαζί με μικρότερα κόμματα όλου του πολιτικού φάσματος υποχρεώνονται να εκσυγχρονίσουν τον πολιτικό τους λόγο, και επιχειρούν να συντονίσουν το βήμα της χώρας με τον κόσμο της ανάπτυξης, ανακαλύπτοντας τις παθογένειες και κάνοντας τα πρώτα -δειλά ομολογουμένως- βήματα για τη θεραπεία τους, οι εκλογικά νεόπλουτοι υποδέχονται ακέραιο το σώμα της κοινωνίας που επί δεκαετίες φόρτωσε την οικονομία με τόσα βάρη: τον επιχειρηματία που φοροδιαφεύγει, το συνδικαλιστή που παρασιτεί, τον υπάλληλο που υποαπασχολείται, το φοιτητή που κάνει κατάληψη, τον «αγανακτισμένο» που καταστρέφει, το μετανάστη που παρανομεί. Υποδέχονται διαρκώς ψηφοφόρους που έμαθαν τόσα χρόνια στην πελατειακή σχέση και την αναξιοκρατία, τους ένθερμους υποστηρικτές ενός διογκωμένου και αντιπαραγωγικού δημόσιου τομέα, ενός άδικου κράτους. Αρθρώνοντας ευκολόπεμπτο πολιτικό λόγο, ο οποίος όχι μόνο δε θα φέρει λύσεις στα πολλαπλά σοβαρά προβλήματα, αλλά θα οδηγήσει ακόμη μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού λαού στη λανθασμένη αντίληψη της αλήθειας και μακριά από την πολύτιμη θεραπεία τους. Να, λοιπόν, ένα ουσιαστικό διακύβευμα των εκλογών της 17ης Ιουνίου: όπισθεν στην Ελλάδα της μεταπολιτευτικής παρακμής με διαφορετικό πολιτικό περιτύλιγμα ή «ναι» στην 4η Ελληνική Δημοκρατία; Υ.Γ. Το ΚΚΕ, μέσα σε αυτήν την πολιτική και κοινωνική θύελλα, φαίνεται ότι δεν απασχολεί κανέναν άλλον, εκτός από τα μέλη του! http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=36&artid=140526