Άρθρα

Το άρθρο μου στον κυριακάτικο Αγγελιοφόρο (24/11/2013) Την προηγούμενη Τρίτη νιώσαμε όλοι περήφανοι, σε κάποιον έστω βαθμό. Μπορεί πλέον η συλλογική ψυχολογική μας κατάσταση να μη μας επέτρεψε να βγούμε στους δρόμους και στο αεροδρόμιο για πανηγύρια, όπως κάποτε. Ο πανηγυρισμός μας αυτήν τη φορά ήταν βουβός. Ολοι όμως νιώσαμε ένα ρίγος, μια κρυφή χαρά ανάτασης κι ικανοποίησης. Κάπου τελικά τα καταφέρνουμε οι «καταφρονημένοι» Ελληνες του 2013. Ας προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε και αυτήν την επιτυχία. Γιατί δεν είναι μόνο η πρωτιά του 2004. Η εθνική ανδρών ποδοσφαίρου «ήταν εκεί» και στους ευρωπαϊκούς τελικούς του '08, και του '12, στο παγκόσμιο του '10 και θα 'ναι και το '14. Επαναλαμβανόμενη επιτυχία δεν είναι τυχαία! Και δεν είναι η πρώτη φορά που ο αθλητισμός φέρνει νίκες και επιτυχίες. Από το Ευρωμπάσκετ του '87, τα χρυσά της Πατουλίδου και του Δήμα το '92, που άνοιξαν το δρόμο, μέχρι τις -όχι και λίγες- διακρίσεις σε εθνικό και συλλογικό επίπεδο, σε διεθνείς διοργανώσεις. Την περασμένη Τρίτη ήταν η εθνική ανδρών ποδοσφαίρου. Αλλες φορές είναι οι ομάδες μας στο ποδόσφαιρο ή στο μπάσκετ που είτε κατακτούν ευρωπαϊκούς τίτλους είτε σταδιοδρομούν στα ευρωπαϊκά σαλόνια με αξιώσεις. Και μάλιστα απέναντι σε ομάδες χωρών με παράδοση στον αθλητισμό και με μεγάλους προϋπολογισμούς. Από τη στήλη αυτή πολλές φορές έχουμε στηλιτεύσει κακές συνήθειες, λάθος πρακτικές, νοσηρές νοοτροπίες. Οι επισημάνσεις για τα κακώς κείμενα γίνονται όμως πάντοτε με θετικό πνεύμα, κι έτσι δε θα μπορούσε αυτήν τη φορά παρά να αποδώσει τιμές σε μια πραγματικά σοβαρή προσπάθεια, που μάλιστα έχει διάρκεια. Μια προσπάθεια που δεν αποτελεί πλέον μια ευτυχή φάρσα, όπως φάνταζε στο Euro 2004, αλλά προϊόν συστηματικής και μακροχρόνιας δουλειάς. Γιατί η καταξίωση έρχεται μέσα από τη συνέπεια, τη διαρκή προσπάθεια και τις επιτυχίες. Τι συμβαίνει όμως και έχουμε αυτό το χάσμα μεταξύ των αθλητικών επιτυχιών και της υπόλοιπης ελληνικής αναποτελεσματικότητας; Η απάντηση είναι απλή. Στον αθλητισμό απαραίτητα συστατικά για την επιτυχία αποτελούν στοιχεία που λείπουν από τη λειτουργία του κράτους και της κοινωνίας μας: η οργανωμένη προσπάθεια, η ομαδική δουλειά, η αξιοκρατία, ο επαγγελματισμός. Η αξιοποίηση ικανών ανθρώπων, Ελλήνων και ξένων. Η προσέλκυση κεφαλαίων, κρατικών αλλά και ιδιωτικών. Η εξασφάλιση χορηγιών. Ελληνες παίκτες που παίζουν σε επαγγελματικά πρωταθλήματα του εξωτερικού και επαγγελματίες ξένοι παίκτες και προπονητές που επιλέγουν τη χώρα μας για να «μπολιάσουν» την αθλητική μας κουλτούρα με αυτή χωρών με περγαμηνές κι επιτυχίες. Ο αθλητισμός, πέρα από την αγωνία και τα συναισθήματα που φέρνει, είναι –κατά μείζονα κανόνα- η ανταμοιβή του καλού και του ικανού. Η διάθεση και η ικανότητα για νίκη, για πρωτιά. Κάτι που τόσο λείπει από σχεδόν όλες τις δομές της κοινωνίας μας. Οι εικόνες της αθλητικής επιτυχίας ήρθαν σε έντονη αντίθεση με αυτές των άγονων διαξιφισμών στη Βουλή, ή στα πανεπιστήμια, με την εικόνα χάους και την έλλειψη οποιασδήποτε προοπτικής. Ας κρατήσουμε, λοιπόν, αυτές τις εικόνες της επιτυχίας για να νιώσουμε περήφανοι και αισιόδοξοι. Ας λάβουμε όμως και το δίδαγμα για το πώς πρέπει να λειτουργούμε και μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε. Να αντιληφθούμε ότι υπάρχει και… τρίτος πόλος για την πρόοδο: συστηματική δουλειά, αντί για αποστειρωμένη άρνηση. Κι ας προσπαθήσουμε οι εικόνες της περασμένης Τρίτης να μην αποτελούν μεμονωμένες, φευγαλέες εικόνες χαράς κι επιτυχίας.