Άρθρα

Μετά την επεισοδιακή ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, πριν από λίγες μέρες, μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι το πολιτικό σκηνικό μοιάζει με περιστρεφόμενη πόρτα που ο κόσμος θέλοντας να βγει μπαίνει ξανά μέσα, ενώ στην προσπάθεια να μπει ξαναβγαίνει έξω! Μπορεί κάποιος πολιτικός επί πέντε χρόνια να ψήφισε τα πάντα και σήμερα με ένα «παρών» σε ένα άρθρο να εμφανίζεται ως… αντιστασιακός. Ενώ κάποιος άλλος (μέχρι χτες υπουργός και -προφανώς- συνεργός στα χάλια μας) αποτελεί πλέον ρυθμιστικό παράγοντα! Και τα παραδείγματα αυτά δεν είναι τα μόνα. Μέχρι κι ένας πρώην πρωθυπουργός δήλωσε απλώς παρών! Πολιτικά πρόσωπα με ενεργό συμμετοχή στα λάθη που έφεραν τη χώρα στο χείλος της αβύσσου, επιχειρούν τώρα να βγάλουν την ουρά τους απ' έξω εμφανιζόμενοι ως ανανήψαντες, πιστεύοντας ότι έτσι θα βγουν από τη «μαύρη λίστα» του πολιτικού «Τειρεσία». Ούτως ή άλλως, η συνέπεια ουδέποτε αποτέλεσε κυρίαρχο προσόν της πολιτικής. Ειδικά στη μεταπολιτευτική ελληνική πολιτική σκηνή, η ασυνέπεια ξεπερνά κάθε όριο.

Η υποσχεσιολογία απέκτησε παροιμιώδη διάσταση, ενώ οι γυρολόγοι των πολιτικών κομμάτων αποτελούν μια σταθερή πολιτική αξία. Η δεξαμενή των διαγραμμένων και πλέον «ανεξάρτητων», αβγατίζει για να τροφοδοτεί σημερινές ή αυριανές πρόσκαιρες πλειοψηφίες. Ο πολιτικός λόγος έχει πλήρως «απελευθερωθεί» και ο καθένας πλέον εκφράζεται ελεύθερα, λέγοντας ό,τι θέλει και ποντάροντας στο θέσφατο ότι στην πολιτική, όπως και στην εντατική, τα πρώτα δύο 48ωρα είναι κρίσιμα. Μετά, ο κόσμος θα έχει ξεχάσει. Κι αυτό είναι κάτι που δίνει δύναμη και κουράγιο στο γυρολόγο πολιτικό να κάνει τις κωλοτούμπες του με άνεση ακροβάτη, και λέγοντας ένα «όχι» να δίνει στον εαυτό του άφεση αμαρτιών για τις παλαιότερες θέσεις του.

Η περίπτωση υποψήφιου δημάρχου Αθηναίων είναι νωπή και χαρακτηριστική. Ενώ έχει διατελέσει πολλές φορές υπουργός, αίφνης ανακάλυψε ότι το προτεινόμενο πολυνομοσχέδιο είναι κατάρα και καταψηφίζει. Προφανώς γιατί ο αντιμνημονιακός λόγος θα προσελκύσει περισσότερες ψήφους στις εκλογές του Μαΐου απ' όσες η συνεπής στάση σε όλα όσα στήριζε τα τελευταία χρόνια. Το αποτέλεσμα είναι οι πολίτες να βρίσκονται διαρκώς σε σύγχυση -χωρίς φυσικά να είναι άμοιροι ευθυνών, αφού εξακολουθούν να εμπιστεύονται τα ίδια πρόσωπα σε διαφορετικούς χώρους- βλέποντας πολιτικές περσόνες να φλερτάρουν με πολλούς χώρους, να ιδρύουν κόμματα με ένα απλό «κλικ», σαν να είναι… ομάδες στο facebook ή να αυτοανακηρύσσονται υποψήφιοι και να σπεύδουν στη συνέχεια κομματικοί μηχανισμοί να τους υιοθετήσουν.

Είναι προφανές ότι η ευθύνη γι' αυτά τα φαινόμενα πρώτα και κύρια ανήκει στο πολιτικό σύστημα το οποίο εξέθρεψε, συντήρησε και συχνά ανέδειξε τέτοιου είδους συμπεριφορές. Το ότι η πολιτική έχει χάσει την αξιοπιστία της έναντι των πολιτών, έχει ρίζες σε κάποιο βαθμό και σ' αυτό. Μην ξεχνάμε ότι η -υπέρμετρη- αναξιοπιστία αποτελεί στα τελευταία χρόνια της μεταπολίτευσης ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα. Αυτό που αποθαρρύνει τους ικανούς και τους καταξιωμένους στην κοινωνία ή στον επαγγελματικό τους χώρο, να ασχοληθούν με τα κοινά.

Προσδοκώντας να αλλάξει κάτι σ' αυτήν τη χώρα, αναρωτιέμαι ώς πότε το πέρασμα από το «ναι σε όλα» στο «παρών» και την υποτιθέμενη αντίσταση θα πάψει να είναι τόσο ανέξοδο. Ώς πότε ψηφίζοντας «παρών» θα λογίζεσαι παρών, ενώ στην ουσία είσαι απών. Κι αν μοιάζουν αφελή τα ερωτήματα, είναι γιατί ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει πραγματικά σ' αυτόν τον τόπο. Αρκεί να αλλάξουμε εμείς και αυτούς που εμπιστευόμαστε να μας εκπροσωπούν.

Το άρθρο μου στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (6/4/2014)