Άρθρα

Το άρθρο μου στον κυριακάτικο Αγγελιοφόρο (14/10/2012) Τώρα που όπως φαίνεται ομαλοποιήθηκαν οι σχέσεις με τους βόρειους κηδεμόνες μας και που για το επώδυνο δημοσιονομικό πακέτο των 13,5 δισ. ευρώ της επόμενης διετίας μας χωρίζει μια απόσταση μικρότερη του ενός δισ. ευρώ, ερχόμαστε στην εφαρμογή των διαρθρωτικών αλλαγών. Των αλλαγών σε θεσμούς και κανόνες λειτουργίας. Ολων αυτών που πρέπει να γίνουν για να μη φτάσουμε ξανά στο ίδιο τραγικό σημείο. Είναι ίσως η πρώτη φορά που δημοσιοποιούνται μία προς μία οι περίφημες διαρθρωτικές αλλαγές τις οποίες απαιτεί εδώ και δύο χρόνια η τρόικα (τα περίφημα «89 προαπαιτούμενα»). Καμία δεν μας είναι άγνωστη! Πολλές τις συζητούμε αενάως και ατελεσφόρως, πολιτικοί και πολίτες, εδώ και δεκαετίες, χωρίς κάποια κυβέρνηση να επιδεικνύει την αναγκαία πολιτική βούληση για την υλοποίησή τους. Και χωρίς οι συντεχνίες και κάποιες οργανωμένες κοινωνικές ομάδες να τις αποδέχονται. Ατέλειωτες απεργίες και απίστευτη ταλαιπωρία έχουμε όλοι υποστεί για τη μη εφαρμογή τους. Ας δούμε όμως κάποιες από αυτές: δημοσίευση των στοιχείων για προσλήψεις, αποχωρήσεις και μεταθέσεις, απογραφή των κρατικών περιουσιακών στοιχείων και δημοσιοποίησή τους, αντικατάσταση των διευθυντών εφοριών οι οποίοι δεν πιάνουν τους στόχους, μηχανογράφηση όλων των νοσοκομείων, αύξηση των ρυθμών απορρόφησης κονδυλίων από τα κοινοτικά ταμεία, αξιολόγηση των ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, τοποθέτηση μόνιμου γενικού γραμματέα φορολογικών θεμάτων στο υπουργείο Οικονομικών με πενταετή θητεία, ενεργοποίηση της Διεύθυνσης Εσωτερικών Υποθέσεων στη φορολογική διοίκηση, βελτίωση του συστήματος προστασίας πληροφοριοδοτών για τη διαφθορά. Σας φαίνονται τα παραπάνω παράλογα ή υπερβολικά; Θα αποδεχτούμε το γεγονός ότι είμαστε τόσο ανίκανοι να εφαρμόσουμε τα αυτονόητα; Ποιοι και πόσο ωφελούνται τελικά από τη μη εφαρμογή τους, όταν στο σκληρό πακέτο των 13,5 δισ. όλοι επιβαρύνονται, ενώ από τις διαρθρωτικές αλλαγές θα επιβαρυνθούν λίγοι και συγκεκριμένοι. Δυστυχώς βλέπουμε ότι ακόμη και τούτη την ώρα που η χώρα βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, το πολιτικό προσωπικό στην πλειοψηφία του δεν είναι έτοιμο να κάνει τη ρήξη. Υπάρχουν ακόμη κόμματα που υπερασπίζονται τα κεκτημένα συντεχνιών αντί το συμφέρον των εργαζομένων. Που υιοθετούν τα πιο αναχρονιστικά και αντιπαραγωγικά στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας αντί να τα εξοβελίσουν μαζί με το αμαρτωλό παρελθόν τους που οδήγησε την Ελλάδα στη σημερινή κατάσταση. Που διατηρούν ακόμη ανέγγιχτες κάποιες «αμαρτωλές» ΔΕΚΟ, το βαρύ και μειωμένων προσόντων Δημόσιο, το συνδικαλισμό ως θύλακα προστασίας προνομίων αντί εργαζομένων. Ενώ συγχρόνως επιδόθηκαν σε περικοπές των χαμηλών εισοδημάτων, προκαλώντας ασφυξία στην αγορά και απόγνωση στην κοινωνία. Ολα αυτά -και άλλα πολλά ακόμη- δεν είναι τίποτε άλλο από αυτό που λέμε «αλλαγή νοοτροπίας», πολιτών και πολιτικών. Είναι οι θεσμικές αλλαγές που θα θεμελιώσουν ένα νέο κρατικό μοντέλο, πιο λειτουργικό, πιο αξιόπιστο, πιο αποδοτικό. Αν θέλουμε να βγούμε από την κινούμενη άμμο, καλό είναι να πάψουμε να ρίχνουμε τις ευθύνες και τα αναθέματα στους τρίτους, να σταματήσουμε να λιβανίζουμε τον κακό μας εαυτό και να αποφασίσουμε πού θέλουμε να ανήκουμε. «Ομως η πρόοδος είναι ωραία λέξη, αλλά αυτό που τη δημιουργεί είναι η αλλαγή και η αλλαγή έχει πολλούς εχθρούς», είπε ο Robert Kennedy. Και πρέπει τελικά να επαναπροσδιορίσουμε τι είναι πρόοδος και ποιοι είναι οι προοδευτικοί.