Χρειαζόμαστε άραγε τραγωδίες για να αντιληφθούμε τα αυτονόητα, για να γίνουμε καλύτεροι;

Η αποκατάσταση της Δημοκρατίας -σαν αύριο- το 1974 έγινε μετά την τραγωδία της Κύπρου (ίσως και εξαιτίας αυτής!). Ελπίζω η δεύτερη μεταπολίτευση που ξεκινά να μη έρθει ως αποτέλεσμα μια νέας εθνικής τραγωδίας. Ο καλύτερος εορτασμός της επετείου, 37 χρόνια μετά, είναι να συνειδητοποιήσουμε όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά, πόσο έχουμε συνεισφέρει στο σημερινό χάλι της Ελλάδας. Να συνειδητοποιήσουμε τα λάθη και τις αστοχίες μας. Να σταματήσουμε αλλά και να μην επαναλάβουμε όσα μας έφεραν ως εδώ: την κακοδιαχείριση, την κάθε μορφής παραβατική συμπεριφορά και έλλειψη συνείδησης (πολεοδομική, οικολογική, φορολογική, οδηγική κ.ά.), την ευνοιοκρατία. Κι από κει και μετά να πιστέψουμε στον καλό μας εαυτό, να εντοπίσουμε τα πλεονεκτήματά μας, να προγραμματίσουμε στόχους, να δουλέψουμε σκληρά και καθαρά γι’ αυτούς. Να αναδείξουμε τις δημιουργικές δυνάμεις, να ενισχύσουμε την επιχειρηματικότητα, την καινοτομία, τον πολιτισμό, την ομορφιά του τόπου μας. Να φτιάξουμε μια Ελλάδα με σεβασμό στην ιστορική παράδοση, στην ευρωπαϊκή προοπτική, αλλά και στις βαλκανικές ιδιαιτερότητες, στην κουλτούρα της ανατολικής Μεσογείου. Μια Ελλάδα που θα κοιτά τον κόσμο και το αύριο με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία.





