Άρθρα

Το άρθρο μου στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (3/11/2013) Για πόσα πράγματα οι Θεσσαλονικείς αισθανόμαστε σήμερα περήφανοι; Ποιες είναι οι μέρες που στρέφουν θετικά τα φώτα της προβολής πάνω στην πόλη και στους ανθρώπους της; Τι την κάνει αναγνωρίσιμη αλλά και της δίνει προστιθέμενη αξία; Στις αρχές της μαγικής δεκαετίας του 1960, μια ομάδα διανοουμένων από τη Θεσσαλονίκη, παρακινούμενη από τον Παύλο Ζάννα, ξεκίνησε την εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου, με την υποστήριξη της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Σύντομα καθιερώθηκε ως ένας σημαντικός σταθμός τόσο για τη μικρή και παραγωγική τότε ελληνική κινηματογραφική βιομηχανία, όσο και για την ίδια την πόλη. Ο Σεπτέμβριος έφερνε μαζί με την Διεθνή Έκθεση το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου αλλά και του Ελληνικού Τραγουδιού. Δεν υπήρξαν ποτέ κόκκινα χαλιά, αλλά υπήρχαν πολλά φλας, υπέροχες αφίσες, γκρίνιες κι επευφημίες στον εξώστη. Το κτίριο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, το «Παλέ ντε Σπορ» αλλά και στέκια όπως το «Ντορέ» γίνονταν χώροι καλλιτεχνικής συνεύρεσης αλλά και αντιπαράθεσης. Η διανόηση, οι τέχνες αλλά και ο κοσμοπολιτισμός έβρισκαν στην πόλη μας πολλές ευκαιρίες. Η Θεσσαλονίκη γινόταν εκείνες τις μέρες το κέντρο της χώρας. Δημιουργοί και προσωπικότητες έδιναν αλλά κι έπαιρναν αίγλη από αυτήν. Συνεχιζόταν μια μακρά παράδοση να αποτελεί η πόλη μας κέντρο πολιτιστικής δημιουργίας και εξωστρέφειας. Από το 1992 το Φεστιβάλ Κινηματογράφου έχει διεθνή χαρακτήρα και μεταφέρθηκε στο Νοέμβριο. Κινηματογραφόφιλοι ενημερώνονται για ό,τι γίνεται σε όλο τον κόσμο, για νέες παραγωγές και άγνωστους δημιουργούς. Έλληνες παραγωγοί και σκηνοθέτες αποκτούν επαφή και βρίσκουν την ευκαιρία για προώθηση της δουλειάς τους στο εξωτερικό. Βλέπουμε εικόνες με ουρές στα ταμεία, ασφυκτικά γεμάτες αίθουσες, πηγαδάκια στα διαλείμματα ανάμεσα στις προβολές, συζητήσεις και κριτική στα καφέ και στα μπαρ με το πρόγραμμα του φεστιβάλ στα τραπεζάκια μέχρι το πρωί. Ποιος θα ισχυριστεί ότι τα χρόνια που ξεκίνησε το φεστιβάλ ήταν χρόνια οικονομικής ευμάρειας; Ήταν χρόνια δύσκολα, και οικονομικά και κοινωνικά. Ήταν όμως χρόνια δημιουργίας και αισιοδοξίας. Ας μην ξεχνάμε ότι οι πιο δύσκολες περίοδοι γέννησαν και τα πιο όμορφα πράγματα. Βρέθηκαν οι δημιουργοί αλλά συγχρόνως και το κοινό να αγκαλιάσει ένα όραμα και να το κάνει θεσμό. Οι Θεσσαλονικείς, και ιδιαίτερα οι νεολαίοι, το νιώθουν δικό τους και η συμμετοχή τους με πολλούς τρόπους το καταξιώνει και το ισχυροποιεί. Αποτελεί ένα φεστιβάλ - εργαλείο ανάπτυξης σε μια πόλη που εδώ και δεκαετίες υποφέρει από την άνιση σχέση με το κέντρο της χώρας. Αυτό, λοιπόν, καλείται η δική μας γενιά να κρατήσει ζωντανό και πλούσιο. Δε μας λείπουν οι δημιουργικές δυνάμεις. Αυτή η μαγική συνύπαρξη των δημιουργών, των χορηγών (Πολιτεία και ιδιώτες) αλλά και του κοινού υπάρχει ακόμη σήμερα και πρέπει να διατηρηθεί και στο μέλλον. Πενήντα τέσσερα χρόνια μετά τα πρώτα βήματα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, η Διεθνής Έκθεση είναι πλέον θεσμός εξαγγελιών και διαμαρτυριών, το Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού μια ανάμνηση για τους παλαιότερους και τα «Δημήτρια» ένας θεσμός που αγωνίζεται -καλλιτεχνικά και οικονομικά- να επιβιώσει. Ο κάποτε μαγικός Σεπτέμβρης για την πόλη μας είναι πλέον αδιάφορος. Ο Νοέμβριος όμως είναι διαφορετικός. Υπάρχουν πια οι αίθουσες, η μεγάλη -ίσως και μοναδική- «προίκα» της πολιτιστικής Πρωτεύουσας του 1997: το κινηματοθέατρο «Ολύμπιον» αλλά και οι υπέροχες αποθήκες της 1ης προβλήτας. Δεν έχει στερέψει η συνεχής διάθεση των ανθρώπων της πόλης να μαθαίνουν και να δημιουργούν, να φιλοξενούν και να ταξιδεύουν. Είναι, λοιπόν, αυτές οι μέρες που κάτοικοι κι επισκέπτες νιώθουμε ότι στην πόλη γίνεται κάτι σημαντικό. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, ενήλικο πλέον, πορεύεται το μεγάλο του δρόμο σε δύσκολες εποχές. Και οι νύχτες του Νοεμβρίου είναι μεγάλες και γεμάτες ενδιαφέρον.