Άρθρα

Το άρθρο μου στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (22/12/2013) Τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου 1974, το γαλλικό προεδρικό αεροπλάνο και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προσγειώνονταν στο «Ελληνικό», σηματοδοτώντας την επιστροφή της δημοκρατίας αλλά και της ελπίδας στη χώρα. Μεταξύ των εκλεκτών επιβατών, ο Μιχάλης Λιάπης, ο «ανιψιός» όπως έμεινε γνωστός στην πολιτική μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας. Μένοντας για αρκετά χρόνια στη βολική σκιά του θείου του (ήταν μέχρι το 1985 διευθυντής του ιδιαίτερου γραφείου του), εκλεγόταν έκτοτε συνεχώς στη Β' Αθηνών έως το 2007 (λαμβάνοντας την εμπιστοσύνη δεκάδων χιλιάδων πολιτών!), ενώ από το 2004 έως το 2009 διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού και Μεταφορών και Επικοινωνιών. Πριν από λίγες μέρες συνελήφθη επ' αυτοφώρω να κυκλοφορεί τζιπ, όχι μόνο χωρίς δίπλωμα ή ασφάλεια ή πληρωμένα τέλη κυκλοφορίας, αλλά και με πλαστές πινακίδες. Δηλώνοντας ευθαρσώς ότι «έκανε λάθος»! Ο υπογράφων αποστρέφεται το λαϊκισμό και η στήλη αποφεύγει να γενικεύει μεμονωμένες περιπτώσεις. Ωστόσο, το ερώτημα είναι εάν περιπτώσεις τύπου Ακη ή Λιάπη είναι πράγματι μεμονωμένες. Ή εάν τελικά το απροκάλυπτο της ανομίας και της ανηθικότητας (πλαστογραφίες, υπεξαιρέσεις, χρηματισμός, ξέπλυμα χρήματος κ.λπ.) απλώς αποκαλύπτει ότι τελικά επί τόσα χρόνια αγνοούσαμε τι μπορεί να συνέβαινε πίσω από τις κλειστές πόρτες, τις διαπραγματεύσεις, τα ταξίδια, τα φιμέ τζάμια. Ο άνθρωπος που παραλίγο θα γινόταν πρωθυπουργός αλλά κι εκείνος που πέρασε τη ζωή του δίπλα σε προέδρους και πρωθυπουργούς, σήμερα διαβιούν σε σωφρονιστικά ιδρύματα ή κάθονται στο εδώλιο έχοντας διαπράξει αδικήματα αν μη τι άλλο μεγάλης ηθικής απαξίας. Και οι οποίοι υπέπεσαν σε εγκληματικές πράξεις χωρίς να έχουν ανάγκη επιβίωσης (το Ε9 και τα βιβλιάρια τους είναι παχυλά) και το κυριότερο, χρησιμοποιώντας την άμεση πρόσβασή τους στην εξουσία και την ασυλία! Πότε άραγε ξεκίνησε αυτό, τι άνοιξε την όρεξη και πώς δόθηκε η αυτοπεποίθηση της ατιμωρησίας; Τι είναι επιτέλους γι' αυτούς νόμιμο, τι ηθικό και τι τίποτα από αυτά τα δύο; Η μεταπολίτευση εξέθρεψε πληθώρα πρωταγωνιστών με δύναμη κι εξουσία που δεν αγωνίστηκαν ποτέ σε οποιονδήποτε επαγγελματικό στίβο, διαχειρίστηκαν πάντα δημόσιο χρήμα και συμφέροντα και το μόνο που διακινδύνευσαν ήταν το πολιτικό ή συνδικαλιστικό τους μέλλον. Η καθαίρεση όμως σήμερα τέτοιων εμβληματικών μορφών της πολιτικής, ιδιαίτερα όταν αυτές προέρχονται από μεγάλα πολιτικά τζάκια, αποτελεί την ταφόπλακα του συστήματος εξουσίας της μεταπολίτευσης. Μιας «κατεστημένης νοοτροπίας» που διακρίθηκε για την υποκρισία, για την ασυνέπεια του πολιτικού λόγου, για την κληρονομική διαδοχή των θέσεων πολιτικής ισχύος. Που εξέθρεψε υπαλλήλους κηφήνες, κομματικές επετηρίδες, συνδικαλιστές διαπλεκόμενους, πολιτικούς - τέκνα του κομματικού σωλήνα, κλώνους και πρίγκιπες που... γεννήθηκαν για να «άρχουν», εν τέλει ένα αμφίδρομο πελατειακό βαθύ κράτος. Κι αν οι υποθέσεις αυτές καταλήγουν στις διωκτικές και δικαστικές αρχές, πολιτικά σηματοδοτούν μια βαθιά παρακμή την οποία η πλειοψηφία των πολιτών είναι πια απρόθυμη να ανεχθεί και να συγχωρήσει. Ελλοχεύει έτσι ο κίνδυνος της γενικευμένης αποστροφής στο πολιτικό σύστημα και προσανατολισμού στο άγνωστο, στο αβέβαιο, στο ακραίο. Κι εδώ, βέβαια, έρχεται η ευθύνη του απλού ψηφοφόρου που όπως αποδεικνύεται δεν είναι και τόσο... απλός, αφού αυτός επιλέγει πολιτικούς τύπου Άκη και Λιάπη. Αλλά και η ευθύνη των πολιτικών φορέων, οι οποίοι εφόσον έχουν αγαθές προθέσεις και υγιή ανακλαστικά, οφείλουν να αποβάλουν τα μολυσμένα κύτταρα. Να ανανεώσουν και να εμπλουτίσουν το πολιτικό προσωπικό της χώρας με ανθρώπους από την κοινωνία, που μπορούν και θέλουν να προσφέρουν.