Άρθρα

Το άρθρο στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (9/9/2012) 1957: οι επισκέπτες της ΔΕΘ αγγίζουν το ενάμισι εκατομμύριο! 1962: τη ΔΕΘ επισκέπτεται ο αντιπρόεδρος και μετέπειτα πρόεδρος των ΗΠΑ, Λίντον Τζόνσον. 1965: στην καρδιά του «Ψυχρού Πολέμου» στη ΔΕΘ αντιπαρατίθενται οι Αμερικανοί φέρνοντας τους αστροναύτες Κούπερ - Κόνραντ με τους Ρώσους να απαντούν με τους κοσμοναύτες Λεόνοφ και Μπελάγιεφ. 1978: ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, λίγους μήνες μετά τον οδυνηρό σεισμό, έρχεται στην πόλη, διαμένει «επιδεικτικά» πολλές μέρες για να αποδείξει την πίστη του στην ασφάλεια και προοπτική της πόλης. ΤΟΤΕ η ΔΕΘ γεννούσε θεσμούς όπως το Φεστιβάλ Τραγουδιού και το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου σε μια φιλόδοξη και εξωστρεφή Θεσσαλονίκη, συγκεντρώνοντας απαστράπτουσες προσωπικότητες και κοσμοπολίτικα φλας. Η πολιτική ηγεσία καθιέρωνε τη ΔΕΘ ως πεδίο κορυφαίας πολιτικής αντιπαράθεσης, βήμα εξαγγελίας της οικονομικής πολιτικής της χώρας. Ηταν ένα μεγάλο λαϊκό πανηγύρι ταυτισμένο με το σάντουιτς με λουκάνικο, τη μαύρη μπίρα και το λούνα παρκ, τα πυροτεχνήματα αλλά και ένα σπουδαίο οικονομικό - πολιτικό γεγονός με διεθνή αναγνωρισιμότητα, που προσέφερε υψηλή αυτοπεποίθηση στους Θεσσαλονικείς. Ο επισκέπτης είχε την ευκαιρία να γνωρίσει στοιχεία πολιτισμού και τεχνολογικής προόδου άλλων χωρών: δείγμα εδάφους από τη Σελήνη, μυθικά αυτοκίνητα, τις πρώτες ηλεκτρικές ξυριστικές μηχανές και πόσα άλλα! Μικροί, μεγάλοι διαβαίναμε τις πύλες της ΔΕΘ κρατώντας σακούλες με φυλλάδια και αναμνηστικά, αλλά και με ένα μεγάλο χαμόγελο. Ολη η πόλη γιόρταζε και κέρδιζε. Ο καλός της μήνας ήταν ο Σεπτέμβρης! ΣΗΜΕΡΑ διαδηλώσεις από αγανακτισμένους υπαλλήλους, αγρότες («όλων των κιλών και όλων των λεφτών»), επαγγελματίες συνδικαλιστές, οπαδούς υποβιβασμένων ομάδων. Τεράστιες συγκεντρώσεις ενστόλων που κοιμούνται σε στρατώνες και στα λεωφορεία, κλειστά μαγαζιά. Κάγκελα και απαγορεύσεις παντού. Η πόλη γυρνά την πλάτη στη ΔΕΘ, προτιμώντας το τελευταίο μπάνιο στη Χαλκιδική. Την τελευταία εξαετία οι συμμετοχές κυμαίνονταν από 915 έως 981. Οι επισκέπτες μεταξύ των 156.000 και 265.000. Σήμερα οι συμμετοχές στην 77η ΔΕΘ έχουν πέσει στις 560 με τη μείωση να φτάνει το ιλιγγιώδες 43% και με τους περισσότερους εκθέτες να είναι κρατικοί φορείς. Φαίνεται ότι η ΔΕΘ έχασε την εμπιστοσύνη τόσο των Ελλήνων όσο και των ξένων εκθετών μέσα από μια μακρά πορεία απώλειας της ταυτότητας, η οποία θα θεμελίωνε έναν λόγο ύπαρξης και θα δικαιολογούσε την επωνυμία της. Κάποτε βέβαια εξυπηρετούνταν άλλες ανάγκες, καθώς και ο κόσμος ήταν διαφορετικός. Ομως, καμία μέριμνα δε λήφθηκε από την εκάστοτε κυβέρνηση και από την ίδια την πόλη για τη μετεξέλιξη και τον εκσυγχρονισμό της. Η επιχείρηση - μετεγκατάσταση, που συζητιέται για χρόνια αλλά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, αποτέλεσε ένα ακόμη μεγάλο φιάσκο για την πόλη. Πώς λοιπόν να αντισταθεί ο εθνικός εκθεσιακός φορέας στη γενικότερη οικονομική κρίση, όταν βρίσκεται ήδη σε μακροχρόνια παρακμή; Παρ' όλ' αυτά, εξακολουθεί να αποτελεί ένα εργαλείο για το ΑΥΡΙΟ, που, αν αντιληφθούμε πώς πρέπει να λειτουργεί, μπορεί να αποφέρει οφέλη για την οικονομία και τους πολίτες της πόλης. Η ΔΕΘ (και οι άνθρωποί της) πρέπει να αξιοποιήσει την εμπειρία της με τη διοργάνωση στοχευμένων κλαδικών εκθέσεων. Να προβάλει και να ενισχύσει όλα τα στοιχεία που κάνουν την πόλη μας ελκυστική. Να εκσυγχρονίσει χώρους και brand name. Επίσης και με δεδομένη τη συμφωνία όλων ότι πρέπει κάποια στιγμή να βγει εκτός κέντρου (ή να συρρικνωθεί σε τμήμα των εγκαταστάσεών της) αποτελεί και μια μεγάλη ευκαιρία για ν' αποκτήσει η πόλη Μητροπολιτικό Πάρκο και ευρωπαϊκό πρόσωπο. Υπό αυτό το πρίσμα, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι η ΔΕΘ εξακολουθεί να μας κάνει να πιστεύουμε ότι υπάρχει προοπτική για νέα σχέδια και για βήματα μπροστά. Στο χέρι μας είναι να αξιοποιήσουμε το εργαλείο και να αδράξουμε την ευκαιρία!