Άρθρα

Το άρθρο μου στον κυριακάτικο Αγγελιοφόρο (17/2/2013) Οι δύο μακροβιότεροι, ίσως και παραγωγικότεροι, υπουργοί δημοσίων έργων στη μεταπολίτευση, προερχόμενοι από διαφορετικές παρατάξεις, χαρακτήρισαν με τα ίδια ακριβώς λόγια σε διαφορετικές χρονικές στιγμές την έλλειψη σύμπνοιας των φορέων της πόλης μας στο σχεδιασμό και την υλοποίηση έργων υποδομής: «Εσείς εδώ στη Θεσσαλονίκη δε θα συμφωνήσετε ποτέ ποια έργα θέλετε να γίνουν. Κάθε 6 μήνες αμφισβητείτε την αναγκαιότητά τους και τα αναθεωρείτε!». Και είναι πολλά παραδείγματα που το αποδεικνύουν: η υποθαλάσσια αρτηρία, η πλατεία Διοικητηρίου, η επέκταση της Παλιάς Παραλίας, η απομάκρυνση και μεταστέγαση της ΔΕΘ. Και σήμερα η κατασκευή του μετρό, η πεζοδρόμηση κεντρικών οδών και η ανάπλαση της Νέας Παραλίας. Το σημαντικότερο έργο υποδομής της πόλης, το μετρό, αυτό που θα αλλάξει την προοπτική της (οικονομικά, περιβαλλοντικά και αισθητικά) βρίσκεται αντιμέτωπο συνεχώς με αμφισβητίες και καθυστερήσεις: οι απόφοιτοι του Παπαφείου, οι δικαστικές αποφάσεις για τις απαλλοτριώσεις (δικάσιμος αναβάλλεται συνέχεια για 18 μήνες!), και σήμερα κάποιοι πολίτες που κρατούν για τον εαυτό τους το αποκλειστικό προνόμιο της ευαισθησίας για το παρελθόν της πόλης αλλά και την τεχνοκρατική και αισθητική γνώση για την ανάπτυξη και το μέλλον της. Γνωρίζουν άραγε οι «διαμαρτυρόμενοι» ότι κάθε μέρα χωρίς μετρό η Θεσσαλονίκη χάνει 3 εκατ. ευρώ μόνο από το κόστος μετακίνησης με το ΙΧ, χωρίς να συνυπολογίζεται η ζημιά των επιχειρήσεων και η απαξίωση των ιδιοκτησιών από την παρατεταμένη διάρκεια της κατασκευής του; Οτι για τις αρχαιολογικές ανασκαφές διατέθηκαν μέχρι στιγμής 75 εκατ. ευρώ με την προοπτική να ξεπεράσουν τα 100; Οτι (στην περίοδο της ανεργίας) το έργο του μετρό, σε πλήρη εξέλιξη, θα απασχολεί περισσότερους από 2.500 εργαζόμενους καθημερινά; Αλλο ένα επίκαιρο παράδειγμα αποτελεί η πεζοδρόμηση της Αγίας Σοφίας. Οταν οι εμπορικότεροι δρόμοι σε κάθε πόλη της Ευρώπης (Βιέννη, Λονδίνο, Ρώμη, Βαρκελώνη, ακόμη και η οδός Ερμού στην Αθήνα) έχουν εκτοπίσει το αυτοκίνητο, στην πόλη μας θεσμικές και μη γνώμες και αποφάσεις θεωρούν ότι η παρουσία του ΙΧ είναι παράγοντας καλής λειτουργίας και επισκεψιμότητας. Τελικά θέλουμε μόνο κουφάρια και μακέτες; Να μην αλλάξει τίποτε στην πόλη; Ή θέλουμε ολοκληρωμένα έργα όπως αυτά που ευτυχώς ξεπέρασαν τη σφοδρή αμφισβήτηση και παρέχουν υποδομές κυκλοφορίας, υπηρεσιών και πολιτισμού (όπως η περιφερειακή οδός, το Μέγαρο Μουσικής κ.ά.); Η παράδοση δημόσιου χώρου σε πεζούς, η κατασκευή και λειτουργία μέσων σταθερής τροχιάς και υπόγειων (ή υπέργειων) πάρκινγκ, ποδηλατόδρομων, η διαμόρφωση κοινόχρηστων χώρων και πάρκων είναι οι αυτονόητες προϋποθέσεις για μια φιλική προς κατοίκους και επισκέπτες πόλη. Η Θεσσαλονίκη υπήρξε ιστορικά μια πόλη όπου ανθούσε η έμπνευση, ο κοσμοπολιτισμός και εφαρμόζονταν έξυπνες πρακτικές. Τι συνέβη τελικά τα τελευταία χρόνια και συνέχεια αυτοαναιρούμαστε; Ενώ συνέχεια εμφανίζονται ως πρωταγωνιστές οι κάθε λογής αμφισβητίες μέσα από διαρκείς υποκινούμενους διχασμούς. Ας μη βρούμε, λοιπόν, άλλη μια ευκαιρία για τη μετατόπιση στο απροσδιόριστο μέλλον των έργων υποδομής και εκσυγχρονισμού της πόλης. Ας βρούμε τη χρυσή ισορροπία του πολιτισμού με την ανάπτυξη. Να απαιτήσουμε την πορεία προς τα μπροστά, σεβόμενοι το παρελθόν της αλλά δουλεύοντας για το παρόν και το μέλλον. Γιατί η ιστορία δε σταμάτησε στο χτες, γράφεται και σήμερα, με τα έργα που εμείς θα σχεδιάσουμε και θα ολοκληρώσουμε για τις επερχόμενες γενιές. Αυτή είναι η στάση που πιστεύω ότι ψύχραιμα και με αίσθημα ευθύνης πρέπει να κρατήσουμε όλοι μας.