Άρθρα

Το άρθρο μου στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (17/11/2013) Όσοι αγάπησαν τα γουέστερν είχαν την τιμητική τους το προηγούμενο Σαββατοκύριακο.Ανερχόμενος πολιτικός μονομάχος: «Μου δώσατε την ευκαιρία να σας αποκαλύψω για ποιο λόγο πήγα στο Τέξας. Για να μάθω να μονομαχώ στο Ελ Πάσο».Παλαιός πολιτικός μονομάχος: «Πήγατε για να σας εκπαιδεύσουν οι Αμερικάνοι... Δεν εκπαιδευτήκατε σωστά, επενδύσατε στο τρύπιο δολάριο». Οι οπαδοί του ψυχοδράματος δεν έμειναν αδικημένοι.Μνηστήρας της εξουσίας: «Πώς αισθάνεστε, κύριε; Επιτυχημένος; Αναρωτιέμαι. Κοιτάξτε με, δεν είναι κακό. Κοιμάστε ήσυχος;».Ένοικος της εξουσίας: «Έχετε οίηση και αμετροέπεια, και τώρα το ρίξατε στο ψυχογράφημα. Κοιτάω από την άλλη, για να μη γελάσω».Μνηστήρας: «Δεν είστε για γέλια, αλλά για κλάματα». Αλλά και για τους λάτρεις του βιβλικού έπους, κάτι καλό υπήρχε.Νεομάρτυρας προς παλαιομάρτυρα της Κεντροαριστεράς στο (μόνιμο) καβγά για την αναζήτηση του χαμένου ορθού πόλου αυτής: «Εμείς σταυρωθήκαμε πολύ...! Έρχεται και η Ανάσταση!». Μετά το επικοινωνιακό πυροτέχνημα που προκάλεσε η ανακοίνωση της πρότασης μομφής, το κλίμα έγινε σύντομα υποτονικό. Ελάχιστοι βουλευτές ήταν παρόντες στη Βουλή. Πολλοί προτίμησαν τον αγώνα Ολυμπιακού - ΠΑΟΚ, ενώ, σύμφωνα με όσα γράφτηκαν, πολιτικός αρχηγός άλλαξε τη σειρά της ομιλίας του για να μη χάσει το... ποδοσφαιρικό κοινό! Η αξιωματική αντιπολίτευση δεν κατάφερε να συγκεντρώσει πάνω από 1.000 άτομα στην πλατεία Συντάγματος την ώρα της κορυφαίας και –θεωρητικά κρίσιμης στιγμής της διαδικασίας -και ενώ είχε εγκατασταθεί μεγαφωνική μετάδοση της επαναστατικής ομιλίας του αρχηγού της (με τίνος, άραγε, την άδεια και ποιων τα έξοδα;). Προφανώς, όλα αυτά δεν αφορούν τους πολλούς. Ούτε καν τους φανατικούς οπαδούς -όσοι τέλος πάντων έχουν απομείνει στους κομματικούς στρατούς. Ο κόσμος δεν είναι πια εκεί! Η συζήτηση που έγινε για ένα τριήμερο έδειξε με τον πιο ανησυχητικό τρόπο ότι η κρίση μπήκε για τα καλά και στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Το φαινόμενο είναι παλιό, το νωπό δείγμα όμως πλούσιο και ανησυχητικό. Μάχη της ατάκας, εκφράσεις της «πιάτσας», από θεωρητικά έμπειρους και ευφυείς πολιτικούς, με καταρτισμένα επιτελεία. Ευτελισμός ηθών και κανόνων, ευφυολογήματα για λόγους (τηλεοπτικού) εντυπωσιασμού, πολιτικός λόγος χωρίς ουσία. Λίγες μόνον απολογητικές (και μη πειστικές) κουβέντες για το μέλλον, γι' αυτό που οι καταπονημένοι πολίτες αναμένουν με αγωνία. Θαρρείς κι έχει χαθεί κάθε συναίσθηση της κρισιμότητας των στιγμών και των δυσκολιών. Ένα Κοινοβούλιο με πολλούς «ανεξάρτητους» βουλευτές και πολλούς ελεύθερους σκοπευτές. Πολλοί από τους οποίους οψίμως ανακάλυψαν την αλήθεια και είδαν το φως. Το πολιτικό σύστημα έχει χάσει τα ανακλαστικά του, το υψηλό αίσθημα αυτοσυντήρησης που πάντα είχε. Αδυνατεί πλέον να προασπίσει έστω τον εαυτό του. Έχει παραδοθεί κι αυτό στη γενικότερη κρίση. Η νεότερη ελληνική ιστορία όμως -και τις παραμονές του 1936 και τις παραμονές του 1967- έδειξε ότι η κρίση του κοινοβουλευτισμού δεν είναι καλός οιωνός. «θα γυρίσει ο τροχός», δήλωσε μετά την εμπειρία της πρόσφατης διαδικασίας πολιτικός αρχηγός, προσπαθώντας να μας μεταφέρει την αισιοδοξία του. Αν είναι όμως να κινούμαστε μέσα στη λάσπη, το πιθανότερο είναι να ξανακολλήσει. Λίγα μόλις μέτρα παρακάτω! Πού γεννιέται τελικά η ελπίδα και πού υπάρχουν δυνάμεις ικανές να σηκώσουν το βάρος της ανάταξης της οικονομίας, της αναμόρφωσης του κράτους αλλά και της διάθεσης των πολιτών; Ποιος είναι σήμερα ο φορέας αυτής της ευθύνης; Την απάντηση θα τη δώσουν μόνον οι εξελίξεις, και μάλιστα πολύ σύντομα.