Άρθρα

Άρθρο στον κυριακάτικο Αγγελιοφόρο (5/8/2012)  Πριν από οκτώ χρόνια, τέτοιες μέρες, η Αθήνα (και μαζί της η Ελλάδα) είχε φορέσει τα γιορτινά της. Ο Αύγουστος των αγώνων ήταν το ένδοξο φινάλε μιας πορείας δέκα ετών που περιελάμβανε την ολοκλήρωση μεγάλων έργων υποδομής: του μετρό της Αθήνας, της Αττικής Οδού και της γέφυρας του Ρίου - Αντιρρίου. Ονειρα 100 ετών πραγματοποιούνταν σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, με αποφασιστικότητα και αρτιότητα που άρμοζαν σε μια χώρα σύγχρονη και ευρωπαϊκή. Παρά τις κίτρινες κάρτες της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και κάποια κακόβουλα δημοσιεύματα, όλα τα βλέμματα της υφηλίου ήταν στραμμένα με θαυμασμό στην ολυμπιακή πρωτεύουσα. Είχε προηγηθεί η ένταξη στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, η ενσωμάτωση της Κύπρου στην ευρωπαϊκή οικογένεια (γεγονός που φαινόταν ότι θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την οριστική λύση του εθνικού προβλήματος). Βέβαια δεν ήταν όλα ρόδινα. Η υπόθεση του Χρηματιστηρίου προμήνυε τις εξελίξεις στην οικονομία, ενώ ο ελληνικός λαός είχε στρέψει την πλάτη στον Κώστα Σημίτη, που ήταν ένας πρωθυπουργός άξιος για οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα, όχι όμως για την Ελλάδα της γερασμένης μεταπολίτευσης. Είχα την τύχη να βρίσκομαι στην Αθήνα τις μέρες των Αγώνων, να ζήσω την ποιότητα της διοργάνωσης και τη μαγική ατμόσφαιρα, κυρίως όμως τη συμμετοχή των εθελοντών χωρίς τους οποίους δε θα είχε επιτευχθεί ο άθλος της διοργάνωσης. Ολη η Αθήνα χαμογελούσε, όλη η Ελλάδα ήταν αισιόδοξη. Ομως, με τα τελευταία βεγγαλικά της τελετής λήξης ξεκίνησε η κατρακύλα. Η υπεραξία από το φρεσκαρισμένο brand name της Αθήνας ουδέποτε εκταμιεύτηκε. Οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους, ενώ άξιοι άνθρωποι εξοστρακίστηκαν στο πυρ το εξώτερον. Τα ντοπαρίσματα στην οικονομία και στους αθλητές δεν είχαν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Από όλη εκείνη την ομάδα των πρωταγωνιστών ελάχιστοι, όπως ο Δημήτρης Παπαϊωάννου κι ο Πύρρος Δήμας, έμειναν όρθιοι. Σε πολύ λίγους αναγνωρίστηκαν οι ικανότητες και το προνόμιο της επιβίωσης. Από το όνειρο, λοιπόν, στο θαύμα κι από το θαύμα στο βάραθρο. Και δυστυχώς, πρώτα και κύρια με την αποδόμηση εκ των έσω. Με ευθύνη μιας μεγάλης μερίδας του πολιτικού προσωπικού, αλλά και της διοικητικής ανεπάρκειας, υπονομεύθηκαν τα επιτεύγματα του 2004, παρόλο που αυτά αφορούσαν όλο τον ελληνικό λαό. Κι όμως, ακόμη και τώρα που βιώνουμε τις πιο δύσκολες ώρες, το 2004 παραμένει το αμάχητο τεκμήριο ότι εμείς οι Ελληνες, εάν θέλουμε μπορούμε να πετύχουμε οποιονδήποτε στόχο. Μπορεί ο κ. Ζακ Ρογκ να μας παρέλειψε φέτος στην αναφορά του. Εμείς όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν δική μας προσπάθεια και δική μας επιτυχία. Αρκεί λοιπόν να αποκτήσουμε πάλι αυτοεκτίμηση, ο καθένας να βάλει υψηλό στοίχημα με τον εαυτό του, ν’ αγαπήσουμε τον τόπο μας και να περνάμε διαρκώς σε νέες φάσεις δημιουργίας. Να υπερβούμε τα κομματικά σύνορα, να ενώσουμε τις δημιουργικές δυνάμεις και να εργαστούμε συστηματικά. «Ο,τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι και η Ελλάδα για την οικουμένη», είχε πει o πρόγονος των σημερινών Γερμανών, ο Γκαίτε. ΥΓ. Δάσκαλε Χρίστο Τσολάκη, καλό ταξίδι. Μέσα σ’ αυτό αλλά και σε κάθε κείμενό μου βρίσκεται η κληρονομιά σου. Το ανεξίτηλο και πολύτιμο φορτίο γνώσης και προσπάθειας. Θα μας λείπεις στις δύσκολες ώρες που μας περιμένουν.