Άρθρα

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στον κυριακάτικο Αγγελιοφόρο (22/7/2012)   «Εντονα ενοχλημένος φέρεται ότι είναι ο πρωθυπουργός από την απροθυμία αρκετών υπουργών του να συνδράμουν με αποφασιστικότητα στην περικοπή δαπανών στα υπουργεία τους». Σύμφωνα με το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ, στο πρωθυπουργικό γραφείο περισσεύει η οργή και υψηλόβαθμα κυβερνητικά στελέχη μιλάνε για «συνδικαλιστική απροθυμία» των υπουργών και θεωρούν ότι αρκετοί εξ αυτών επιμένουν να λειτουργούν με παλαιοκομματικό τρόπο και με δεδομένα άλλων δεκαετιών (σ.σ.: για όποιον πιστεύει ότι οι προηγούμενοι μπορούσαν αλλά δεν ήθελαν!).

Welcome to the jungle, κύριε πρωθυπουργέ! Η «συνδικαλιστική απροθυμία» ή -πιο ξεκάθαρα- η συντεχνιακή κουλτούρα και συμπεριφορά (που μπορεί να χαρακτηρίζει από το υψηλόβαθμο πολιτικό στέλεχος μέχρι το συνδικαλιστή της ΔΕΗ) είναι ίσως ο βασικότερος λόγος που βρισκόμαστε σήμερα σ' αυτά τα χάλια. Και είναι αυτή που τελευταία θα παραδώσει τα όπλα κόντρα στην προσπάθεια όχι πλέον εφαρμογής της αυτονόητης ανάγκης εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας αλλά της διάσωσης της εθνικής οικονομίας και αξιοπρέπειας.

Είναι πραγματικά εξωφρενικό ότι ακόμη και στο έσχατο αυτό σημείο στο οποίο έχουμε φτάσει, συγκεκριμένα συμφέροντα συνεχίζουν να ορθώνουν το ανάστημά τους απέναντι σε κοινά αποδεκτές λύσεις για την εξυγίανση του δυσλειτουργικού συστήματος, για τις διαρθρωτικές αλλαγές. Αυτά είχαν μάθει, έτσι δυστυχώς σκοπεύουν να πολιτευθούν ακόμη και σήμερα οι περισσότεροι -γνήσια τέκνα του πελατειακού συστήματος. Και έτσι η νέα κυβέρνηση βρέθηκε πολύ σύντομα αντιμέτωπη με αδιέξοδα, όπως αυτά που αντιμετώπισε και η προηγούμενη, αλλά και όποια άλλη τα προηγούμενα χρόνια επιχείρησε να προχωρήσει σε αυτονόητες αλλαγές. Και ήταν περισσότερο από προφανές ότι πρώτος στόχος θα ήταν, ως τεχνοκράτης, ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Στουρνάρας, βαλλόμενος σχεδόν από παντού.

Οσοι σήμερα ασχολούμαστε με τη δημόσια διοίκηση γνωρίζουμε ότι η καθημερινή διαχείριση τόσο των δαπανών όσο και του ανθρώπινου δυναμικού απαιτεί ταχυδακτυλουργικές ικανότητες. Ο εξορθολογισμός του δημόσιου τομέα -σε υπηρεσίες και προσωπικό- είναι το ελάχιστο που θα πρέπει να κάνουμε αν θέλουμε να κερδίσουμε τη χαμένη αξιοπιστία μας και αν θέλουμε να διεκδικούμε με σοβαρότητα κάποια ελάφρυνση του προγράμματος λιτότητας. Κεκτημένα πλέον δεν υπάρχουν! Τα δεδομένα έχουν αλλάξει και αυτό πρέπει να γίνει επιτέλους αντιληπτό από όλους αυτούς που επιμένουν είτε να αντιδρούν είτε να κυβερνούν με παλαιοκομματικό τρόπο.

Πολλοί θέλουν να κυβερνήσουν, πόσοι όμως είναι αποφασισμένοι να το κάνουν αποτελεσματικά κάτω από αυτές τις -τόσο δύσκολες- συνθήκες; Σε ποιες αξίες και σε ποιες δυνάμεις στηρίζονται όσοι επαγγέλλονται μισές αλήθειες και εφαρμόζουν «day off» (δηλ. ληγμένες) πολιτικές; Εάν οι ηγεσίες των κομμάτων δεν αναθεωρούν τώρα τη λογική με την οποία επιλέγουν τα στελέχη της διοίκησης, τότε ποια ελπίδα μπορεί να έχουμε για πιο αισιόδοξο αύριο; «Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε / Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ώς εδώ / Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας / Το θέμα είναι τώρα τι λες», είναι τα λόγια του Μ. Αναγνωστάκη.

Εχει λοιπόν το πολιτικό σύστημα έστω και τώρα την πολιτική βούληση να προχωρήσει έμπρακτα στη μεγάλη σύγκρουση με τη συντεχνιακή λογική σε κάθε τομέα προς χάρη του κοινού και, πλέον, εθνικού συμφέροντος; Ο χρόνος πια δεν είναι πολύς.