Άρθρα

Άρθρο στον κυριακάτικο Αγγελιοφόρο (16/6/2012) Οταν το 1974 μετά τη μακρόχρονη δικτατορία και την κυπριακή τραγωδία ο ελληνικός λαός έφερε από το Παρίσι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, πίστεψε ότι θα εφάρμοζε ένα ευρωπαϊκό σύνταγμα και ένα σύστημα αξιών που θα θωράκιζε τους θεσμούς και τη δομή της δημοκρατίας, θεμελιώνοντας ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Σύντομα απογοητεύθηκε. Οταν το 1981 οι Ελληνες στράφηκαν στην αλλαγή του Ανδρέα Παπανδρέου, πίστεψαν ότι θα αποδοθεί κοινωνική Δικαιοσύνη, ότι θα δημιουργηθεί κράτος Δικαίου και θα υπάρξει εθνική ανεξαρτησία. Οι βάσεις δεν έφυγαν, αλλά σύντομα επικράτησε μια κομματική νομενκλατούρα και ο έντονος κρατισμός. Ο λαός έστρεψε απογοητευμένος την πλάτη. Οταν το 1990 σχεδόν το 50% του ελληνικού λαού εμπιστεύθηκε τον Κώστα Μητσοτάκη, θεώρησε ότι το κυρίαρχο τότε ευρωπαϊκό νεοφιλελεύθερο ρεύμα διακυβέρνησης θα ερχόταν στην Ελλάδα. Θα έφερνε την οικονομική ανάπτυξη με λιγότερο κράτος και θα αποκαθιστούσε έτσι την κοινωνική ισορροπία. Η απογοήτευση ήρθε τάχιστα και ο ελληνικός νεοφιλελευθερισμός έγινε περιθώριο. Οταν το 2004 οι πολίτες εμπιστεύθηκαν τον Κώστα Καραμανλή, μέσα στον περήφανο αλλά και κουραστικό ρυθμό των Ολυμπιακών Αγώνων, πίστεψαν στην επανίδρυση του κράτους και της ήπιας οικονομικής προσαρμογής. Ενα καλοκαιρινό απόγευμα, πρώτος ο ηγέτης αυτής της προσπάθειας αντιλήφθηκε την αποτυχία και παρέδωσε τα κλειδιά. Οταν το 2009 ο Γιώργος Παπανδρέου τον διαδέχθηκε πανηγυρικά επαγγελλόμενος μεταρρυθμίσεις, ανοιχτή διακυβέρνηση και αξιοκρατία, στάθηκε αδύναμος στο χειρισμό της οικονομικής κατάρρευσης και της λαϊκής αγανάκτησης. Παρέδωσε και αυτός σε μόλις δύο χρόνια, πριν καν φτάσει σε εκλογές (οι πολιτικοί κύκλοι ολοκληρώνονται πλέον πολύ συντομότερα!). Και σήμερα τι; Ενα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού είναι έτοιμο να πιστέψει πάλι σε μαθητευόμενους μάγους που του προσφέρουν όνειρα κι ελπίδα, τους εύκολους και σπάταλους δρόμους προς την ποθητή ευημερία. Μόνον που τώρα οι συνθήκες είναι πάρα πολύ διαφορετικές. Είτε το θέλουμε είτε όχι δεν είμαστε πλέον μόνοι. Δεν είμαστε οικονομικά -ίσως και εθνικά- κυρίαρχοι. Δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια του λάθους, τη μετατόπιση της πληρωμής στο μέλλον. Κάθε λογαριασμός μας πληρώνεται «άμα τη εμφανίσει». Γι’ αυτό, λοιπόν, αυτή τη φορά ας διδαχθούμε από τις εμπειρίες της Μεταπολίτευσης! Ας μην υποκύψουμε σε μια αλλαγή προς το άγνωστο, στο καινούριο απλώς γιατί βαρεθήκαμε το παλιό, στους νέους απλώς επειδή κάποιοι παλιότεροι ήταν ανίκανοι. Ας επιλέξουμε εκείνες τις δυνάμεις που έχουν αποδείξει ότι έχουν πρόγραμμα, ιδέες και προοπτική. Εχουν διάθεση για συναίνεση, για σύνθεση, για συνεργασία. Και κυρίως για δουλειά και ανάπτυξη. Που προτείνουν λύσεις εφαρμόσιμες κι αποδοτικές. Σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον που παρακολουθεί, τιμωρεί αλλά και στηρίζει. Οι σημερινές εθνικές εκλογές είναι ευκαιρία για να γεννηθεί η 4η ελληνική δημοκρατία. Οι Δαναοί πάλι μας φέρνουν τα δώρα τους. Εμείς είμαστε όμως εκείνοι που θα επιλέξουν.   ΠΗΓΗ www.agelioforos.gr