Άρθρα

Οι πρόσφατες διώξεις και αποφάσεις δικαστηρίων απέναντι σε σκάνδαλα διαχείρισης δημόσιου χρήματος και άνομης άσκησης διοίκησης αποτελούν πρωτοφανείς εξελίξεις σε σχέση με ό,τι βιώσαμε στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Τέως υπουργοί, δήμαρχοι, αξιωματούχοι διαβαίνουν το κατώφλι των δικαστηρίων και πλέον και αυτό της φυλακής. Το πάρτι που γινόταν στην κυβέρνηση, στην τοπική αυτοδιοίκηση αλλά ακόμη και σε ΜΚΟ αρχίζει να αποκαλύπτει στο φως τις παράνομες πτυχές του. Κάποιοι που ήταν επί δεκαετίες στο απυρόβλητο μεταφέρονται σιδηροδέσμιοι. Ομως το αίσθημα ασυλίας δυστυχώς δεν υπήρχε μόνο στο μυαλό όσων καταχρώνταν την όποια εξουσία τους, αλλά και στο μυαλό πολλών πολιτών. Ως αντικατοπτρισμός της μακρόχρονης κακοδιαχείρισης σε επίπεδο διακυβέρνησης, έχουμε άπειρα εκφυλιστικά φαινόμενα μέσα στην ίδια την κοινωνία: διαφθορά και «φακελάκια», «πανωγράψιμο» υπερωριών, λουφαδόροι υπάλληλοι, «μαϊμού» δικαιούχοι συντάξεων και προνομίων για «ανάπηρους», πολιτιστικοί και αθλητικοί σύλλογοι «σφραγίδες» μόνο για είσπραξη χαριστικών επιχορηγήσεων. Ελεγκτές Δημόσιας Διοίκησης, ανακριτές και εισαγγελείς όπου κι αν ελέγξουν εντοπίζουν απίστευτες παραβάσεις του νόμου, αλλά, κυρίως, της δεοντολογίας, καθώς φαίνεται ότι η παράβαση ή η κατάχρηση ή ακόμη και η λούφα αποτελούν καθημερινή πρακτική από δημόσιους λειτουργούς και αξιωματούχους, οι οποίοι ούτε το δημόσιο συμφέρον αλλά ούτε την προσωπική τους αξιοπρέπεια σεβάστηκαν. Καταλήγει λοιπόν κανείς στο συμπέρασμα ότι στη χώρα μας... όταν βρεθεί το βάζο με το μέλι, πολλοί δοκιμάζουν! Εκπαιδευμένοι επί δεκαετίες να ανέχονται εαυτούς και αλλήλους, λόγω της κακής λειτουργίας των θεσμών, οι παρανομούντες πίστεψαν ότι είναι άτρωτοι. Ομως να που άνοιξαν οι λογαριασμοί, διασταυρώθηκε το «πόθεν έσχες», έγιναν έλεγχοι στα ταμεία και εμφανίστηκαν τα «μαργαριτάρια». Κάποιοι σοκάρονται, πολλοί πανηγυρίζουν, η ουσία όμως είναι ότι έχουμε περάσει σε μια νέα εποχή. Στην οποία είναι εξαιρετικά σημαντικό για όλους τους πολίτες, που αυτήν την ώρα σηκώνουν το βαρύ φορτίο της ανάταξης της χώρας, να νιώθουν στην πράξη ότι ένας βασικός πυλώνας του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, η Δικαιοσύνη, λειτουργεί. Ακόμη και με μεμονωμένες αποφάσεις, να αποκαθίσταται σταδιακά κλίμα εμπιστοσύνης των πολιτών στη Δικαιοσύνη, αλλά και να δημιουργείται στους διοικούντες αίσθημα ευθύνης για χρηστή διοίκηση και άμεμπτη διαχείριση. Με την επιβολή κυρώσεων, είτε είναι φυλάκιση είτε δήμευση περιουσιακών στοιχείων, εμπεδώνεται σε καθέναν που ασκεί εξουσία, αιρετή ή μη, ότι δεν ευθύνεται μόνο για τις πράξεις του αλλά και για τις παραλείψεις του. Οτι όποιος διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα δεν μπορεί να διαθέτει ελαστική συνείδηση. Ετσι διαμορφώνεται ένα καθολικό αίσθημα σεβασμού της νομιμότητας και, από την άλλη, δημιουργείται μια σχέση εμπιστοσύνης με τη δημόσια διοίκηση και την πολιτική. Μπορεί οι εξελίξεις αυτές να είναι απλώς άλλο ένα αποτέλεσμα της πολύπλευρης κρίσης που βιώνουμε. Είναι όμως μια αλλαγή προς το καλύτερο, καθώς με την εμπέδωση ενός πνεύματος δικαιοσύνης και ισοπολιτείας θα υπάρξει θετική προσδοκία και ελπίδα, για τη δημιουργία και λειτουργία ενός κράτους δικαίου. Ενός κράτους που θα διαθέτει ισχυρούς θεσμούς που θα λειτουργούν με συνέπεια και αξιοπιστία, προς όφελος του πολίτη και μόνο. Και αντίστοιχα πολίτες που θα σέβονται τα θεσμικά όργανα και τις αποφάσεις τους, είτε αυτές βολεύουν είτε όχι. Οχι σεβασμό αλά καρτ και «κατά συνείδηση». ΠΗΓΗ www.agelioforos.gr