Άρθρα

Το άρθρο μου στον κυριακάτικο Αγγελιοφόρο (7/10/2012)   Η δημόσια συζήτηση για το «πόθεν έσχες» των πολιτικών αλλά και για τους προνομιακούς διορισμούς, για μία ακόμη φορά καταβαραθρώνει την αξιοπιστία της πολιτικής έναντι της κοινωνίας. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ακόμη και σήμερα διαμοιράζουν τιμάρια: «κορυφαίο» πολιτικό στέλεχος υπερασπίζεται την επιλογή του να διορίσει την κόρη του στη Βουλή, παρόλο που ήταν πρόεδρος για μία μόλις ημέρα! Αλλο υπερασπίζεται ως «αυτονόητο δικαίωμα» το διορισμό συγγενικού προσώπου του χάριν -δήθεν- της εμπιστοσύνης. Δε λείπουν κι αυτοί που εκμεταλλευόμενοι το δημόσιο αξίωμά τους, αυτοδιορίζονται σε θέσεις διοίκησης ή επιτροπές (με το αζημίωτο φυσικά). Μόνιμη τακτική επίσης εξακολουθεί ν' αποτελεί ο διορισμός σε διοικήσεις φορέων προσώπων με κύριο προσόν την προτεραιότητα στην κομματική επετηρίδα ή τις προσωπικές σχέσεις κι εξαρτήσεις. Χωρίς αναγνωρισιμότητα στην κοινωνία και συχνά χωρίς καμία επαφή με το αντικείμενο. Κι ας καταπατείται με τον τρόπο αυτόν η ισοπολιτεία έναντι χιλιάδων ικανών που αγωνίζονται χωρίς «μπάρμπα στην Κορώνη» για να εργαστούν και να διοχετεύσουν τα προσόντα, τις φιλοδοξίες και την παραγωγικότητά τους σε θέσεις εργασίας ή σε θέσεις ευθύνης. Επιπροσθέτως, η ιστορία με το «πόθεν έσχες» των πολιτικών προσώπων που ακόμη καρκινοβατεί, μας θυμίζει ότι παλαιότερα με την πολιτική εμπλέκονταν άνθρωποι που διακρίνονταν για επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση, πολίτες που εισέρχονταν με οικονομική άνεση και εξέρχονταν πένητες. Αντιθέτως, στη μεταπολιτευτική Ελλάδα στην πολιτική εισέρχονται (σχεδόν αποκλειστικά) παιδιά του κομματικού σωλήνα, «ημέτεροι», οι οποίοι εξέρχονται ως μέτοχοι off shore εταιριών και με πλούσιο Ε9. Δυστυχώς το opengov, μια σημαντική πρωτοβουλία καλών προθέσεων, αυτοϋπονομεύτηκε, και κατέληξε ανέκδοτο, αναιρώντας την προοπτική εφαρμογής της αξιοκρατίας στη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού. Γιατί η επιζητούμενη αξιοπιστία του κρατικού μηχανισμού είναι αποτέλεσμα της δουλειάς όλων αυτών που καλούνται να διοικήσουν νοσοκομεία, ιδρύματα, υπηρεσίες και οργανισμούς, να εξεύρουν και να αξιοποιήσουν ευρωπαϊκά κονδύλια, να διαχειρισθούν πόρους και ανθρώπινο δυναμικό, να φέρουν τους φορείς αυτούς σε επαφή με την κοινωνία και όχι με τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Και, εν τέλει, αποχωρώντας από τη θέση διοίκησης να αφήσουν καλύτερη κατάσταση από αυτή που παρέλαβαν. Ευτυχώς που η λυσσαλέα οικονομική κρίση αφαιρεί τη δυνατότητα παχυλών αμοιβών και προνομίων σε θέσεις διοίκησης (οι θέσεις αυτές λέγεται ότι ανέρχονται σε περίπου 8.000 στον ευρύτερο δημόσιο τομέα!), ενώ ταυτόχρονα το εξαιρετικά δύσκολο πλέον αντικείμενο αποτρέπει τους καιροσκόπους από το κυνήγι των καρεκλών. Πολύ λίγοι θα ήθελαν να αναλάβουν σήμερα τέτοιες «καυτές πατάτες» διαχείρισης με ελάχιστες έως μηδενικές αμοιβές. Αυτήν την κρίσιμη ώρα λοιπόν, που «ή θα μας γεννήσει ή θα μας πεθάνει» ως χώρα (για να χρησιμοποιήσω την οιδιπόδεια διάζευξη), την ώρα που είναι απαραίτητο ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας του πολιτικού κόσμου και την επαναθεμελίωση της σχέσης κράτους - πολίτη, καλείται το πολιτικό σύστημα να κερδίσει το στοίχημα. Καλείται να αυτοκαθαρθεί και να αυτο-ανανεωθεί με νέα πρόσωπα που δεν περιμένουν ούτε αναγνώριση ούτε οικονομική εξασφάλιση από τη δημόσια θέση. Θεμιτό είναι να οδηγείται κάποιος από κοινωνικές θέσεις στις πολιτικές παρά το αντίστροφο. Πολλές φορές η ζωή δίνει τις λύσεις, δείχνει το δρόμο καλύτερα κι από το σοφότερο ηγέτη.