Άρθρα

Το άρθρο μου στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (16/3/2014) Είναι πολύ νωρίς για ασφαλείς προβλέψεις σχετικά με το αποτέλεσμα των προσεχών αυτοδιοικητικών εκλογών, ωστόσο οι δημοσκοπήσεις είναι πάντα ένα χρήσιμο εργαλείο για πολιτική ανάλυση. Τα πρώτα δείγματα, λοιπόν, αναδεικνύουν πρώτους και με διαφορά τον Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη, τον Καμίνη στην Αθήνα, αλλά και τον Σγουρό στην Αττική και τον Τζιτζικώστα στην Κεντρική Μακεδονία. Τα πρόσωπα αυτά έχουν βασικά, κοινά χαρακτηριστικά: οι δύο πρώτοι είναι προσωπικότητες καταξιωμένες εκτός πολιτικού συστήματος, οι άλλοι δύο αποστασιοποιημένοι (ή και αφορισμένοι!) από τους κομματικούς μηχανισμούς στους οποίους ανδρώθηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Εχουν όμως όλοι υπηρετήσει στα δύσκολα χρόνια της κρίσης την καθημερινότητα του πολίτη στο πλαίσιο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ιδιαίτερα το παράδειγμα των Μπουτάρη - Καμίνη δείχνει ότι το νέο είναι πάντα επίκαιρο και δημοφιλές, ακόμη και στο «καμίνι» των μεγαλύτερων και προβληματικότερων δήμων της χώρας. Σκεφτείτε ότι ο ήπιος («ξενέρωτος» για κάποιους) αλλά και εξαιρετικά μεθοδικός κι αποτελεσματικός Καμίνης επικρατεί στην Αθήνα, που είναι το προπύργιο των ακραίων και αναγνωρίσιμων πολιτικών περσόνων. Αυτό συμβαίνει, γιατί όλο και περισσότεροι πολίτες βαρέθηκαν τα κομματικά παιχνίδια, με τα χρίσματα και την ευνοιοκρατία. Γιατί επίσης αντιλαμβάνονται ότι η ανεξάρτητη αυτοδιοίκηση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης της χώρας. Χρειάστηκαν χρόνια προσπαθειών, με καθαρά αυτοδιοικητικούς όρους, για να «σύρει» ο Μπουτάρης τα κόμματα στην... τρομερή υπέρβαση να τον υποστηρίξουν στις εκλογές του 2010 (σε μια εποχή που τα κόμματα είχαν ακόμη κάποια επιρροή), αφού πρώτα κατέκτησε το χρίσμα της κοινωνίας. Περίπου ανάλογα και ο Καμίνης -προέκυψε από την αδήριτη ανάγκη αποκομματικοποίησης των… κομμάτων! Ηταν μια νίκη ανθρώπων κοινωνικά και επαγγελματικά καταξιωμένων, που δημιούργησαν μακριά από κομματικές θερμοκοιτίδες και ως δήμαρχοι παρήγαγαν έργο, και μάλιστα υπό πρωτοφανώς αντίξοες συνθήκες. Κι όμως μέσα σ' αυτό το κλίμα οι μηχανισμοί των «μεγάλων» κομμάτων δε θέλησαν (;) να ακούσουν τα μηνύματα των τοπικών κοινωνιών και επέβαλαν υποψηφιότητες μετακλητών και παράκλητων προσώπων της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Και το έκαναν αυτό προφανώς για να προκαλέσουν στο εκλογικό σώμα για άλλη μια φορά κομματικά ανακλαστικά. Και την επόμενη μέρα να εφαρμόσουν κομματική αυτοδιοίκηση. Ενώ η κοινωνία επιθυμεί λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας και ακομμάτιστη διαχείριση, κάποιοι προσπαθούν να της επιβάλουν να ασχοληθεί με το πολιτικό μέλλον των στελεχών και των κομμάτων τους! Είναι απογοητευτικό να βλέπεις ακόμη και από εκείνα τα κόμματα που υποτίθεται ότι επαγγέλλονται το νέο και το διαφορετικό (με «αντιμνημονιακό» και «αντισυστημικό» λόγο) να παίζουν στις μεγάλες περιφέρειες και δήμους με επώνυμες φιγούρες από το Κοινοβούλιο, ενώ στις υπόλοιπες περιοχές με λύσεις διεκπεραιωτικού χαρακτήρα, απλώς για να… βγουν από την υποχρέωση! Χειρισμός καθαρά επικοινωνιακός που σε καμία περίπτωση δεν προτείνει το καινούργιο, δεν αποσκοπεί στο καλύτερο, δε σηματοδοτεί το μέλλον. Οι αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαΐου, όμως, θα επικυρώσουν κάτι που ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια σε πολλούς δήμους της χώρας - και στη Θεσσαλονίκη: την αποφασιστικότητα των πολιτών να ανατρέψουν την κομματοκρατία και τη μετριοκρατία. Να πετύχουν οι ίδιοι μια «βελούδινη επανάσταση», μια πραγματική μεταρρύθμιση την οποία δεν τόλμησε το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα. Προφανώς θα υπάρξει πόλεμος, χτυπήματα πάνω και κάτω από τη μέση. Το παλιό δε θα θελήσει να παραδεχθεί την ανεπάρκεια και την αναποτελεσματικότητά του. Η παγιωμένη όμως πλέον διάθεση των πολιτών για αλλαγές θα δικαιωθεί. Τα επόμενα 5 χρόνια είναι εξαιρετικά σημαντικά για να τα εμπιστευθούμε σ' αυτούς που προκάλεσαν την πολύπλευρη κρίση στη χώρα μας.