Άρθρα

Άρθρο μου στη Karfitsa.gr Πριν λίγες μέρες, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το οποίο επαγγέλλεται «ρηξικέλευθες» αλλαγές, επέλεξε για υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων έναν 34άχρονο που έχει στο βιογραφικό του 15 χρόνια προϋπηρεσία στο κόμμα, αλλά ουσιαστικά καμία εργασιακή εμπειρία. Μια κόπια του αρχηγού του που, όλως τυχαίως, ανέβηκε τα ίδια σκαλοπάτια (μάλλον τον ίδιο… ανελκυστήρα): από «καταληψίας» σχολείων, κομματικό στέλεχος πρώτης γραμμής, κομματικά χρισμένος για υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων το 2006, και στη συνέχεια προώθηση στην προεδρία του κόμματος. Το απόλυτο και ταχύτερο ελληνικό πολιτικό success story! Η επιτυχία αυτή προκάλεσε ανάλογα ανακλαστικά στους υπόλοιπους πολιτικούς χώρους. Πριν ένα χρόνο, το ένα από τα κυβερνητικά κόμματα, επέλεξε για τη δεύτερη σημαντικότερη κομματική θέση έναν 34άχρονο με βασικό προσόν τα 17 χρόνια προϋπηρεσίας στον κομματικό μηχανισμό. Ο δε ηγέτης της παράταξης είχε δηλώσει ότι ο επόμενος αρχηγός θα ανήκει σ’ αυτήν τη γενιά! Λίγους μήνες αργότερα και εκ δεξιών, είδαμε έναν 35άχρονο να τοποθετείται στην αντίστοιχη καρέκλα έχοντας 16 χρόνια κομματική προϋπηρεσία, επίσης χωρίς ιδιαίτερη εμπειρία σε επαγγελματικούς στίβους. Το απερχόμενο πολιτικό σύστημα επενδύει τελικά στη νέα γενιά ή επενδύει την παλαιά πολιτική πρακτική με νεανικό προσωπείο; Η ανάδειξη των νεαρών (σε ηλικία πάντα) στελεχών σε υψηλές θέσεις κομματικής διοίκησης, προκαλεί αντίθετες προσδοκίες. Ένα μέλος στενής κομματικής αντίληψης θα θριαμβολογήσει για τις δυνάμεις της ανανέωσης που βγαίνουν μπροστά. Ενώ αντίθετα ένας πολίτης που βιώνει την καθημερινότητα θα μιλήσει για υποψηφιότητα του κομματικού σωλήνα. Για κομματική κλωνοποίηση. Ο διχασμός αυτός είναι χαρακτηριστικός της αποτυχίας του μεταπολιτευτικού κομματικού συστήματος να κατανοήσει την κοινωνία, ακόμη και την ύστατη ώρα. Από τη μία, αποτυπώνει την πραγματική ανάγκη που έχει η ελληνική κοινωνία και, από την άλλη, τη στρέβλωση που προκαλεί ο παραμορφωτικός κομματικός φακός. Η λογική των ημετέρων, των κομματικά «ενταγμένων», παραμένει κυρίαρχη παρά το -διατυπωμένο πλέον και εκλογικά- αίτημα και την ανάγκη της κοινωνίας για ανανέωση του πολιτικού συστήματος. Όπως φαίνεται, και αυτή τη φορά, το πολιτικό σύστημα προορίζει τις αυτοδιοικητικές εκλογές για  ξέπλυμα των κομματικών μηχανισμών –εκτός, φυσικά, εξαιρέσεων. Το απόσταγμα όλων αυτών και συγχρόνως το χειρότερο είναι η μη κατανόηση των πραγματικών αναγκών της κοινωνίας από τους υφιστάμενους πολιτικούς φορείς. Ενώ δίνεται η αίσθηση ότι ανανεώνεται ο δημόσιος βίος και ο πολιτικός λόγος, στην ουσία διαιωνίζεται το παλαιοκομματικό σύστημα. Προβάλλεται η ανάδειξη του ικανότερου, ενώ στην πράξη συντηρείται ένα σύστημα εσωκομματικής επετηρίδας. Όμως για όποιον ζει την καθημερινότητα, βιώνει τα προβλήματα και συμμετέχει πραγματικά στο κοινωνικό γίγνεσθαι, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Καμία σοβαρή αλλαγή δεν μπορεί να υλοποιηθεί από τη μετριότητα που απαιτεί και επιβάλλει η λογική της κομματοκρατίας. Καμία καρικατούρα του παλαιοκομματισμού δεν μπορεί να τραβήξει το κάρο από τη λάσπη. Οι περίφημες μεταρρυθμίσεις που ποτέ δεν ολοκληρώνονται και η διαρκής αναβολή της εφαρμογής του αυτονόητου, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Τελικά, λοιπόν, είναι αυτοί οι 30άρηδες που θα κάνουν τη διαφορά; Αν τώρα, που η κοινωνία απαιτεί αλλαγή πορείας, το πολιτικό σύστημα δεν εμπιστευθεί ανθρώπους που έχουν αποδείξει τις ικανότητές τους στον επαγγελματικό και κοινωνικό στίβο, τότε πότε; Γιατί προφανώς δεν είναι το νεαρό της ηλικίας, αλλά η φρεσκάδα των ιδεών και πρακτικών που θα κάνει την αλλαγή που όλοι επιζητούμε.