Άρθρα

Το άρθρο μου στον κυριακάτικο Αγγελιοφόρο (13-1-2013) Η χρονιά που πέρασε έφερε άλλη μια αρνητική πρωτιά για τη χώρα μας, καταγράφοντας τη μεγαλύτερη αύξηση στη ροή των εργαζομένων στο σύνολο της ευρωζώνης. Η οικονομική κρίση, τα μέτρα λιτότητας και η έκρηξη της ανεργίας αναγκάζουν όλο και περισσότερους Ελληνες να αναζητούν μία καλύτερη τύχη σε χώρες με καλύτερους δείκτες οικονομίας και απορροφητική αγορά εργασίας. Μόνον το πρώτο εξάμηνο του 2012 μετανάστευσαν στη Γερμανία 15.800 Ελληνες, δηλαδή 78% περισσότεροι από ό,τι το αντίστοιχο περσινό διάστημα! Το 73% των νέων επιστημόνων, που αναζητά το δικαίωμα στην εργασία εκτός συνόρων, έχει μεταπτυχιακό τίτλο, ενώ το 51% έχει διδακτορικό και το 41% έχει σπουδάσει στα εκατό καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Η πορεία και οι προβλέψεις για την ελληνική οικονομία, η ανεργία, η δυσβάσταχτη φορολογία και η ασφυκτική δημοσιονομική πολιτική, η έλλειψη υγιών και αξιοκρατικών κανόνων βγάζουν εκτός παιχνιδιού το πιο ποιοτικό ανθρώπινο δυναμικό της Ελλάδας. Κυρίως αυτό που θα έπρεπε να ηγεμονεύει στη διοίκηση και στο «επιχειρείν». Αλλά και αυτό που θα μπορούσε να σηκώσει τον πρωτογενή τομέα. Οι διαπιστώσεις, βέβαια, για τις ανεπάρκειες στην εκπαίδευση και στην αγορά που οδηγούν στη νέα μετανάστευση, δεν είναι καινούργιες. Τα πανεπιστήμια ουδέποτε συνδέθηκαν με την αγορά. Οι επιχειρήσεις επένδυσαν σε τομείς χωρίς προοπτική και σε πρώτη ευκαιρία μετέφεραν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό. Το κράτος ουδέποτε είχε αναπτυξιακή πολιτική και σχέδιο να δημιουργήσει τις απαραίτητες υποδομές και συνθήκες γι' αυτήν. Η αξιοκρατία και η αξιολόγηση ουδέποτε αποτέλεσαν τον κανόνα στο δημόσιο τομέα. Ενώ θα πρέπει να συνυπολογισθούν οι συνέπειες της παγκοσμιοποίησης αλλά και η προσκόλληση της ΕΕ στις αρχές της αυστηρής νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, με όσα αυτή συνεπάγεται. Η προώθηση των μεταρρυθμίσεων, η ανάπτυξη της καινοτομίας, είναι κάποιες από τις δυνατές λύσεις αυτήν τη στιγμή. Ποια ηγεσία όμως θα τις εφαρμόσει; Οι ομοιότητες του σήμερα με το λόγο του 1968 του Γ. Σεφέρη είναι προφανείς και διδακτικές: «…συμβουλεύω όσους τύχει να με ρωτήσουν γνώμη, να μη φύγουν. Το δυστύχημα της σημερινής κατάστασής μας είναι πως δεν υπάρχει αρχηγός. Είναι πιο χρήσιμο, νομίζω, να υπάρχουν στην Ελλάδα άνθρωποι που γνώρισαν τις σημερινές συνθήκες και είναι σε θέση να τις κρίνουν πραγματικά, όχι με αφηρημένα στοιχεία που ναυαγούν στο εξωτερικό ή με αφηρημένες ιδέες που έχουν μορφώσει στο εξωτερικό. Είναι καλό να μπορούν να λογαριάσουν οι Ελληνες και να προτιμήσουν αποφασιστικά την ελληνική τυραννία ή την ελληνική ελευθερία, όπως κάνουμε αυτά τα πράγματα εμείς, όχι οι Γάλλοι ή οι Αμερικανοί. Οπωσδήποτε, εύχομαι στη δεινή κατάσταση όπου έχει φτάσει ο τόπος μας να υπάρξουν άνθρωποι που σκέπτονται προτού κάνουν ή πουν κάτι». Η Ελλάδα λοιπόν σήμερα φτωχαίνει όχι μόνο λόγω των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, αλλά και επειδή οι κυρίαρχες πολιτικές επιλογές συμβάλλουν στην απαξίωση και τελικά στη φυγή του πιο ικανού ανθρώπινου δυναμικού της. Ο καθένας από εμάς πρέπει να αναλάβει την ιστορική ευθύνη που τον βαρύνει. Αλλά και το κράτος, σε κάθε του μορφή, να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών αποκαθιστώντας δομές, θεσμούς και αξίες. ΠΗΓΗ agelioforos.gr