Άρθρα

Το άρθρο στον κυριακάτικο Αγγελιοφόρο (23/9/2012) Οταν τα 2009 ξυπνήσαμε απότομα από τον ύπνο του δικαίου και αντιληφθήκαμε ότι το καράβι μας βουλιάζει, το στοιχειώδες ένστικτο αυτοσυντήρησης ως λαού με αδιάκοπη πορεία στον ιστορικό χρόνο θα επέτασσε να κάνουμε δύο βασικά πράγματα: Πρώτον, μια ειλικρινή απογραφή της κατάστασης: ποια είναι η πραγματική οικονομία, ποιοι φοροδιαφεύγουν, ποιοι είναι επίορκοι, ποιοι παίρνουν επιδόματα ή συντάξεις που δεν δικαιούνται, πού υπάρχει υπερεπάρκεια και πού ανεπάρκεια προσωπικού στον αναποτελεσματικό δημόσιο τομέα. Τι έφταιξε και ποιος τελικά παράγει. Και δεύτερον, προώθηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων σε κρίσιμους τομείς όπως η Υγεία, η Παιδεία, η Δικαιοσύνη και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Δομικές αλλαγές στην κεντρική κυβέρνηση και στην αυτοδιοίκηση. Κάπου εκεί μπορούσε και έπρεπε να χαραχθεί η λεπτή κόκκινη γραμμή, δηλ. το έσχατο όριο της υποχώρησης. Και να προχωρήσουμε με κοινωνική και πολιτική συναίνεση σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Σε ένα νέο 1909, μια καινούργια μεταπολίτευση. Δυστυχώς, τίποτε από τα παραπάνω δεν συνέβη. Το κράτος με το αμαρτωλό παρελθόν και τη διαχειριστική του ανεπάρκεια είναι αδύναμο να αντιμετωπίσει το βάρος των προβλημάτων που έφερε η οικονομική κρίση και να προχωρήσει στην αναγκαία αυτοκάθαρση κι εκσυγχρονισμό. Οι πανίσχυρες συντεχνίες με τα φλάμπουρα των «κεκτημένων δικαιωμάτων» διεκδικούν τη διατήρηση παράλογων προνομίων. Κάποια άπλυτα βγήκαν στη φόρα εν είδει γελοιοποίησης του κακού μας εαυτού. Κάποιες παρηκμασμένες πολιτικές προσωπικότητες πέρασαν το κατώφλι σωφρονιστικών ιδρυμάτων. Ομως οι αυτονόητες και αναγκαίες μεταρρυθμίσεις βαπτίστηκαν σε μεγάλο βαθμό απαιτήσεις του δυσβάστακτου μνημονίου και δαιμονοποιήθηκαν. Η περιζήτητη ανάπτυξη που θα αξιοποιούσε τα πλεονεκτήματα της χώρας (τουρισμός, ναυτιλία, εμπόριο, καινοτομία) και που θα σήκωνε την Ελλάδα από τον πάτο του βαρελιού, έμεινε κενό γράμμα απαξιωμένο στα χείλη πολιτικών και διαμορφωτών της κοινής γνώμης. Και ύστερα ήρθαν οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012, που έδωσαν στα κόμματα σαφή εντολή για νέο ξεκίνημα. Ενα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας έκανε την επανάστασή του, ανακατεύοντας το πολιτικό σκηνικό, δίνοντας ένα μάθημα σε κάποιους και προφυλάσσοντας τη χώρα από κάποιους άλλους. Το μήνυμα όμως δεν ελήφθη και συνεχίζεται ένα απίστευτο γαϊτανάκι αποποίησης ευθυνών και μοιρασιάς των ιματίων. Ενα διαρκές πολιτικό και κοινωνικό παζάρι και μια διαρκής αντίδραση και αγανάκτηση. Κι όμως, η κρίση αυτή θα μπορούσε να αποτελέσει μια λαμπρή ευκαιρία για φυγή προς τα εμπρός. Να καθορισθούν στόχοι, διαδικασίες αλλά και θυσίες. Με σεβασμό στους πολίτες, με υπευθυνότητα απέναντι στο μέλλον. Ανανεώνοντας το πολιτικό προσωπικό με πολίτες καταξιωμένους στην κοινωνία. Αξιοποιώντας κάθε προτέρημα του τόπου μας και ιδιαίτερα το ανθρώπινο δυναμικό της. Και να αποκαταστήσουμε στην πράξη την αξιοπιστία της πολιτικής έναντι των πολιτών. Χωρίς συμβιβασμούς και πελατειακές σχέσεις. Συνειδητοποιώντας όλοι τη νέα πραγματικότητα, να συντάξουμε και να αποδεχθούμε ένα νέο και σύγχρονο κοινωνικό συμβόλαιο. Γιατί, όπως παρατηρεί ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ στο μνημειώδες έργο του, «το κοινωνικό συμβόλαιο δεν αφαιρεί και δεν υποβαθμίζει τα προσωπικά δικαιώματα, αλλά τα ενισχύει και τους προσφέρει τη διάσταση που πρέπει να έχουν στο πλαίσιο μιας οργανωμένης κοινωνίας».