Άρθρα

Άρθρο στην εφημερίδα "Karfitsa" του Σαββάτου (25/5/2013) Η οικονομική κρίση που βιώνει η χώρα μας αλλά και ολόκληρη η ευρωζώνη δημιουργεί κοινωνικά και πολιτικά φυγό- κεντρες τάσεις, γεννά φωνές που αμφισβητούν την ευρωπαϊκή προοπτική και οδηγούν στην ενίσχυση της κρατικής οντότητας αντί μιας ενωμένης Ευρώπης. Ο ευρωσκεπτικισμός είναι στο φόρτε του, για πρώτη φορά αμφισβητούνται τόσο έντονα οι επιλογές της ηγεσίας της ΕΕ και της Ευρωζώνης από την ίδρυση της Ένωσης Άνθρακα και Χάλυβα. Η υπόθεση «ενωμένη Ευρώπη» από μια δημιουργική προσπάθειας συνεργασίας και ενοποίησης των κρατικών συμφερόντων έχει εξελιχθεί σε ένα σαφές και σκληρό παιχνίδι πολιτικής και γεωστρατηγικής κυριαρ-χίας των εταίρων, με φόντο την οικονομική κρίση. Η Ευρώπη των τελευταίων 60 χρόνων δεν υπάρχει πια, ο Σουμάν και οι αρχές που έθεσε περί αλληλεγγύης και ενοποίησης συμφερόντων δεν εμπνέουν πλέον τους πολιτικούς καθοδηγητές της  ευρωπαϊκής ιδέας. Κυριαρχεί ο διχασμός σε τεμπέ- λη Νότο και νοικοκύρη Βορρά, οι διαχωριστικές γραμμές, η απάνθρωπη λιτότητα, ο λαϊκισμός και η ένταση των εθνικισμών. Η κραταιά ευρωπαϊκή αλληλεγγύη είναι μια χαμένη έννοια. Μέσα σε μια τέτοια περιρρέουσα ατμόσφαιρα, είναι προφανής η ανάγκη μεταρρυθμίσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η ανάγκη πολιτικής ένωσης που θα ενισχύσει την ευρωπαϊκή συνείδηση των πολιτών. Η Ευρώπη έχει ανάγκη από ένα νέο αξιόπιστο κοινωνικό συμβόλαιο, από μεταρρυθμίσεις που θα δημιουργήσουν ένα σαφές και ασφαλές πλέγμα κανόνων μεταξύ των μελών, που θα ενισχύσουν τα στοιχεία συνοχής εταίρων και πολιτών. Ένα βασικό ερώτημα, λοιπόν, στο οποίο πρέπει επειγόντως να απαντήσουμε για να ανοίξει η πόρταασφαλούς εξόδου από τον λαβύρινθο της γενικευμένης κρίσης και να μην οδηγηθούμε σε καταστάσεις φρενοκομείου, όπως συνέβη δύο φορές στα τελευταία 100 χρόνια, είναι «τί Ευρώπη θέλουμε». Θέλουμε μια Ευρώπη των αγορών ή της κοινωνίας; Της αξιοκρατίας ή της γραφειοκρατίας; Της λιτότητας ή της ενότητας; Με εθνικά θέματα ή με ευρωπαϊκά θέματα; Του ενιαίου συμφέροντος ή των εθνικών – κρατικών συμφερόντων; Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά θα καθορίσουν εν πολλοίς και την πορεία της δικής μας χώρας σε εσωτερικό επίπεδο. Αν, δηλαδή, θα προχωρήσουν οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις και προς ποια κατεύθυνση. «Όταν η Ευρώπη ανοίγει το στόμα της, είναι για να χασμουρηθεί» είχε πει ο Φρανσουά Μιτεράν. Μόνο που τώρα δεν είναι δεκαετία του ’80 και η εποχή των παχέων αγελάδων παρήλθε. Η Ευρώπη δεν έχει πια το περιθώριο να χασμουριέται. Πρέπει να δράσει, να κινητοποιηθεί, να προχωρήσει σε σημαντικές αποφάσεις και θεμελιακές μεταρρυθμίσεις, έχοντας ως μοναδική βεβαιότητα ότι ευρωπαϊκή ήπειρος ενωμένη και δυνατή ιστορικά σημαίνει εγγύηση ειρήνης και ευημερίας για τους πολίτες της.