Άρθρα

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στον κυριακάτικο Αγγελιοφόρο (15/7/2012) «Ανεπίτρεπτες, ωμές και κατάφωρες, παρεμβάσεις στο έργο της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης» χαρακτήρισε ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Γ. Αδαμόπουλος, πρόσφατη επίσκεψη του κλιμακίου της τρόικας, στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Προσθέτοντας: «Είναι πρωτόγνωρο ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί να καθίστανται ''απολογούμενοι''… για την ταχύτητα και την εν γένει πορεία της απονομής της Δικαιοσύνης στη χώρα. Οι Ελληνες δικαστές δεν χρειάζονται υποδείξεις αναφορικά με την άσκηση των καθηκόντων τους». Τελικά περίσσεψε η υποκρισία. Εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες ο δημόσιος διάλογος που αφορά στη Δικαιοσύνη έχει να κάνει στο μεγαλύτερο μέρος με τους αργούς ρυθμούς απονομής της. Τόσο αργούς που συχνά ισοδυναμεί με αρνησιδικία, με ό,τι ζημίες αυτό συνεπάγεται για την Πολιτεία και για τους πολίτες. Σε ένα κράτος όπου η ηγεσία της Δικαιοσύνης ορίζεται από το εκάστοτε κυβερνών κόμμα, και όταν κυβερνών κόμμα τοποθέτησε πρόσφατα επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας κορυφαίο δικαστικό λειτουργό, ορισμένοι επιμένουν να βλέπουν «ανεξάρτητους και διαχρονικά ακηδεμόνευτους θεσμούς». Προφανώς κανείς δεν θέλει παρεμβάσεις στο ουσιαστικό έργο της Δικαιοσύνης. Ούτε από το εσωτερικό ούτε από το εξωτερικό. Αν πάντως κάποιος στη χώρα μας θέλει να ακυρώσει μια επένδυση, να ματαιώσει ένα έργο, μπορεί να το κάνει με εξασφαλισμένη επιτυχία μέσω των δικαστικών διαδικασιών. Κορυφαίος υπουργός είχε ερωτηθεί το 2003, παραμονές της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα, γιατί το Πεκίνο, που είχε αναλάβει την επόμενη διοργάνωση, είχε ήδη ολοκληρώσει τα δικά του ολυμπιακά έργα. Απάντησε αφοπλιστικά: «Μα η Κίνα δεν έχει Συμβούλιο Επικρατείας!». Πρόσφατα έκπληκτοι πληροφορηθήκαμε την αφαίρεση άδειας λειτουργίας του γηπέδου μπάντμιγκτον, τη μόνη ίσως λειτουργική και κερδοφόρα ολυμπιακή επένδυση. Να θυμηθούμε επίσης τους «ακτιβιστές» για την προστασία του δάσους του Σέιχ Σου που χρησιμοποίησαν κάθε μέσο για να ματαιώσουν την κατασκευή της περιφερειακής οδού; Φαντάζεστε την ταλαιπωρία και ρύπανση της πόλης μας αν τα σχέδιά τους είχαν ευοδωθεί; Τους αγανακτισμένους κατοίκους που επιθυμούσαν να μείνει το αεροδρόμιο της πόλης μας αποκλεισμένο τις μέρες με ομίχλη με τη μη λειτουργία του συστήματος αυτόματης προσέγγισης. Και παράλληλα με τις αποφάσεις των δύο ανώτατων Δικαστηρίων της χώρας έχουμε τη δράση και του τρίτου σώματος: του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Οι πάρεδροι δεν αποτελούν πλέον τους θεματοφύλακες της τήρησης των διαδικασιών. Δεν αρκούνται μόνο στον έλεγχο νομιμότητας (που και χρήσιμος και απαραίτητος είναι), αλλά μπαίνουν διαρκώς στην ουσία της απόφασης και στη σκοπιμότητά της. Ομως αυτό που συμβαίνει είναι συχνά υποκατάσταση της διοίκησης. Είναι δυνατόν ένας υπάλληλος του υπουργείου Δικαιοσύνης να επιλέγει τον τρόπο με τον οποίο θα εκτελεσθεί κατά το βέλτιστο και οικονομικότερο τρόπο ένα έργο ή μια προμήθεια; Ποιος τελικά επωφελείται από την ακύρωση ή καθυστέρηση των επενδύσεων εξαιτίας όλων αυτών; Πίσω από κάθε απαγορευτική απόφαση κρύβονται αυτοί που προφανώς δεν θέλουν την πρόοδο, δεν κατανοούν πώς μπορεί αυτή να προκύψει ή προτάσσουν τα μικροσυμφέροντά τους. Και που δικαιώνονται σχεδόν πάντα με αποφάσεις ακυρότητας. Εχει ποτέ κανείς υπολογίσει το κόστος στην οικονομία αλλά και την καθημερινή ταλαιπωρία από τη δράση όλων αυτών των «θεματοφυλάκων της νομιμότητας»; Την ώρα που είναι πλέον κοινή διαπίστωση ότι η έξοδος από τη βαθιά κρίση θα γίνει μόνο μέσα από επενδύσεις δημόσιες, ιδιωτικές ή ευρωπαϊκές, πώς θα εξασφαλισθεί η γρήγορη υλοποίησή τους; Τελικά μήπως ο μεγαλύτερος «εχθρός» του ξένου (ή και του Ελληνα) επενδυτή στη χώρα μας είναι τα διοικητικά δικαστήρια;   www.agelioforos.gr