Άρθρα

Βράδυ Αυγούστου, πλατεία Αριστοτέλους, και η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης παίζει τις πρώτες νότες απ΄ τον 5o Ουγγρικό Χορό του Μπραμς. Το κοινό συναρπάζεται. Η δική μου σκέψη όμως γυρνά σε ένα σπάνιο άνθρωπο. Λίγες μέρες μετά στη Μονή Λαζαριστών η Ορχήστρα πάλι στη σκηνή, και η σκέψη μου στην ίδια διαδρομή. Κάποιος έλειπε από αυτή τη μουσική απόλαυση, από τη μαγεία της βραδιάς. Η μουσική δε μου φέρνει χαρά αλλά μια βαθιά θλίψη. Ο Κώστας Γιακουμής δεν ήταν εκεί, μαζί μας. Θυμήθηκα ότι πολλά χρόνια πριν, αυτό το έργο του Μπραμς έγινε η αιτία να γνωριστούμε. ‘Ημασταν στο ίδιο ακροατήριο μιας συναυλίας της Φιλαρμονικής της Βιέννης στο Μέγαρο Μουσικής, όπου παίχτηκε σαν encore. Εκείνος πρόεδρος της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης κι εγώ του Συλλόγου Φίλων της Ορχήστρας. Γίναμε πολύ γρήγορα φίλοι και συνεργάτες. Ο Κώστας αγάπησε πολύ τη Θεσσαλονίκη και την Κρατική Ορχήστρα. Ήταν ο άνθρωπος που την οδήγησε από τη φουρτούνα του τέλους του ’90 στη νηνεμία των αρχών του 2000. Το 1997 ως επίτιμος Πρόξενος του Καναδά κατάφερε να κερδίσει το σεβασμό όλων με την ποιότητα της συμμετοχής στην Πολιτιστική Πρωτεύουσα της χώρας που με τόση ενέργεια εκπροσωπούσε. Είχε το χάρισμα να συγκεντρώνει γύρω του ανθρώπους, άγνωστους μεταξύ τους, και να «φτιάχνει» παρέες. Σε ό,τι έκανε, από το τσιπουράκι για τους φίλους στην «πυλωτή» του σπιτιού του, μέχρι τη δεξίωση στην αίθουσα κάποιου ξενοδοχείου, πάντα με ζεστασιά, μουσική και καλό φαγητό δημιουργούσε μια μαγική ατμόσφαιρα φιλοξενίας και προσφοράς. Μας έκανε όλους να φεύγουμε μ’ ένα χαμόγελο. Και να περιμένουμε με αγωνία την επόμενη πρόσκληση. Μπορούσε να συνθέτει απόψεις, εμπιστευόταν ανθρώπους, αυτοσαρκαζόταν κι είχε μια καλή κουβέντα για τον καθένα. ‘Εβγαζε το μπλοκάκι του και σημείωνε. Και δεν ξεχνούσε ποτέ, τίποτα! Και πάντα κάτι περίσσευε για τον καθένα που τον πλησίαζε. ‘Ενας ιδανικός άνθρωπος, ένας πολύτιμος φίλος. Πρόξενος του Καναδά, αλλά και  πρόξενος χαράς, αισιοδοξίας και  θετικής ενέργειας για όλους εμάς που τον συναναστραφήκαμε. Σήμερα θα γιόρταζε τα γενέθλιά του. Θα μάζευε τους φίλους του και θα μας γέμιζε με τα πολλά αποθέματα της ψυχής του. Είναι πραγματικά αβάσταχτες οι στιγμές που αντιλαμβάνομαι πόσο λείπει από την παρέα μας αλλά και από την πόλη μας. Ειδικά σήμερα, που η ζωή έχει γίνει τόσο σκληρή για όλους. Πώς θα ήταν άραγε η καθημερινότητα μας με την παρουσία του; Και τί μπορούμε να κάνουμε σήμερα για να καλύψουμε αυτήν την απουσία; Θα μαζέψουμε τις αναμνήσεις μας, τις πολλές όμορφες στιγμές, όσο κι αν είναι απομακρύνονται με το χρόνο, και θα προσπαθήσουμε να τον έχουμε πάλι δίπλα μας.   Οι ήχοι, οι γεύσεις και οι εικόνες, όλα όσα τον θυμίζουν, θα μας τον φέρνουν με αγάπη συνέχεια κοντά μας. Πρώτη δημοσίευση parallaximag