Άρθρα

Στην Ελλάδα παραδοσιακά αρεσκόμαστε να μιλάμε για την πολιτική –και όχι μόνο- χρησιμοποιώντας ρητορικά το σχήμα του κύκλου, αναφερόμενοι σε κύκλους που έκλεισαν και σε άλλους που ανοίγουν, σε κύκλους που διαρρέουν απόψεις εξ ονόματος άλλων και σε άλλους, που απλά επιβεβαιώνουν ή αναιρούν ειδήσεις. Το ενδιαφέρον σε έναν κύκλο είναι βέβαια το γεγονός πως κάθε σημείο του είναι ταυτόχρονα και αρχή και τέλος και ίσως λόγω αυτού του γεγονότος οι αναφορές αυτές, αν και τετριμμένες, περιγράφουν πολύ συχνά την πολιτική πραγματικότητα με ένα εύστοχο και εύληπτο τρόπο.

Αφήνοντας στην άκρη για μια στιγμή πολιτικές τοποθετήσεις και παρωπίδες, δεν είναι δύσκολο να δει κανείς πως η πολιτική περίοδος που διανύουμε μοιάζει να ισορροπεί επικίνδυνα μεταξύ δύο τέτοιων κύκλων. Από την μία πλευρά έχουμε την ορμή των (ολοένα και περισσότερο ανεξάρτητων ή/και πολυκομματικών) νέων διοικήσεων σε δήμους και περιφέρειες που ανέλαβαν καθήκοντα την 1η Σεπτεμβρίου. Ορμή που πλέον υπάρχει σεβαστός πολιτικός χρόνος να μετουσιωθεί σε πράξη, καθώς, μέσα από μία από τις σημαντικότερες καινοτομίες (και όχι κενοτομίες) του «Καλλικράτη», οι νέες διοικήσεις έχουν πέντε χρόνια μπροστά τους για να ξεδιπλώσουν το όραμά τους, αλλά κυρίως να το κάνουν πράξη. Κι αυτό γιατί το γοητευτικό στην τοπική αυτοδιοίκηση, πολύ περισσότερο από την κεντρική πολιτική σκηνή, είναι το συγκεκριμένο των προβλημάτων – ο κάδος απορριμμάτων, η παιδική χαρά της γειτονιάς, το πράσινο παρτέρι της γωνίας, η ράμπα προσβασιμότητας στο πεζοδρόμιο -, αλλά και το μετρήσιμο αποτέλεσμα της δουλειάς σου, όπου πολύ απλά δεν έχει καμία σημασία τι λες, αλλά τι κάνεις. Δυστυχώς, αυτός ο νέος κύκλος δράσης που πρεσβεύει με τόσο ξεκάθαρο τρόπο το καινούργιο, το φρέσκο και το διαφορετικό και στον οποίο έχω την τύχη να συμμετέχω και εγώ, συμπίπτει χρονικά με το φαινομενικό κλείσιμο ενός άλλου. Οπως κατέστη σαφές πριν καλά καλά κλείσουν οι διπλές κάλπες του Μαΐου, η χώρα χορεύει (ξανά) στους ρυθμούς ενός πραγματικά πένθιμου κονσέρτου αβεβαιότητας, προεδρολογίας, εκλογολογίας και ανέξοδης παροχολογίας.

Σε μία εποχή που το διακύβευμα (θα έπρεπε να) είναι να βρεθούν επιτέλους λύσεις στα τόσα χρονίζοντα προβλήματα, το ενδεχόμενο κλείσιμο του κύκλου της παρούσας κυβέρνησης και η όλη σεναριολογία για πρόωρες εθνικές εκλογές αποσταθεροποιεί περαιτέρω το ήδη ρευστό πολιτικό σκηνικό, ωφελώντας ουσιαστικά ελάχιστους. Για μία ακόμα φορά φαίνεται ότι χάνουμε την ουσία, αφού ανάγουμε σε εθνικό σπορ το μέτρημα κουκιών, αντί να ψάχνουμε να βρούμε τον καταλληλότερο για να συμβολίσει την εθνική ομοψυχία. Οι εξελίξεις αυτές είναι φυσικό να ανησυχούν τους εκλεγμένους της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι οποίοι δεν έχουν μόνο να αντιμετωπίσουν το γενικότερο χάος των κακών δομών της διοίκησης, των ελλείψεων προσωπικού, των συγκρούσεων και του στραγγαλισμού των οικονομικών, έχουν και την αβεβαιότητα με ποιον θα συνεργαστούν και ποιος θα είναι ο εταίρος τους.

Μέσα σε αυτήν την επικίνδυνη άσκηση ισορροπίας μεταξύ αυτών των δύο κύκλων, καλούμαστε όλοι να δουλέψουμε, απορροφώντας τους οποιουσδήποτε κραδασμούς και προσπαθώντας συνεχώς να μην πέσουμε στο λάκκο της ανυποληψίας που βρίσκεται από κάτω μας. Μετά τις εκλογές του προηγούμενου Μαΐου που επανεπιβεβαίωσαν υπό μία έννοια τη θέληση των Θεσσαλονικέων να δώσουν ένα οριστικό τέλος σε μία εσωστρεφή Θεσσαλονίκη, που σχεδόν μηρυκαστικά γυρνούσε για χρόνια γύρω από τον εαυτό της, πολλοί μας ευχήθηκαν καλή τετραετία (εννοώντας προφανώς πενταετία). Πέρα από τις πρωτοφανείς αντιξοότητες μέσα στις οποίες πρέπει να γίνει αυτό, στο χέρι μας είναι αυτά τα πέντε χρόνια να αποτελέσουν αρχή (ή συνέχεια αν θέλετε) ενός ιστορικού πολιτικού κύκλου όχι μόνο εξόδου από την κρίση, αλλά πραγματικής ανόρθωσης και ανάπτυξης της πόλης, της χώρας. Γιατί μπορεί σχηματικά η χώρα να βρίσκεται μεταξύ κύκλων, τεμνόμενων ή μη, το ζητούμενο όμως είναι να πάρει την ευθεία. Της ανόδου!

Δημοσιεύθηκε στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής στις 28/9/14