Άρθρα

Το άρθρο μου στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (27/10/2012) Το 1940 τέτοιες μέρες, ο Ιωάννης Μεταξάς, δικτάτορας που είχε αναλάβει την εξουσία με αντισυνταγματικό τρόπο διχάζοντας τους Ελληνες, βρέθηκε μπροστά σ’ ένα ιστορικό δίλημμα. Με την απόφασή του στάθηκε στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων (και μάλιστα απέναντι στους ιδεολογικά συμπλέοντες ηγέτες του άξονα), ένωσε τον ελληνικό λαό, που οδηγήθηκε σε μια εθνική εποποιία με διεθνείς προεκτάσεις. Θα γιορτάζουμε για αιώνες εκείνη την εθνική προσπάθεια, που θα γεμίζει όλους μας περηφάνια. Ποιος είναι όμως σήμερα ο πόλεμος και ποιος ο εχθρός; Ποιο είναι το διακύβευμα και πού πρέπει να πούμε «όχι»; Σήμερα διεξάγεται ένας οικονομικός πόλεμος, σ’ ένα περιβάλλον παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, της οποίας κάθε αδύνατος κρίκος βάλλεται με ταχύτητα blitzkrieg (=κεραυνοβόλος πόλεμος). Ο εχθρός μπορεί να αναζητηθεί στα διεθνή (αόρατα και ορατά) οικονομικά συμφέροντα ή στο διεθνές διπλωματικό παρασκήνιο. Εχθρός όμως είναι και ο κακός μας εαυτός, η γενικευμένη αναξιοκρατία, οι συντεχνιακές λογικές, ο αντιπαραγωγικός δημόσιος τομέας, τα παράλογα προνόμια, ο καιροσκοπικός συνδικαλισμός και η λανθασμένη νοοτροπία που έχει εμποτίσει τις μεταπολεμικές γενιές. Η έλλειψη στέρεων υποδομών και θεσμικών λειτουργιών δίνει την πλήρη εικόνα του αναξιόμαχου κράτους, απέναντι στον κάθε κακόβουλο εισβολέα. Βρεθήκαμε λοιπόν στη δίνη ενός ακήρυχτου αλλά σφοδρού πολέμου όντας απροετοίμαστοι, ανοχύρωτοι και ευάλωτοι στις παντός είδους επιθέσεις. Χωρίς τις απαραίτητες οικονομικές δομές, τη διοικητική συγκρότηση και την κοινωνική συνοχή, χωρίς δηλαδή τα σύγχρονα «οχυρά Ρούπελ». Διακύβευμα είναι η διαφύλαξη των επιτευγμάτων πολλών δεκαετιών σε κάθε επίπεδο, καθώς και η διαφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας μέσα σ’ ένα περιβάλλον ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η ελληνική πολιτική ηγεσία καλείται να ανασυντάξει οικονομικά τη χώρα και να συμπλεύσει με τις διεθνείς δυνάμεις που εκφράζουν τις αρχές και τις αξίες της αστικής δημοκρατίας. Παράλληλα, όμως, να αποφύγει τη δραματική επιστροφή 50 χρόνια πίσω, να διατηρήσει την κοινωνική συνοχή, να διαφυλάξει τη δημοκρατική λειτουργία, να περιορίσει την κυριαρχία και τη σύγκρουση των άκρων, να πετύχει την εξωστρέφεια και την ανάπτυξη, οικονομική και κοινωνική. Εχει έρθει λοιπόν για τη γενιά μας «η μέρα που θα πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Οχι να πει», όπως έγραψε ο Κ. Καβάφης. Η Ευρωπαϊκή Ενωση, το κοινό νόμισμα, οι δημιουργικές δυνάμεις του ελληνισμού (εντός και εκτός Ελλάδας) και οι απανταχού φιλέλληνες είναι τα όπλα που διαθέτουμε για να πολεμήσουμε στον πόλεμο στον οποίο όλοι μας επιστρατευτήκαμε. Τίποτε άλλο δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι ή προσωπείο πατριωτισμού. «Ο ηγέτης είναι αυτός που βλέπει αυτά που δε βλέπουν οι άλλοι, που βλέπει μακρύτερα από τους άλλους και που βλέπει πριν από τους άλλους», έχει γράψει ο Αμερικανός συγγραφέας LeRoy Eims. Τα ιστορικά παραδείγματα διδάσκουν ότι στις μεγάλες κρίσεις εμφανίστηκαν πολιτικοί άνδρες που επέδειξαν τέτοια ηγετική συμπεριφορά, αντιλήφθηκαν τον εχθρό και το διακύβευμα, εμπιστεύτηκαν και ένωσαν το (μέχρι τότε διχασμένο) λαό και οδήγησαν σε εθνικές επιτυχίες. Αλλά φτάσαμε εκεί, γιατί και ο λαός εμπιστεύτηκε την πολιτική ηγεσία και συντάχθηκε μ’ αυτήν. Κόντρα σε λαϊκισμούς και μικροπολιτικά συμφέροντα, με μοναδικό γνώμονα το εθνικό συμφέρον. Οι δυνάμεις αυτές δε λείπουν ούτε σήμερα. Αρκεί και πάλι να επιδείξουν καθαρό μυαλό και σωστές επιλογές. Ας γιορτάσουμε, λοιπόν, φέτος την επέτειο του '40 κάνοντας αυτές τις σκέψεις και παίρνοντας αυτές τις αποφάσεις. ΠΗΓΗ www.agelioforos.gr