Άρθρα

Το άρθρο μου στον κυριακάτικο Αγγελιοφόρο (24/2/2013) Το σφύριγμα της λήξης της μεταπολίτευσης έχει ήδη ακουστεί. Διανύουμε πια μια μεταβατική περίοδο μέσα σε ένα περιβάλλον βαθιάς οικονομικής, αλλά και κοινωνικής κρίσης. Σ’ αυτές τις συνθήκες το κατεστημένο πολιτικό σύστημα καταρρέει υπό το αναδρομικό βάρος των ευθυνών του. Ολοι βρίσκονται σε αναζήτηση ρόλου και ταυτότητας στην αβέβαιη νέα εποχή. Σ' αυτήν τη χρονιά οι ιστορικοί πολιτικοί χώροι (όπως διαμορφώθηκαν στη μεταπολιτευτική Ελλάδα) καλούνται μέσα από τα συνέδριά τους να διατυπώσουν τις προτάσεις τους, να πείσουν και να καθοδηγήσουν την κοινωνία. Τα εναπομείναντα κομματικά στελέχη όμως στην πλειοψηφία τους φαίνεται να ασχολούνται με το να αλληλοκατηγορούνται για το ποιος έφταιξε λιγότερο για το σημερινό χάλι και να προσπαθούν να αποκτήσουν καλή θέση εκκίνησης στο νέο πάρτι διαχείρισης, όταν αυτό ξεκινήσει. Ενώ παράλληλα σ’ αυτές τις συνθήκες πολιτικής αφασίας γιγαντώνονται ακραίοι πόλοι, που λαϊκίζουν συστηματικά, χωρίς να προτείνουν τίποτε καινούριο και ουσιαστικό. Ολοι αυτοί δεν έχουν καμία δυνατότητα και διάθεση αλλαγής. Και συνεχίζουν να περιμένουν, παθητικά και παρασιτικά, το ποτήρι που έχουν μπροστά τους να γεμίζει διαρκώς με ένα μαγικό τρόπο. Αυτοί αποτελούν την «παλιά Ελλάδα», το κομμάτι εκείνο της κοινωνίας που ήταν εξαρτημένο (εκούσια ή ακούσια) από τον κομματισμό και την αναξιοκρατία. Που διαχειρίστηκε, που σπατάλησε, που απέτυχε. Και που σήμερα συνιστά τη συμμαχία της συντήρησης. Στο μεγάλο στοίχημα για τη χώρα μας, που είναι η προοπτική μετασχηματισμού της σ’ ένα αποτελεσματικό κράτος δικαίου, η αναγκαία συνθήκη είναι η δημιουργία πολιτικών χώρων όπως αυτοί έχουν οικοδομηθεί και λειτουργούν στις προωθημένες δημοκρατίες της Ευρώπης. Οι οποίοι αποτελούν τις κοιτίδες της δημοκρατικής αντίληψης και οργάνωσης. Αυτοί θα πρέπει να αποτελέσουν το μοντέλο για την ανάδειξη πολιτικής και στελεχών. Σήμερα πολλοί τους δαιμονοποιούν ή απορρίπτουν, ενώ είναι σίγουρο ότι για την κατάστασή μας δε φταίνε οι ιδεολογίες, αλλά η κακή εφαρμογή τους, η κατασπατάληση των πολιτικών ιδεών και του παραγόμενου πλούτου τους. Η ισχύς των πολιτικών χώρων δεν είναι… ασανσέρ να κατεβαίνει και ν’ ανεβαίνει μαζί με τους οικονομικούς δείκτες, όπως κάποιοι πιστεύουν! Είναι οι καθαρές θέσεις και η αξιοπιστία του πολιτικού λόγου, είναι η πιστή εφαρμογή του που θα πείσει τον πολίτη να θυσιάσει και να δουλέψει για την αναγέννηση της χώρας. Αυτή που θα φέρει αποτέλεσμα. Ο κρίσιμος αυτός στόχος μπορεί να επιτευχθεί πρωτίστως μέσα από την ανανέωση προσώπων, που θα διατυπώσουν θέσεις και προτάσεις. Που θα δουλέψουν σκληρά για τη λύση των προβλημάτων. Που θα αποκαταστήσουν την επαφή με την κοινωνία αλλά και την πραγματικότητα. Τα πρόσωπα αυτά πρέπει να έχουν λευκό «πολιτικό μητρώο» και πλούσιο «βιογραφικό σημείωμα» επιτυχιών και αποτελεσματικότητας. Να δουλέψουν με πολιτική εντιμότητα και γενναιότητα, λέγοντας την αλήθεια και πράττοντας το σωστό. Γιατί ποιος εμπιστεύεται πλέον πολιτικό προσωπικό που έχει δοκιμαστεί και έχει αποτύχει και μάλιστα σε εποχές «κρασιών και λουλουδιών»; Ποιος επενδύει σοβαρά στους κομματικούς βυζαντινισμούς και τις ανούσιες πολιτικολογίες; Ο Μ. Αναγνωστάκης είχε γράψει: «Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε. / Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ώς εδώ. / Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. / Το θέμα είναι τώρα τι λες». Τι λέμε και τι κάνουμε, λοιπόν, σήμερα για τη χώρα; ΠΗΓΗ www.agelioforos.gr