Άρθρα

Το άρθρο μου στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (26/1/2014) Περιγράφοντας το «ελληνικό μαρτύριο» στα απομνημονεύματά του ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, έγραφε για μας τους Ελληνες: «Οσο απελπιστική και αν είναι η θέσις τους, όσο σοβαρός ο κίνδυνος που διατρέχει η χώρα τους, παραμένουν πάντοτε διηρημένοι σε πολλά κόμματα, με πολυάριθμους ηγέτες που αγωνίζονται με πάθος μεταξύ τους». Και συμπλήρωνε: «Οι Ελληνες είναι, μαζί με τους Εβραίους, η φυλή εκείνη του κόσμου με τη μεγαλύτερη κλίση προς την πολιτική (...). Εχει λεχθεί, και πολύ δίκαια, ότι παντού όπου είναι τρεις Εβραίοι βρίσκει κανείς δύο πρωθυπουργούς και έναν αρχηγό της αντιπολιτεύσεως». Τα χρόνια που διανύουμε τον δικαιώνουν. Ενώ το ελληνικό πολιτικό σύστημα κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης έμεινε συσπειρωμένο γύρω από 2 ισχυρούς πόλους και άλλους 3-4 μικρότερους, από το 2009 που μπήκαμε στην περίοδο της πολύπλευρης κρίσης και των μνημονίων άρχισε ο κατακερματισμός του. Είτε ως «νεοαντιστασιακοί» είτε ως «νεωτεριστές», ξεφύτρωσαν επίδοξοι χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη, υψώνοντας αντιμνημονιακά λάβαρα ή υποσχόμενοι το «νέο» (ονόματα δεν αναφέρω για να μην αδικήσω κανέναν, αλλά και γιατί η στήλη έχει και περιορισμό λέξεων). Ελάχιστες οι εξαιρέσεις που διαχώρισαν τη θέση τους χωρίς ιδιοτέλειες. Κοινό στοιχείο όλων αυτών των επίδοξων κυβερνητών το γεγονός ότι εξαιρούν το πολιτικό τους τομάρι από τα αίτια της κρίσης. Επιμένουν να αποκρύπτουν τις μετοχές που απέκτησαν στο χρηματιστήριο του αμοραλιστικού κομματισμού της μεταπολιτευτικής περιόδου, παρόλο που και οι ίδιοι συμμετείχαν στη νεοελληνική φούσκα. Φυσικά, οι ανάγκες ανανέωσης του πολιτικού συστήματος δεν ξεκίνησαν το 2009. Η πολύπλευρη κρίση μάλλον ήταν η συνέπεια της μη ανανέωσης, που έπρεπε να έχει δρομολογηθεί εδώ και περίπου δύο δεκαετίες. Οταν τα συμπτώματα της κρατικής διαφθοράς, της δομικής αποδιοργάνωσης του κράτους και του οικονομικού κατήφορου που προκαλούσε ο δανεισμός άρχισαν να γίνονται εμφανή. Σήμερα, μετά από τόσες «ζυμώσεις» και με το ένα πόδι στον γκρεμό, η Ελλάδα παρακολουθεί από την κλειδαρότρυπα του Παρισιού ή το κακέκτυπο του… Μπιν Λάντεν να απειλεί μέσω βίντεο με ένα αλλοπρόσαλλο φόντο, ενώ η δημόσια συζήτηση αναλώνεται σε έναν υποτιθέμενο «ιερό πόλεμο» μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Ειδήσεις όπως η προσπάθεια περιορισμού της γραφειοκρατίας ή η επένδυση της Ryanair περνούν στα ψιλά ή εξαντλούνται σε λίγα λεπτά τηλεοπτικού χρόνου. Είναι, λοιπόν, προφανές ότι η ανανέωση του πολιτικού συστήματος ακόμη και σήμερα συναντά εμπόδια από τους ισχυρούς θύλακες του κομματισμού. Ακόμη και οι όποιες «κινήσεις» εκδηλώνονται, έχουν εκ γενετής βαρίδια από το παρελθόν, παλιοκαιρίστικες νοοτροπίες, αποκυήματα κομματικών μηχανισμών, στελέχη φθαρμένα που ακυρώνουν κάθε ενδεχόμενη καλή πρόθεση. Και εν τέλει μοιάζουν με απόπειρες διαφυγής ηγετικών ή μη μονάδων από την κατακραυγή της κοινής γνώμης για όσα συνέβησαν τα προηγούμενα χρόνια. Ομως, έλεος πια! Οχι άλλους αμοραλιστές, δημαγωγούς, αρχομανείς, καρεκλοκένταυρους. Αλλά ποιος είπε ότι ο εντοπισμός και η ανάδειξη του «νέου» είναι κάτι εύκολο; Απαιτεί προσωπικό βγαλμένο από την καταξίωση στην καθημερινότητα, ζυμωμένο με τις δυσκολίες και τις αγωνίες της κοινωνίας, προσωπικότητες με διάθεση και ικανότητα προσφοράς. Απαιτεί σήκωμα από τον καναπέ, δημιουργική ενασχόληση με τα κοινά, αλλά και μηχανισμούς αξιοκρατίας, δημόσιο λόγο ουσίας χωρίς λαϊκισμούς, πολιτική βούληση και τόλμη. Οι μήνες που ακολουθούν κυοφορούν, όπως όλα δείχνουν, έντονες πολιτικές διεργασίες και, πιθανόν, εξελίξεις. Θα γίνει άραγε πραγματικότητα η σπουδαιότερη «μεταρρύθμιση», η ανανέωση του πολιτικού δυναμικού της χώρας; Ή θα συνεχιστεί η ανακύκλωση της φθοράς;