Άρθρα

Το άρθρο μου στον κυριακάτικο Αγγελιοφόρο (11/11/2012) Αρκετοί ξενυχτήσαμε το βράδυ της Τρίτης περιμένοντας με αγωνία την έκβαση των οριακών προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ. Η επανεκλογή του δημοκρατικού Μπ. Ομπάμα μάλλον ανακούφισε τους περισσότερους στην ευρωπαϊκή πλευρά του Ατλαντικού (και στην ασιατική του Ειρηνικού). Είναι ίσως η μοναδική περίπτωση ηγέτη της Δύσης που ενώ διαχειρίστηκε μείζονα κρίση (εγχώρια και παγκόσμια) κατάφερε να επανεκλεγεί, έστω και με δυσκολία. Σε αντίθεση με τα ευρωπαϊκά (Σαρκοζί, Θαπατέρο, Μπερλουσκόνι) και ασφαλώς τα ελληνικά πολιτικά ναυάγια! Ο Ομπάμα έχει αναδειχθεί στη μοναδική ελπίδα για την ανάκαμψη της αμερικανικής και παγκόσμιας οικονομίας. Σε προστάτη της χειμαζόμενης μεσαίας τάξης και του στοιχειώδους κράτους πρόνοιας, υπέρμαχο της μείωσης της ανεργίας. Και όλα αυτά με έναν πρωτόγνωρο ειλικρινή πολιτικό λόγο. Η Κεντροαριστερά, σε διεθνές επίπεδο, έχει στηρίξει τις ελπίδες της για μια διέξοδο από τη μεγάλη κρίση (οικονομική και, κυρίως, πολιτική) στον Αμερικανό ηγέτη, ως εκφραστή του κεντροαριστερού ρεαλισμού. Αυτό έχει να συμβεί -όχι τυχαία- από την εποχή του επίσης Δημοκρατικού προέδρου των ΗΠΑ Φραγκλίνου Ρούζβελτ. Με το new deal έφερε την ελπίδα και την ανάκαμψη στις ΗΠΑ, όταν η Ευρώπη βυθιζόταν στον απολυταρχισμό αρχικά, στον πόλεμο και την καταστροφή αργότερα. Η συνταγή της αποτελεσματικότητας τότε και τώρα έχουν μάλλον κοινές βάσεις: χαλαρότερη δημοσιονομική πολιτική, «κόψιμο» χρήματος με δημόσιες επενδύσεις, ανάπτυξη και αύξηση των θέσεων εργασίας. Στη σκοτεινή πλευρά της υδρογείου, στη γηραιά Ευρώπη, οι ηγέτες της έχουν ασπαστεί εδώ και καιρό τα αυστηρά κριτήρια της δημοσιονομικής σταθερότητας, του «σκληρού» νομίσματος, της ανεργίας και της διαρκούς λιτότητας. Οι κανόνες αυτοί έχουν χαραχτεί σε μαρμάρινες στήλες και «ουαί και αλίμονο» σε όποιον τους παραβεί. Μέσα σ’ αυτό το αδιέξοδο, ποιος άραγε θα δει, πέρα από την κατάρρευση της Κεντροαριστεράς, τις διόδους αναδημιουργίας της; Είναι αναγκαίο η αγωνία του δημοκρατικού κόσμου μέσα στις συνθήκες οικονομικού πολέμου που βιώνουμε να εκφραστεί μέσα από ανάλογες οικονομικές προτάσεις. Μέσα από ένα new deal με την κοινωνία, που θα εκφράσει το σύγχρονο πατριωτισμό και θα διακρίνεται από τεχνοκρατική σκέψη και κοινωνική ευαισθησία. Με συγκεκριμένες πολιτικές αντί θολά οράματα, με αξιοκρατία και αποτελεσματικότητα. Με αγώνα για τη δημιουργία στέρεων υποδομών και θεσμικών λειτουργιών, αποκατάσταση της αξιοπιστίας πολίτη – πολιτικής. Για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και την εξασθένηση των άκρων. Με στήριξη της μεσαίας τάξης ως ραχοκοκαλιάς της αστικής δημοκρατίας σε μια Ευρώπη πολιτικά ενωμένη, που θα σέβεται τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες και συγχρόνως θα παίρνει γρήγορες και αποτελεσματικές αποφάσεις. Το σφύριγμα της λήξης της μεταπολίτευσης έχει ήδη ακουστεί. Διανύουμε ήδη τη μετάβαση. Η άλλη πλευρά του Ατλαντικού μάς δείχνει το δρόμο. Από τον πολιτικό κόσμο πρωτίστως και από τη στάση της κοινωνίας θα εξαρτηθεί εάν θα οδηγηθούμε σε μία δημοκρατική μετεξέλιξη ή σε ένα ακόμη πιο επώδυνο αύριο. Κατά τούτο, η επίλυση του γρίφου «σύγχρονη Κεντροαριστερά» αποτελεί μια ιστορική ευθύνη, είναι το νέο σημαντικό ραντεβού με την Ιστορία. Δεν είναι άνευ σημασίας ότι με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία ο Ομπάμα τόλμησε να υποσχεθεί στο νικητήριο λόγο του ότι «τα καλύτερα είναι μπροστά μας», την ώρα που στην Ελλάδα ο υπουργός Οικονομικών δήλωνε ότι «τώρα αρχίζουν τα δύσκολα». Προφανώς δεν αντιλήφθηκε ότι έχουν αρχίσει εδώ και καιρό και ότι πλέον οφείλει –οφείλουμε- να ξεπεράσουμε τα δύσκολα και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις της προσδοκίας του καλύτερου.