Άρθρα

Το άρθρο μου στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (23/3/2014) Στις 6 Απριλίου η Θεσσαλονίκη θα πλημμυρίσει από 15.000 κόσμο που θα τρέξει στο διεθνή μαραθώνιο «Μέγας Αλέξανδρος», που διοργανώνει ο «Τρίτωνας», ένας αθλητικός σύλλογος της πόλης μας. (Αλήθεια, ποια πολιτική εκδήλωση θα μπορούσε σήμερα να «ξεσηκώσει» τόσο κόσμο;). Στις 12 Απριλίου γίνεται μεγάλη δενδροφύτευση πλατανιών στους Κήπους του Πασά από τους εθελοντές της ΧΑΝΘ -πάνω από 100 άτομα θα κάνουν πιο όμορφη μια από τις ομορφότερες (δυστυχώς και πιο άγνωστες) γωνιές της πόλης μας. Χτες, πραγματοποιήθηκε δενδροφύτευση στο «Πάρκο του Αεροπόρου» (κοντά στην εκκλησία Κυρίλλου – Μεθοδίου), από την Εθελοντική Μαθητική Ομάδα της Ελληνογαλλικής Σχολής «Καλαμαρί». Κοντά σ' αυτούς τους φορείς της κοινωνίας της πόλης μας, βρίσκεται ο δήμος Θεσσαλονίκης, στηρίζοντας με όποιον τρόπο δύναται (στελέχη και υλικά, εξεύρεση χορηγιών, προβολή). Κι αυτό γίνεται όχι για επικοινωνιακούς λόγους αλλά ως στρατηγική επιλογή. Γιατί καμία πόλη δεν μπορεί να αλλάξει ερήμην των πολιτών του. Οι παραπάνω πρωτοβουλίες, που ισοδυναμούν με σύνθημα συμμετοχής, δείχνουν ότι αρκετοί πολίτες έχουν πλέον πάρει την κατάσταση στα χέρια τους με τρόπο θετικό, φροντίζοντας για τη γειτονιά, για τον τόπο τους. Με εκδηλώσεις που υποδηλώνουν αίσθημα ευθύνης, αστική κουλτούρα και που τελικά προσθέτουν στην πόλη ποιότητα ζωής. Που στέλνουν θετικά μηνύματα προς την κοινωνία και τις αρχές ότι μπορεί λεφτά να μην υπάρχουν, πολλά όμως μπορεί να γίνουν εάν υπάρχει διάθεση για προσφορά, ικανότητα για σχεδιασμό, οργάνωση και υλοποίηση. Οτι όταν οι πολίτες δε «στήνονται» απέναντι από τις αρχές (τοπικές και κεντρικές), αλλά συνεργάζονται δημιουργικά κι όταν είναι οργανωμένοι και συνειδητοποιημένοι μέσω της κοινωνίας των πολιτών, μπορεί να αλλάξουν τις ισορροπίες στο αστικό μικροπεριβάλλον. Ωστόσο, είναι προφανές ότι αυτές οι οργανωμένες ομάδες πολιτών δεν μπορούν -και δε σκοπεύουν- να υποκαταστήσουν το ρόλο της τοπικής αρχής ή της κυβέρνησης, που φέρνουν πάντα το κύριο βάρος για την ανάπτυξη μιας πόλης. Γι' αυτό και είναι σαφές ότι πρέπει να υπάρξει επιτέλους ένα υλοποιήσιμο όραμα που να εμπνέει. Το πώς θέλουμε να είναι η Θεσσαλονίκη το 2020. Μέσα από μια ατζέντα που θα κεφαλαιοποιεί διεκδικήσεις για μια σειρά ζωτικών θεμάτων, για τα οποία συχνά συμφωνούμε οριζόντια αλλά… καθέτως διαφωνούμε. Και η στήλη αυτή έχει πολλές φορές αναφερθεί στη (μακρά) λίστα αυτής της ατζέντας που θα αλλάξει το πρόσωπο, τους ρυθμούς και τον προσανατολισμό της πόλης. Που θα προσελκύσει στην πόλη επισκέπτες αλλά και επενδυτές. Κάπως έτσι, λοιπόν, διοίκηση και πολίτες συνεργάζονται και δημιουργούν την κουλτούρα μια πόλης που κοιτά μπροστά, εφοδιάζοντάς την με αισιοδοξία, που της δίνει περηφάνια και αυτοπεποίθηση. Που δεν γκρινιάζει συνέχεια για την πρωτεύουσα που τα κρατάει όλα για τον εαυτό της. Που δε φωνάζει συνθήματα στα γήπεδα μόνο για τις... κακές πρακτικές αυτών που παίζουν (καλή) μπάλα στην Αθήνα και τον Πειραιά! Το ερώτημα λοιπόν που μπαίνει επίμονα είναι ποιοι θα συστρατευθούν σ' αυτήν την προσπάθεια. Και πόσοι πολίτες θα δουν, θα αντιληφθούν και θα ανταποκριθούν στην ευθύνη τους να κάνουν τις ενδεδειγμένες επιλογές. Ποιοι, δηλαδή, σε μια συγκυρία που δεν προσφέρεται για κανενός είδους μαξιμαλισμούς, θα επιλέξουν εκείνες τις δημιουργικές δυνάμεις που εργάζονται συστηματικά και με πνεύμα θετικό, βελτιώνοντας στην πράξη την καθημερινότητα.