Άρθρα

Εχοντας διανύσει ήδη πάνω από τρία χρόνια κρίσης, θα περίμενε κανείς ότι η χώρα των ευφυών και πολυμήχανων Ελλήνων θα είχε βρει πλέον ένα σταθερό βηματισμό. Θα είχε κάνει την αυτοκριτική της, θα είχε επιλέξει (ίσως και καταδικάσει) τους ενόχους της, θα είχε συμφωνήσει στους στόχους της, και εντέλει θα είχε βρει το δρόμο για την υλοποίηση σημαντικών αποφάσεων, όπως αυτές που αφορούν τις θεμελιακές διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Με ή χωρίς την παρέμβαση των ξένων επιτηρητών. Οι βασικοί πυλώνες διαχείρισης της χώρας (κόμματα, συνδικαλιστικοί φορείς, επιμελητήρια, ακαδημαϊκή κοινότητα κ.ά.) όφειλαν να έχουν σπάσει τους σφιγκτήρες του κομματισμού και του ιδιοτελούς συμφέροντος, να διαβουλεύονται, να συναινούν ή έστω να σέβονται τις -κατά κανόνα αυτονόητες- αποφάσεις που αφορούν κορυφαία ζητήματα.   Αλλά και από την κοινωνία –υπό την έννοια της συλλογικότητας- θα περίμενε κανείς να αντιμετωπίζει με ωριμότητα το «κακό» που συμβαίνει στη χώρα. Χωρίς φανατισμούς, χωρίς συνωμοσιολογίες. Με διάθεση αλλαγής νοοτροπίας για διορθωτικές κινήσεις, για υιοθέτηση ενός νέου και διαφορετικού τρόπου αντίληψης και λειτουργίας.   Αντ' αυτού όμως, πολιτικό σύστημα και κοινωνία επιδεικνύουν αδυναμία να αντιληφθούν τις νέες συνθήκες και να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις των καιρών. Iσχυροί θύλακες αντίστασης αντιδρούν σε οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί εξυγιαντικό του μεταπολιτευτικού μας μορφώματος. Προσπάθειες αναμόρφωσης που αφορούν την ανάπτυξη, τη δημόσια διοίκηση, το περιβάλλον βρίσκουν μόνιμα απέναντι εξαγριωμένους οπαδούς του «no pasaran». Τα παραδείγματα ατελείωτα: είτε πρόκειται για άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές είτε πρόκειται για αξιολογήσεις στο δημόσιο τομέα είτε για τη λειτουργία των πανεπιστημίων όπου ο νόμος Διαμαντοπούλου αν και ψηφίστηκε από τρία κόμματα της τότε Βουλής -δηλαδή ήταν ουσιαστικά κοινής αποδοχής-, οι θύλακες της αντίδρασης καθυστέρησαν την εφαρμογή του κατά περίπου 2 χρόνια.   Φυσικά, για ό,τι συμβαίνει υπάρχουν οι εξηγήσεις: η έλλειψη αξιοπιστίας της πολιτικής συνεπάγεται μείωση της εμπιστοσύνης από την πλευρά του πολίτη. Ποιος μπορεί να νιώθει ασφαλής ότι θα τηρηθούν οι περιβαλλοντικοί όροι στην περίπτωση των μεταλλείων της Χαλκιδικής, όταν το περιβάλλον «βιάστηκε» τα τελευταία 60 χρόνια στην Ελλάδα; Ποιος πιστεύει μια πολιτεία η οποία καταφεύγει σε άδικα χαράτσια αντί ενός δίκαιου φορολογικού συστήματος; Ποιος μπορεί να εμπιστευτεί ένα κράτος, όταν οι προτάσεις για τις όποιες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις δεν είναι επαρκώς τεκμηριωμένες, όταν οι προσπάθειες εφαρμογής είναι συνήθως ημιτελείς ή κρύβουν σκοπιμότητες;   Αλλά, παράλληλα, υπάρχει και η αντίδραση αυτών που δε θέλουν να αλλάξει τίποτα! Αυτών που θεωρούν ότι το νέο είναι εχθρός και στάση ζωής τους είναι η διατήρηση των «κεκτημένων». Και δυστυχώς διαρκής σύμμαχος αυτών είναι τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης. Δίνοντας περισσότερη προβολή συνήθως στην αντίδραση παρά στη δράση.   Η δημιουργική πλευρά της κοινωνίας, όλοι αυτοί που θέλουν να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα για τη χώρα μας, είναι δύσπιστοι έναντι της πολιτικής και των πολιτικών. Γι’ αυτό ακριβώς το μεγάλο στοίχημα του πολιτικού κόσμου είναι η αποκατάσταση της αξιοπιστίας τους έναντι αυτών. Πώς, όμως, η διαρκής παρουσία κοινωνικών εταίρων στα «κάγκελα» με καταλήψεις και απορρίψεις κάθε απόπειρας για σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις στη χώρα, θα επιτρέψει να τελεσφορήσουν οι προσπάθειες για ανάκαμψη και πρόοδο;   Ο στόχος θα επιτευχθεί κατά μεγάλο μέρος, εάν κάνουμε πράξη αυτό που κατ’ ελάχιστον επιτάσσει το ένστικτο εθνικής αυτοσυντήρησης: συναίνεση στις αναγκαίες αλλαγές, οι οποίες σχεδιάστηκαν και εφαρμόζονται με συγκρότηση και συνέπεια από αξιόπιστους και ικανούς διαχειριστές του κοινού συμφέροντος. Πηγή Αγγελιοφόρος