Άρθρα

Το άρθρο μου στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (4/2/2013) Αν οι θεσμοί αποτελούν τα θεμέλια, οι συλλογικές μορφές κοινωνικής δράσης αποτελούν τους πυλώνες της Δημοκρατίας. Ενα δημοκρατικό, οργανωμένο και αποτελεσματικό κράτος στηρίζει τη λειτουργία και εξέλιξή του στα επιμελητήρια, στις επιστημονικές ενώσεις, στις ακαδημαϊκές κοινότητες, στις ΜΚΟ, στην αυτοδιοίκηση, ακόμη και στους αθλητικούς συλλόγους. Από εκεί αντλεί οράματα και στρατηγικές. Αυτά παράγουν ιδέες και στελέχη. Μέσω αυτών σχεδιάζεται, αναπτύσσεται αλλά και προβάλλεται μία χώρα, μία πόλη (ποιος διαφωνεί π.χ. ότι οι καλύτεροι πρεσβευτές της Βαρκελώνης είναι η ποδοσφαιρική της ομάδα και ο Μέσι και όχι οι βουλευτές ή ο κυβερνήτης της;). Στους κόλπους αυτών των φορέων δρουν και κινούνται οι άνθρωποι της δουλειάς, εκείνοι οι οποίοι έχουν την εμπειρία και τη γνώση. Αυτοί που βιώνουν τα προβλήματα, τα μελετούν και προτείνουν τις λύσεις. Αυτοί οι φορείς αποτελούν και τα «φυτώρια» στελεχών για την εν δυνάμει στελέχωση της διοίκησης με δεξιότητες, διαχειριστική επάρκεια και αποτελεσματικότητα. Και αυτές οι ικανότητές τους πλάθονται κι εξελίσσονται για τον απλούστατο λόγο ότι στο στίβο της εργασίας και της πραγματικής ζωής υπάρχει η καθημερινή ανάγκη για ανάπτυξη και επιβίωση. Δυστυχώς όμως, μέχρι σήμερα τα πράγματα στη χώρα μας σπάνια λειτούργησαν κατ' αυτόν τον τρόπο. Οι φορείς αυτοί αποτέλεσαν περίκλειστα κάστρα για ιδιοτελή οφέλη, μακριά από τον κοινωνικό ιστό και τις ανάγκες της αγοράς. Πολλά δε από αυτά, όπως τα πανεπιστήμια, έμοιαζαν με «θερμοκήπια» παραγωγής συγκεκριμένων αντιλήψεων αυτοσυντήρησης, κάστρα νεποτισμού και οικογενειοκρατίας. Και από την άλλη πλευρά η αυτάρεσκη κεντρική διοίκηση αλλά και η επαρχιώτικης αντίληψης τοπική αυτοδιοίκηση, σπάνια απευθύνθηκε σ' αυτούς για να τους προσφέρει ζωτικό ρόλο. Δεν υπήρξε αλληλεπίδραση μεταξύ φορέων και κοινωνίας αλλά και τροφοδοσία ιδεών και στελεχών μεταξύ της οργανωμένης Πολιτείας και των φορέων. Κι έτσι αναπόφευκτα το χώρο που έμενε κενός τόσο για τη ζύμωση πολιτικών ιδεών όσο και για τη στελέχωση της διοίκησης καταλάμβαναν τα πολιτικά κόμματα και ο συντεχνιακός συνδικαλισμός μέσα από μια λίστα κομματικών στελεχών επετηρίδας, ανάξιων κατά κανόνα να αντιλαμβάνονται ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα και να είναι σε θέση να δίνουν λύσεις. Ακόμη κι αν αύριο –ως εκ θαύματος!- λυνόταν το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, η Ελλάδα θα συνέχιζε να αντιμετωπίζει αδιέξοδα. Και αυτό θα συμβαίνει όσο δε θα αποκαθίσταται η λειτουργία και αξιοποίηση των θεσμικών φορέων, και όσο δεν επιλύεται το πρόβλημα κυριαρχίας της αναξιοκρατίας σε κάθε επίπεδο. Η κρίση, που διανύουμε, ίσως αποτελέσει επιτέλους την αφορμή για να ωριμάσει με ταχείς ρυθμούς στην κοινωνία το αίτημα να ευνοηθεί σ’ αυτόν τον τόπο το ταλέντο και η αξία, ώστε οι θεσμικοί φορείς να παράγουν και να αναδεικνύουν εκείνα τα στελέχη τα οποία θα μπορούν να διοικήσουν με ικανότητα, εμπειρία και όραμα την Πολιτεία. Και η Πολιτεία σε ανταπόδοση να τα αξιοποιεί! Είναι ένα στοίχημα που μοιάζει προαπαιτούμενο για την ανασύνταξη ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού, για την ανάπτυξη και την πρόοδο της χώρας.   ΠΗΓΗ www.agelioforos.gr