Άρθρα

Το άρθρο μου στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (23/2/2014) «Οι εκλογές θα γίνουν δημοψήφισμα για τα μνημόνια». Οταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του κόμματος που εκφράζει -υποτίθεται- το ρηξικέλευθο, δίνει αυτό το στίγμα για τις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, τότε πόσο εύκολα μπορεί να ελπίζει κανείς σε κάτι διαφορετικό; Βρισκόμαστε μόλις τρεις μήνες από την εκλογική αναμέτρηση και η συζήτηση διεξάγεται με πρωταγωνιστές της κεντρικής πολιτικής σκηνής και με πολλή παραπολιτική. Το επίπεδο του δημόσιου διαλόγου ακροβατεί σε θεματολογία που καμία σχέση δεν έχει με τα προβλήματα της αυτοδιοίκησης και της κοινωνίας: είναι ο Τσίπρας άθεος, είπε καλά ο Σαμαράς το «πάτερ ημών» στο Αγιο Ορος, είναι ο Βαλλιανάτος οροθετικός; Ποιον στηρίζουν οι περιφερειακοί σύμβουλοι, τον αντάρτη ή το «νόμιμο» υποψήφιο περιφερειάρχη; Μα επιτέλους, θα μιλήσουμε για την αυτοδιοίκηση και τα προβλήματά της; Σε μια εκλογική αναμέτρηση που θεωρητικά θα οδηγούσε στην ολοκλήρωση του «Καλλικράτη», μιας σημαντικής μεταρρύθμισης που μπορεί να αλλάξει θετικά τις ισορροπίες λειτουργίας και ανάπτυξης της χώρας, ελάχιστοι μιλούν για την αυτοδιοίκηση. Κανείς δεν ασχολήθηκε με τις απαραίτητες βελτιώσεις του νόμου. Η ευκαιρία αλλαγής του εκλογικού νόμου χάθηκε από την πίεση πράσινων επαγγελματιών της αυτοδιοίκησης. Ενώ από την εμμονή γαλάζιων τοπικών φυλάρχων χάθηκε και η ευκαιρία υπόδειξης ανθρώπων που δεν είναι μετακλητοί της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Συγχρόνως το πολιτικό σύστημα ταλανίζεται από ένα σχιζοφρενικό σύμπλεγμα: υποψήφιοι που παλεύουν να πάρουν το χρίσμα, αλλά και συγχρόνως παλεύουν να το απεκδυθούν. Ενώ το μιντιακό σύστημα, εξακολουθεί να στηρίζει και να υποδαυλίζει λογικές που φέρουν μερίδιο ευθύνης για την πορεία της χώρας, έχοντας εκπαιδεύσει το κοινό σε light προσεγγίσεις ακόμη και των πιο σημαντικών ζητημάτων. Απ' ό,τι φαίνεται, κανείς από αυτούς που αποφασίζουν για τις τύχες της χώρας δε θέλει να αντιμετωπίσει τις χρόνιες στρεβλώσεις του διοικητικού συστήματος. Να δοθούν λύσεις στα χρόνια προβλήματα της διοίκησης της χώρας μας, από το επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Επιλέγονται και πάλι πρόσωπα αλλά και πρακτικές βγαλμένα από τα πολιτικά γραφεία και όχι από την κοινωνία. Πολιτικές περσόνες που θα παίρνουν το αεροπλάνο από το «Ελ. Βενιζέλος» την Παρασκευή, για να πλατσουρίσουν το Σαββατοκύριακο στα τοπικά θέματα, και τη Δευτέρα το πρωί θα γυρνούν στην πλατεία Συντάγματος, για να ασχοληθούν με τα «μεγάλα και σπουδαία». Εύκολα μπορεί να νιώσει κανείς πολιτική μοναξιά εάν ζητήσει να εγγραφούν στην ατζέντα θέματα όπως η βελτίωση του αστικού περιβάλλοντος, η δημιουργία χώρων πρασίνου, η μείωση της κυκλοφορίας και των ρύπων, η βελτίωση των αστικών μέσων συγκοινωνίας, η ολοκλήρωση των έργων υποδομής, η τουριστική ανάπτυξη, η τόνωση της πολιτιστικής δημιουργίας. Ωστόσο, είτε το θέλουμε είτε όχι, το ουσιαστικό διακύβευμα αυτών των αυτοδιοικητικών εκλογών είναι αν αυτή η πόλη (όπως και κάθε πόλη) θα στηριχθεί στις δικές της δημιουργικές δυνάμεις. Αν θα καταφέρει να απεξαρτηθεί από αγκυλώσεις του παρελθόντος και να στρέψει αισιόδοξο και αποφασιστικό βλέμμα προς το μέλλον. Να μετατρέπει σε πραγματικό πλεονέκτημα διακρίσεις όπως η πρόσφατη ανάδειξή της Θεσσαλονίκης ως η καλύτερη ευρωπαϊκή πόλη του μέλλοντος για το τρέχον έτος στον ετήσιο διεθνή διαγωνισμό του περιοδικού Foreign Direct Ιnvestments των Financial Times. Για να δούμε, λοιπόν… θα χρησιμοποιηθούν και αυτές οι εκλογές προς όφελος του μονότονου παιχνιδιού της πολιτικής σκηνής που ανακυκλώνει εδώ και δεκαετίες πρόσωπα και πρακτικές; Θα βγουν το βράδυ της Κυριακής των εκλογών μπλε, πράσινες και ωχρές κουκκίδες στον εκλογικό χάρτη των αποτελεσμάτων; Θα μας παρασύρει το… χρίσμα ή τελικά θα κερδίσει το… πείσμα για μια πιο όμορφη, πιο ανθρώπινη καθημερινότητα; Γιατί τελικά είναι στο χέρι της κάθε τοπικής κοινωνίας να αναδείξει τα προβλήματα αλλά και τους ανθρώπους που πιστεύει ότι μπορούν να τα λύσουν. Αυτές οι εκλογές είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία για πραγματική χειραφέτηση της κοινωνίας των πολιτών.