Άρθρα

Άρθρο στον Κυριακάτικο Αγγελιοφόρο (10/6/2012)   Όλοι συζητούμε ή γράφουμε τον τελευταίο καιρό για την ευθύνη των πολιτικών και της πολιτικής. Οι περισσότεροι ρίχνουν αβίαστα το ανάθεμα στο πολιτικό προσωπικό για την κατάντια της χώρας. Ποια είναι όμως η δική μας ευθύνη, η ευθύνη των πολιτών; Αυτή που αφορά τη συμπεριφορά μας ως πολιτών αλλά και σε ό,τι αναλογεί στην ψήφο μας για την πολιτική εκπροσώπηση; Είναι άραγε σαφές σε όλους μας τι έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια; Εχουμε όλοι αντιληφθεί τι έφταιξε και φτάσαμε σε τόσο πολλά αδιέξοδα; Εχουμε προχωρήσει στη διάγνωση των προβλημάτων; Αν ναι, είμαστε αποφασισμένοι και έτοιμοι να προχωρήσουμε στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις; Και, επιτέλους, έχει σημασία ποιος προτείνει αυτές τις μεταρρυθμίσεις ή ποιος τις εφαρμόζει; Ο Μπιλ Κλίντον επικράτησε του πατέρα Μπους το 1992 λέγοντας το περίφημο: «It's the economy, stupid!» (σε ελεύθερη μετάφραση: «Είναι ηλίθιος όποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι η oικονομία τα γεννά όλα!»). Με βάση αυτήν την παραδοχή, θα πρέπει να αναζητήσουμε το γιατί η εθνική οικονομία οδηγήθηκε στο ναδίρ. Η οικονομία όμως δεν είναι ένα μέγεθος μονοδιάστατο και αυθύπαρκτο, αλλά καθορίζεται από πολλές και διαφορετικές παραμέτρους. Πέραν του διεθνούς περιβάλλοντος, αποτελεί συνάρτηση των κοινωνικών δομών, της κυβερνητικής αντίληψης για ανάπτυξη αλλά και της λειτουργίας κράτους Δικαίου. Στη χώρα μας, δυστυχώς, όλα τα παραπάνω τέθηκαν στη βάση του ατομικού συμφέροντος, με τη στενή και στρεβλή έννοια. Τόσο από τους πολίτες όσο και από τους πολιτικούς που επιλέχθηκαν να κυβερνήσουν. Στόχος ήταν η δημιουργία εκείνου του περιβάλλοντος που θα προστάτευε το ατομικό μικροσυμφέρον (βλέπε αυθαίρετα, φοροδιαφυγή, «φακελάκια») και όχι το γενικότερο καλό. Ομως ακόμη και τώρα που κατέρρευσε η οικονομία, δεν φαίνεται να αναζητούμε επαρκώς τη θεραπεία με την αλλαγή δομών, συμπεριφοράς και αξιών. Δυστυχώς οι περισσότεροι εμφανίζονται οργισμένοι με τους πολιτικούς που υιοθέτησαν τις αποτυχημένες πολιτικές, αλλά όχι και με τις ίδιες τις πολιτικές που διασφαλίζουν τη συντήρηση των υφιστάμενων δομών. Η αυτογνωσία, η επίγνωση της φύσης των προβλημάτων και η αλλαγή νοοτροπίας στην πράξη είναι η σανίδα της σωτηρίας. Και για να χρησιμοποιήσω μια ιστορική φράση ενός άλλου Αμερικανού προέδρου, του J.F. Kennedy: «Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα. Σκέψου τι μπορείς να κάνεις εσύ γι' αυτήν». Εχουμε λίγες ακόμη μέρες να συζητήσουμε, ν' ακούσουμε, να σκεφτούμε. Να συνειδητοποιήσουμε ότι στα χέρια της δικής μας γενιάς πεθαίνει το παλιό. Είμαστε, όμως, εμείς που θα δημιουργήσουμε το καινούργιο; Είμαστε τελικά ικανοί να γεννήσουμε την 4η Ελληνική Δημοκρατία; Θα μείνουμε στην Ιστορία ως Παλαιολόγοι ή ως Υψηλάντηδες;  

ΠΗΓΗ www.agelioforos.gr