Άρθρα

Το άρθρο μου στον κυριακάτικο Αγγελιοφόρο (28/7/2013) Τις προηγούμενες μέρες μέσω του πολυνομοσχεδίου επιχειρήθηκε άλλη μια βίαιη εφαρμογή μέτρων που επιβάλλονται ως συνέπεια της ανικανότητας του πολιτικού προσωπικού να αποφασίσει και να υλοποιήσει τις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές, με ψυχραιμία, και δίκαιη κατανομή βαρών. Μιας ανεπάρκειας που υπάρχει για δεκαετίες και η οποία δυστυχώς συνεχίζεται ακόμη και στα τελευταία πέτρινα χρόνια. Σε δρόμους, πλατείες και τηλεοπτικά «παράθυρα» ακούγονται επαναστατικές κορόνες. Στη Βουλή πρωτάκουστες (ή και ανήκουστες) εκφράσεις. Βιώνουμε αντιδράσεις, με καταλήψεις και απεργίες, όμως είναι κοινός τόπος ότι η πλειοψηφία του κόσμου παραμένει σιωπηλή, αποστασιοποιημένη από όλα όσα συμβαίνουν. Η ηρεμία αυτή όμως κρύβει μια θύελλα σε αναμονή. Μία σπίθα πλέον χρειάζεται για να προκληθεί μια γενικευμένη αντίδραση. Εχοντας διανύσει 3,5 χρόνια πίεσης και βίαιων προσαρμογών, κανείς δεν μπορεί να διαβεβαιώσει ότι τα ιερά «μπάνια του λαού» δε θα διαδεχθεί ένα φθινόπωρο με σφοδρές καταιγίδες. Ιδιαίτερα μετά την πρόσφατη παραδοχή των επιτηρητών μας για λάθος συνταγή που ακολουθήθηκε, και καθώς οι αναλυτές προβλέπουν ότι τα νούμερα δε «βγαίνουν». Οτι τα μοντέλα που εφαρμόστηκαν από τις τελευταίες διαδοχικές κυβερνήσεις (που αποφασίζουν κι ενεργούν με ατολμία και με πλήρη έλλειψη φαντασίας) αλλά και οι θυσίες των πολλών μάλλον δεν οδηγούν πουθενά. Η πολιτική της λιτότητας που προτείνει το ευρωπαϊκό διευθυντήριο οδηγεί σε απόγνωση όχι μόνο τους Ελληνες αλλά και τους λαούς όσων χωρών έχουν παρόμοιο πρόβλημα. Ολοι έχουν στραμμένα τα μάτια τους στην έκβαση των γερμανικών εκλογών του Σεπτεμβρίου και στην πιθανή αλλαγή πορείας της Ευρώπης. Ωστόσο, το διακύβευμα δεν είναι καθόλου εύκολο, καθώς δεν υπάρχει αυτήν τη στιγμή μια φιλοευρωπαϊκή αλλά και φιλολαϊκή ατζέντα. Αντιθέτως, υπάρχουν ποικίλες -ορισμένες κυρίαρχες- εθνοκεντρικές συνιστώσες στη Γηραιά Ηπειρο, που λειτουργούν διαλυτικά ως προς την ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης. Με το κλείσιμο της κάλπης στη Γερμανία, με την ομολογία της πλήρους αποτυχίας της εφαρμοζόμενης πολιτικής, θα πρέπει η Ευρώπη να επανεξετάσει με πιο ψύχραιμο μάτι το μέλλον. Να αποφασίσει αν προτάσσει την οικονομική ή την πολιτική ένωση, αν θέλει ευρώ χωρίς αρχές ή αρχές με ευρώ. Διαφορετικά, η κοινωνική ειρήνη -που είναι προϋπόθεση μεταρρυθμίσεων και προόδου- κινδυνεύει να διασαλευτεί. Και για να επιστρέψουμε στα καθ' ημάς, άραγε τι θα συμβεί, όταν έρθουν τα εκκαθαριστικά, όταν επιβληθούν οι νέοι φόροι που τώρα αποφασίστηκαν, με την ανεργία να ξεπερνά το 27% και τα κάθε είδους αποθέματα να εξαντλούνται; Οταν οι δείκτες εξακολουθήσουν να βρίσκονται «στο κόκκινο»; Οταν δεν έρθουν τα ποθητά πλεονάσματα; Εχουν γνώση οι φύλακες για το πόσο εύθραυστη είναι η ισορροπία και η κοινωνική γαλήνη -η οποία παραδόξως ακόμη επικρατεί; Γιατί ώς πότε θα παραμείνει σιωπηλή η πλειοψηφία; Και με ποιον τρόπο θα αντιδράσει; Εντέλει, τι θα μας φέρει η εποχή του τρύγου, το φθινόπωρο, που από τους αρχαίους χρόνους σηματοδοτούσε το νέο ξεκίνημα; Νηνεμία και γονιμότητα ή τα σταφύλια της οργής; Υ.Γ.: Χαρείτε τον ήλιο και κολυμπήστε πολύ… Να θυμάστε, όμως, ότι, όταν βγείτε στη στεριά, πάλι στη χώρα της κρίσης θα βρεθείτε… Καλό καλοκαίρι σε όλους!