Άρθρα

Άρθρο στον κυριακάτικο Αγγελιοφόρο (16/3/2013) Οι 115 καρδινάλιοι απ΄ όλο τον πλανήτη κλειδώθηκαν μέσα στην υπέρλαμπρη αίθουσα της Καπέλα Σιστίνα έχοντας επίγνωση ότι θα έπρεπε –σύντομα ή όχι- να βγουν από την αίθουσα έχοντας επιτελέσει την αποστολή τους εκλέγοντας τον επόμενο ηγέτη τους. Μέσα από πολλές συζητήσεις, και προφανώς διαπραγματεύσεις. Και, πράγματι, κάποιες ώρες μετά ο λευκός καπνός έδειξε ότι η διαδικασία ολοκληρώθηκε με επιτυχία! Η επόμενη μέρα έχει ξημερώσει με νέο ηγέτη. Και εκατομμύρια πιστών χαμογελούν με την ικανοποίηση ότι πορεύονται στον αγώνα της συνέχειας. Στην αντίστοιχη δική μας εθνική προσπάθεια, πόσες φορές τα τελευταία 3 χρόνια όλοι αυτοί που αποφασίζουν -εγχώριοι και ξένοι, εντεταλμένοι και επαΐοντες- έχουν κλειστεί στις αίθουσες συσκέψεων και αποφάσεων; Το αποτέλεσμα όμως είναι δυστυχώς μαύρος καπνός, ο οποίος ενίοτε γίνεται γκρίζος για να μας δώσει μία νότα αισιοδοξίας μέχρι να ξαναπάρει το σκούρο χρώμα της αποτυχίας. Ένας διαρκής -φαύλος;- κύκλος συζητήσεων και διαπραγματεύσεων. Τι συμβαίνει τελικά; Είμαστε εμείς οι Έλληνες απείθαρχα και ανίκανα μαθητευόμενα μέλη της ευρωπαϊκής και διεθνούς κοινότητας; Είναι οι ελεγκτές μας τόσο άτεγκτοι και κακόπιστοι; Και ποιο είναι τελικά το ζητούμενο όλης αυτής της αγωνιώδους προσπάθειας ενός λαού, που βρίσκεται επί μακρόν σε διαδικασία «ανάρρωσης» αλλά και τιμωρίας; Τί επιζητούν αυτοί που –υποτίθεται- προσπαθούν να επαναφέρουν στο «σωστό δρόμο» ένα παλαιόθεν μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας. Πώς επιχειρείται να διασωθεί η ιδέα της ευρωπαϊκής συνύπαρξης και ανάπτυξης; Από τη μία να δεχθούμε τις δικές μας αδυναμίες και παθογένειες. Να αντιληφθούμε ότι επί δεκαετίες οικοδομήσαμε ένα οργανωμένο κράτος στηριζόμενοι σε πελατειακές και μη αξιοκρατικές δομές. Ότι όπως στήθηκαν υποδομές, διαδικασίες αλλά και νοοτροπία δεν μπορούν να στηρίξουν ούτε ανάπτυξη ούτε πρόοδο. Ότι η συνολική κρατική οργάνωση αποτέλεσε τη συνισταμένη μικρών ομάδων ιδιοτελών συμφερόντων. Ότι το κράτος δικαίου, και αποτελεσματικότητας ουδέποτε εμπεδώθηκε. Από την άλλη να αντιληφθούν όλοι ότι η επί μακρόν προσπάθεια οικοδόμησης μιας ενιαίας Ευρώπης με κοινή πολιτική σε θέματα οικονομίας, ασφάλειας και κοινωνικής οργάνωσης κατέληξε στην ιησουίτικη εφαρμογή μονεταριστικών κανόνων. Ότι η παγκοσμιοποίηση που έχει πλήρως επικρατήσει αφαίρεσε τη δυνατότητα σε κυρίαρχα κράτη ή συμμαχίες να καθορίζουν τις οικονομικές και κατ’ επέκταση κοινωνικές πολιτικές. Ότι βιώνουμε την ισοπέδωση της πολιτιστικής ιδιαιτερότητας κάθε λαού. Με βάση τα παραπάνω είναι επόμενο στη διαχείριση της κρίσης, σε κάθε κλειστή αίθουσα αποφάσεων αυτοί που διαπραγματεύονται για την επίτευξη μιας συμφωνίας να μιλούν διαφορετικές γλώσσες και μάλιστα χωρίς… μεταφραστή! Με αποτέλεσμα να αποφασίζονται ενέργειες που δεν είναι εφαρμόσιμες και θεραπείες που δεν βοηθούν τον ασθενή. Αυτό το μαρτύριο του Σισύφου για τη χώρα μας, πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει. Όλοι όσοι συμμετέχουν σ’ αυτές τις διαδικασίες θα πρέπει να συμφωνήσουν σε έναν καθαρό κι επιτεύξιμο στόχο. Ο ασθενής πρέπει να επιζήσει και να επιστρέψει σε μια υγιή καθημερινότητα ανάπτυξης και κοινωνικής γαλήνης, μέσα σ’ ένα περιβάλλον με δίκαιο καθορισμό υποχρεώσεων και δικαιωμάτων. Και η χώρα μας θα πρέπει να πορευθεί με ασφάλεια αλλά και ηρεμία στην προοπτική της συνύπαρξης σ’ ένα γεωγραφικό, πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον χωρών που έχουν συμφωνήσει να συνυπάρξουν με προοπτική ανάπτυξης και ειρήνης, με κανόνες όμως εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης. Το παρελθόν μας διδάσκει να αποφύγουμε την κατάληξη μιας γενικευμένης κρίσης. Αυτής που οδηγεί λαούς σε εξαθλίωση, «συμμάχους» σε αντιπαλότητα και σύγκρουση. Και τελικά από τους τόπους που έχει παραχθεί σπουδαίος πολιτισμός μες στη μακραίωνη ιστορία να υψώνεται μαύρος καπνός καταστροφής. Τα εκατομμύρια των πιστών της ευρωπαϊκής ιδέας και ολοκλήρωσης περιμένουμε με αγωνία.