Άρθρα

Το άρθρο μου στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (8/12/2013) Στις 27/1/2013 από αυτήν τη στήλη, καλωσορίζοντας τον Ρίτσαρντ Χάντερ ως πρόεδρο του Συμβουλίου Διοίκησης του ΑΠΘ, υποστήριξα ότι «η ελπίδα για να δούμε επιτέλους αξιοκρατία, εξωστρέφεια και αποτελεσματικότητα, στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, προέρχεται από τη σύνθεση του νέου Συμβουλίου Διοίκησης, με προσωπικότητες που έχουν αναφορά στην κοινωνία, στην ελληνική και διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα, και φέρνουν φρέσκο αέρα από άλλες χώρες... Εχει ενδιαφέρον να δούμε την τελική έκβαση σε μια ακόμη σημαντική μάχη για το αυτονόητο». Δυστυχώς η μάχη αυτή έχει την ίδια κατάληξη με αυτήν που έχει το ποδοσφαιρικό μας πρωτάθλημα. Πρωταθλητής βγαίνει για δεκαετίες, πριν καν φτάσουμε στα Χριστούγεννα, η ίδια ομάδα! Η απόπειρα της Πολιτείας να αξιολογήσει το προσωπικό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, με άκομψο τρόπο και μεγάλη καθυστέρηση, συνάντησε σφοδρή αντίδραση από τους πρεσβευτές της άποψης «να μην αλλάξει τίποτα». Για περισσότερους από τρεις μήνες το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο παραμένει κλειστό, οι φοιτητές όμηροι συντεχνιακών αντεγκλήσεων και ο οικογενειακός προϋπολογισμός επιβαρύνεται χωρίς αντίκρισμα. Στην πλάτη αυτών, ο πρύτανης του παλαιότερου ακαδημαϊκού ιδρύματος της χώρας, Θ. Πελεγρίνης, παραδίδει, σε φοιτητές και μη, ανοιχτά «μαθήματα ανυπακοής» προς τη συντεταγμένη Πολιτεία στο όνομα του «δαιμονικού μνημονίου». Από την άλλη πλευρά, η απόλυτη άρνηση οποιασδήποτε επιχειρούμενης αλλαγής φαίνεται να οδηγεί τον πρόεδρο του Συμβουλίου του ΑΠΘ, Ρίτσαρντ Χάντερ, σε δηλώσεις απογοήτευσης πριν από τρεις εβδομάδες στον «Αγγελιοφόρο της Κυριακής»: «Εάν οι πολίτες, η πολιτική και η πνευματική ηγεσία δε θέλουν να αλλάξουν τίποτε ή δεν έχουν τη διάθεση να στηρίξουν την αλλαγή με έργα, αλλά περιορίζονται στα λόγια, τότε εγώ και οι όμοιοί μου πρέπει να ξανασκεφτούμε τη θέση μας εδώ». Ο φιλέλληνας λοιπόν φέρνει ιδέες Κέμπριτζ στη Θεσσαλονίκη και ο κοσμοπολίτης Ελληνας (;) το θέατρο του παραλόγου στην Αθήνα. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι να υποδύεσαι τον «Ιουλιανό τον Παραβάτη» σε παράσταση στο Παρίσι αλλά να μεταφέρεις την ένταση του 4ου αιώνα (όταν είχαμε ακριβώς την ίδια σύγκρουση του παλιού με το καινούργιο) στην Ελλάδα του 21ου αιώνα. Το πρόβλημα και οι όποιες λύσεις ή κυρώσεις μεταφέρθηκαν σε δικαστικό επίπεδο. Κάποιοι δικαστές σε λίγες μέρες θα αποφασίσουν ΚΑΙ γι' αυτό το θέμα, όπως και για σχεδόν όλα τα διοικητικά, εργασιακά και οικονομικά θέματα που έχουν προκύψει από τις ανάγκες της αναδιάρθρωσης της χώρας μας. Ούτε η διαβούλευση, ούτε η ανάγκη, ούτε καν το ένστικτο επιβίωσης ως οργανωμένο κράτος δικαίου μας οδηγεί στην αυτονόητη συναίνεση. Παρακολουθούμε λοιπόν live από τις οθόνες και τις εφημερίδες τα συνεχή επεισόδια της σύγκρουσης των δύο κόσμων στη σημερινή Ελλάδα. Ποια από τις δύο λογικές θα επικρατήσει; Η νοοτροπία η οποία ευθύνεται για την κακή κατάσταση των «αυτοδιοίκητων» ελληνικών πανεπιστημίων (για τα ελλειμματικά οικονομικά, για τη μη διασύνδεση με την παραγωγή, για τα χαμένα εξάμηνα, για τις καταλήψεις, για τις καταστροφές, για το κύμα μετανάστευσης επιστημόνων…) απέναντι στη νοοτροπία της εξωστρέφειας, της αξιολόγησης και της αξιοκρατίας, της σωστής και βιώσιμης διαχείρισης του βασικού πυλώνα της Παιδείας και ανάπτυξης στη χώρα μας. «Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει / όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα», έγραψε ο ποιητής Μ. Αναγνωστάκης. Θα καταφέρουμε άραγε να ξεπεράσουμε τις κατεστημένες νοοτροπίες; Θα μπορέσουμε να εμπιστευθούμε τη λογική και να προχωρήσουμε σε δομικές αλλαγές στη λειτουργία των θεσμών και του κράτους; Θα αντέξουμε στην πίεση των δυνάμεων της αδράνειας και της άρνησης για να βαδίσουμε επιτέλους μπροστά ή θα έχουμε άλλη μια μεγάλη ήττα στη διαρκή μάχη για το αυτονόητο;