Άρθρα

Το άρθρο μου στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (19/1/2014) Τις προηγούμενες μέρες είχαμε, ίσως, την καλύτερη είδηση των τελευταίων ετών για την πόλη και τους πολίτες. Η αεροπορική εταιρία πτήσεων χαμηλού κόστους Ryanair ανακοίνωσε ότι δημιουργεί «νέα βάση» στη Θεσσαλονίκη, εξυπηρετώντας συνολικά 16 προορισμούς εσωτερικού και εξωτερικού με 212 πτήσεις σε εβδομαδιαία βάση. Σκοπός της εταιρίας είναι να μεταφέρονται από και προς το αεροδρόμιο «Μακεδονία» πάνω από 1,6 εκατ. επιβάτες (!) σε ετήσια βάση, ενώ στην πόλη αναμένεται να δημιουργηθούν πάνω από 1.600 νέες θέσεις εργασίας. Μια εξέλιξη που δικαιώνει απόλυτα την απόφαση του Γιάννη Μπουτάρη και της διοίκησης του δήμου Θεσσαλονίκης να στηριχθεί η έλευση της εταιρίας στην πόλη μας, πριν από τρία χρόνια, η οποία τότε από πολλούς λοιδορήθηκε και υποτιμήθηκε. Με άλλα λόγια, τη στρατηγική απόφαση που έπρεπε να έχει πάρει εδώ και χρόνια η ελληνική Πολιτεία και οι φορείς της πόλης, να αναπτυχθεί δηλαδή η Θεσσαλονίκη τουριστικά ως προορισμός city break, την πήρε επιτέλους μια ιδιωτική εταιρία. Φαίνεται, τελικά, ότι επαγγελματίες που έχουν σκοπό το κέρδος μπορούν να προκαλέσουν παράπλευρα οφέλη για μια πόλη, σε αντίθεση με τους «επαγγελματίες» και «εντεταλμένους» των καλών προθέσεων, που αφήνουν πίσω τους μόνο εξαγγελίες και κακομοιριά. Η ανακοίνωση αυτή έφερε, προφανώς, ενθουσιασμό, καθώς πρόκειται για την πρώτη οικονομική επένδυση σε μια Θεσσαλονίκη που η κρίση ολοκλήρωσε το συγκοινωνιακό της αποκλεισμό. Τα τελευταία δύο χρόνια οι πτήσεις από τη Θεσσαλονίκη, ιδίως προς το εξωτερικό, αραίωσαν, ενώ ακρίβυναν σε βαθμό απαγορευτικό για τους πολίτες. Το να πας στην Αθήνα ή ακόμη και στο Βόλο με το ΙΧ έγινε ταξίδι κόστους business class, καθώς τα διόδια αυξήθηκαν, χωρίς καν η ΠΑΘΕ να έχει ολοκληρωθεί. Το υπεραστικό λεωφορείο φτάνει στην πρωτεύουσα σε έξι ώρες. Το τρένο και οι σταθμοί του αποτελούν ρετρό επιλογές, με ταλαιπωρία και καθυστερήσεις. Τα πλοία που «πιάνουν» τους καλοκαιρινούς μήνες αποτελούν σπάνιο πλάνο άξιο φωτογράφισης και οι Θεσσαλονικείς για να πάνε στο Αιγαίο πρέπει να ταξιδέψουν στον Πειραιά. Η έλλειψη κεντρικής στρατηγικής αλλά και η ανεπάρκεια (ευγενώς ειπείν) των τοπικών αρχόντων αποδυνάμωσε τη Θεσσαλονίκη στο μη περαιτέρω. Οι όποιες ενέργειες έγιναν ήταν αποσπασματικές. Τις καλές προθέσεις καταβρόχθισαν οι τοπικές έριδες και τα παιχνίδια της εξουσίας. Το μέλλον αυτής της πόλης και των κατοίκων της αφέθηκε στη μεγαλοψυχία της κεντρικής διοίκησης, αλλά και στο έλεος των τοπικών «φυλάρχων». Η απόφαση της ισχυρής Ryanair μπορεί να αποτελέσει μια πολύ καλή βάση για να σχεδιάσουμε το μέλλον. Δε γνωρίζω, φυσικά, για όλες, αλλά πολλές από τις περιφερειακές πόλεις, όπως π.χ. η Μπολόνια, όπου «προσγειώθηκε» η ιρλανδέζικη εταιρία, αναπτύχθηκε για να υποδεχθεί το πλήθος των επισκεπτών της μίας ημέρας (με αύξηση μάλιστα 10% των διανυκτερεύσεων το 2010). Θα πρέπει, επιτέλους, μέσα από μια συμμαχία δημιουργικών δυνάμεων (που ίσως φαντάζει ιδανική), να διαμορφώσουμε μια στρατηγική για τη Θεσσαλονίκη. Να διεκδικήσουμε δρομολόγια πλοίων από και προς το λιμάνι μας, εξορθολογισμό των διοδίων, ταχεία ολοκλήρωση του οδικού δικτύου, ολοκλήρωση του μετρό, παράκτια συγκοινωνία, όλα αυτά στο πλαίσιο μιας «Ατζέντας 2020 για τη Θεσσαλονίκη», όπως έχει υποστηρίξει ήδη αυτή η στήλη. Με συνεργασία και χωρίς ιδεοληψίες κι αγκυλώσεις. Με συγκεκριμένο σχέδιο και σαφή χρονικό ορίζοντα. Δε χρειάζονται ούτε πολλή διαβούλευση ούτε ιδιαίτερα πεφωτισμένοι «υπεύθυνοι». Το στόχο και τον τρόπο μάς τους δείχνει και η διεθνής πρακτική αλλά και η κοινή λογική. Αναρωτιέμαι ποια συμφέροντα θα μπορούσαν να αντισταθούν σε μια τέτοια δυναμική. Αλλά και ποιος επενδυτής δε θα ήθελε να ποντάρει σε μια τέτοια ηγεσία, σε μια τέτοια συμμαχία, σε μια τέτοια Θεσσαλονίκη. Θα αξιοποιήσουμε άραγε δημιουργικά την ευκαιρία που μας δίνουν οι Ιρλανδοί; Θα ανοίξουμε φτερά με το «σιδερένιο πουλί»; Ή θα μας «προσγειώσει» και πάλι ανώμαλα η επικράτηση της μετριοκρατίας;