Ομιλίες

Συνάδελφοι, Φίλες και Φίλοι Στην προεκλογική περίοδο του 2014 σε μια κουβέντα που είχα μ’ ένα προσωπικό μου φίλο και μάλλον αντίθετων πολιτικών και παραταξιακών θέσεων τον ρώτησα πως βλέπει την έκβαση των δημοτικών εκλογών του Μαΐου. Μου απάντησε αμέσως και με ένταση ότι «θα νικήσετε», και όταν τον ρώτησα γιατί το πιστεύει μου απάντησε «γιατί εσείς της «Πρωτοβουλίας» είστε παντού. Ο κόσμος εσάς βλέπει, ακούει και εμπιστεύεται». Και έτσι έγινε! Όταν αποφασίσαμε να συστρατευτούμε στην «Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη» κάποιοι το 2006, κάποιοι το 2010 και κάποιοι το 2014, είχαμε ως κοινό παρανομαστή το όραμα για μια καλύτερη πόλη μέσα από συγκεκριμένους στόχους. Θελήσαμε να υπηρετήσουμε την ίδια τη Θεσσαλονίκη, επειδή ακριβώς είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που ζουν και εργάζονται στην πόλη, που την αγαπούν και που είχαν απογοητευτεί από όσα καταδεινάστευαν επί χρόνια τους Θεσσαλονικείς και έχουν κρατήσει την πόλη πίσω σχεδόν σε όλους τους τομείς που χαρακτηρίζουν την ποιότητα ζωής της. Όλοι εμείς που θεωρήσαμε ότι ο σκοταδισμός έπρεπε να σταματήσει και να αρχίσει μια νέα εποχή για τη Θεσσαλονίκη, όλοι εμείς που αντισταθήκαμε στην εντέχνως καλλιεργούμενη μιζέρια, επενδύσαμε στην «Πρωτοβουλία». Την κάναμε σπίτι μας και κουβαλήσαμε ο καθένας τη δική του προίκα με κυρίαρχο κοινό στοιχείο αυτό της ανιδιοτελούς προσφοράς. Η πρώτη θητεία μας στη διοίκηση του Δήμου Θεσσαλονίκης απέδειξε ότι πολλά μπορούν να βελτιωθούν στην πόλη. Απέδειξε επίσης ότι αυτή η κρίσιμη μάζα ανθρώπων που αγαπούν την πόλη τους μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Ο κόσμος μας επιβράβευσε. Οι 300 ψήφοι της διαφοράς από το παλιό του ’10 έγιναν 20.000 το ’14. Στα πανηγύρια της εκλογικής νίκης, στο μυαλό καθενός από εμάς περνούσε η σκέψη πως οι απαιτήσεις του κόσμου πλέον θα είναι πολύ περισσότερες από την πρώτη θητεία, και ότι όμως πολλά περισσότερα θα μπορούσαμε κι εμείς να κάνουμε! Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως δεν το περίμενε. Όπως και το ότι ο κόσμος έγινε πιο αυστηρός μαζί μας, έτσι πρέπει κι εμείς να γίνουμε πιο αυστηροί με τους εαυτούς μας. Ακριβώς επειδή είμαστε κομμάτι αυτού του κόσμου, ενεργοί πολίτες και θέλω να πιστεύω με την ίδια ζέση και διάθεση για προσφορά, όπως τότε που μπαίναμε σ’ αυτή την όμορφη περιπέτεια και αποδεχόμασταν τη μεγάλη πρόκληση να είμαστε εμείς οι ρυθμιστές του παρόντος και του μέλλοντος του τόπου μας. Το κυρίαρχο ερώτημα στις μεταξύ μας συζητήσεις, που όμως πρέπει να απαντήσουμε εδώ πλέον, στο κοινό μας –πιστεύω- σπίτι, είναι πώς τόσο γρήγορα κατορθώσαμε να δημιουργήσουμε τόσους πολλούς δυσαρεστημένους σε αυτή τη δεύτερη ευκαιρία μας; Τι φταίει; Καταρχάς κουβαλάμε την κατάρα των προηγούμενων διοικήσεων, και του τότε συστήματος διοίκησης που έχει ως αποτέλεσμα να μας αντιμετωπίζουν οι πολίτες, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, η δικαιοσύνη με καχυποψία σε οτιδήποτε κάνουμε. Προφανώς μέσα σ’ αυτό το τόσο δύσκολο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον οι συνθήκες είναι εξοντωτικές και ψυχοφθόρες. Επήλθε κόπωση; Ορισμένοι κατηγορούν τα όργανα ή όσους ασκούν τη διοίκηση του Δήμου. Ποια είναι όμως τα όργανα σε μια τόσο μικρή διοίκηση; Η δημοτική αρχή και προσωπικά ο Δήμαρχος έδωσε μεγάλη βαρύτητα στο νέο Οργανισμό του Δήμου. Τρία χρόνια μετά αυτές οι δομικές αλλαγές που επιχειρήθηκαν, δεν έχουν αποδώσει τα αναμενόμενα. Όσοι παροικούν την Ιερουσαλήμ ξέρουμε καλά πως κάθε μέρα ο οργανισμός γίνεται και πιο δύσκαμπτος, πιο αντιπαραγωγικός, πιο κουρασμένος και εντέλει πιο αναποτελεσματικός. Το νέο διοικητικό σχήμα, με τους μετρημένους στα δάχτυλα αντιδημάρχους και περισσότερους εντεταλμένους να υποστηρίζουν το έργο τους, δεν αποδείχτηκε προς το παρόν αποδοτικό. Αντιθέτως, στο Δήμο Αθηναίων για παράδειγμα, φαίνεται να λειτουργεί καλύτερα το ακριβώς ανάποδο. Ένα σχήμα με περισσότερους αντιδημάρχους και λιγότερους εντεταλμένους. Με πιο συγκεκριμένες αρμοδιότητες και δυνατότητα αξιοποίησης του στελεχιακού δυναμικού της διοικούσας παράταξης. Ωστόσο το σημερινό μοντέλο, σε αυτό το πρώτο διάστημα της δεύτερης θητείας μας, αποδεικνύεται υπερσυγκεντρωτικό και αντιπαραγωγικό. Και ξέρετε οι πολίτες δεν καταλαβαίνουν από «Καλλικράτη», από καλούς ή κακούς υπαλλήλους, από επαρκή οργανισμό, από σφιχτό διοικητικό σχήμα. Τους ενδιαφέρει το σκουπίδι, το κυκλοφοριακό, το κλάδεμα, τα πλακάκια στα πεζοδρόμια, οι λακούβες στην άσφαλτο, οι καμένες λάμπες. Τα παράπονα τους πάνε προφανώς στο δήμαρχο, και η απελπισία τους σ’ όλους εμάς που εμπιστεύθηκαν με την ψήφο και την ελπίδα τους για κάτι καλύτερο. Αναλάβαμε τόσες σημαντικές πρωτοβουλίες στην πρώτη θητεία μας. Δημιουργήσαμε μια μαγιά ιδεών προς υλοποίηση, όμως τις αφήσαμε πίσω. Αδικαιολόγητο. Ένα μόνο παράδειγμα θα δώσω, από την προσωπική εμπειρία μου στη διοίκηση. Ήμασταν οι πρώτοι που είχαμε την ιδέα για τα υλικά αντιγκράφιτι. Δεν τα προμηθευτήκαμε ποτέ, την ώρα που οι Αθηναίοι αντέγραφαν την ιδέα μας και την έκαναν πράξη. Αρχίσαμε να χάνουμε την ψυχική επαφή μας ακόμη και μέσα στην «Πρωτοβουλία». Δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε παράταξη και διοίκηση μαζί. 5-6 παρέες πολιτών μας πήρε 11 μήνες για να βρεθούμε σήμερα! Γνωρίζω όμως ότι το θέλουμε και το μπορούμε. Όλοι; Πως μπορώ να εξηγήσω ότι για ένα πλακάκι σε ένα πεζοδρόμιο βρίσκονται απολογούμενοι δυο πρώην αντιδήμαρχοι, χωρίς καν να έχουν τη νομική υποστήριξη της δημοτικής αρχής; Να μη μιλήσω για το πειθαρχικό συμβούλιο που εγώ και άλλοι 4 σύμβουλοι θα κουβαλήσουμε (μέσα σε συνθήκες μιας ιδιότυπης μοναξιάς!) το βάρος -και πιθανώς την τιμωρία- μιας ολόκληρης διοίκησης. Πολλά περισσότερα παραδείγματα για τον εγκλωβισμό της διοίκησης έχουμε όλοι μας. Προσωπικά δε στρατεύτηκα στην «Πρωτοβουλία» με στόχο τα αξιώματα. Πίστεψα στο όραμα και στους στόχους και κουβάλησα τη δική μου προίκα για να την αξιοποιήσει η παράταξη. Είχα και έχω τη διάθεση να προσφέρω, εφόσον κριθεί ότι μπορώ να είμαι χρήσιμος. Δεν μου αρέσει καθόλου, τον τελευταίο καιρό, όπου σταθώ και όπου βρεθώ να ακούω για την αναποτελεσματικότητα του Δήμου. Και σας πληροφορώ ότι ως μη μέλος –πλέον- της διοίκησης, ακούω πολύ περισσότερα. Και κυρίως να αντιλαμβάνομαι μια αποστροφή του κόσμου. Ο εγκλωβισμός αυτός πρέπει να τελειώσει άμεσα. Όπως άμεσα πρέπει να τελειώσει και η περιχαράκωση σε πέντε δέκα ζητήματα μείζονος –για κάποιους ελάσσονος!- ενδιαφέροντος για την πόλη. Υπάρχει η καθημερινότητα και οι πολλές πτυχές της και έχουμε την ευθύνη να τη διαχειριστούμε με τον καλύτερο τρόπο όλοι μαζί. Οι Θεσσαλονικείς απαιτούν λύσεις. Δεν μπορούν να χάνονται η μία ευκαιρία μετά την άλλη. Η διοίκηση, ο Δήμαρχος και όσους συμβουλεύεται και εμπιστεύεται δηλαδή, οφείλει να ξεκαθαρίσει ποιος είναι ο στρατός που παρατάσσει στη μάχη των επόμενων τεσσάρων ετών. Έχει υποχρέωση να βάλει στόχους συγκεκριμένους, μετρήσιμους, υλοποιήσιμους και με λογικό χρονικό ορίζοντα. Έπρεπε να το έχει κάνει ήδη. Στα επόμενα τέσσερα πολύ δύσκολα χρόνια που έχουμε μπροστά μας οφείλουμε να πορευτούμε στη βάση συγκεκριμένου σχεδίου δράσης. Ενός σχεδίου, που θα έχει την υποστήριξη και την ενεργό συμμετοχή όλων μας. Αυτή η μεγάλη παράταξη, η παράταξη για τη Θεσσαλονίκη έχει τη δυναμική και τη βούληση να αφήσει το στίγμα της στην πόλη. Το πιστεύω σήμερα, όπως το πίστευα όταν αποφάσισα να ενταχθώ στην οικογένεια της «Πρωτοβουλίας». Το ανθρώπινο δυναμικό αυτής της παράταξης πρέπει να αξιοποιηθεί και να συνδράμει τις προσπάθειες της διοίκησης, μέσα από ένα νέο μοντέλο οργάνωσης, με συγκεκριμένους ρόλους και αρμοδιότητες, τις οποίες μπορεί να αναλάβει και να υπηρετήσει καθένας από εμάς. Αυτό είναι το στοίχημα: Να πάψουμε να επενδύουμε στην εικόνα και να ασχοληθούμε με την ουσία. Να γίνουμε αποτελεσματικοί και χρήσιμοι. Είναι στο χέρι της διοίκησης να αξιοποιήσει με τον κατάλληλο τρόπο τους ανθρώπινους πόρους μιας παράταξης, η οποία έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ να ανακτήσει τη χαμένη της ενότητα. Δεν μπορούμε να ταυτιζόμαστε με πρακτικές του παρελθόντος. Εχει πει ο δήμαρχος, εδώ σ΄ αυτήν την αίθουσα ότι αν διαφωνήσει ο δήμαρχος με τον αντιδήμαρχο φεύγει ο αντιδήμαρχος, Αν ο δήμαρχος αποφασίσει τη λειτουργία μικρού σχήματος διοίκησης με ικανά (αλλά και δυσαρεστημένα) στελέχη εκτός,  προφανώς υπερισχύει η δική του επιλογή. Όπως επίσης δική του επιλογή είναι και η τοποθέτηση σε θέσεις ΔΣ νομικών προσώπων αλλά και προϊσταμένων και διευθυντών στον -μάλλον ταλαιπωρημένο- οργανισμό εσωτερικής υπηρεσίας του Δήμου. Αν όμως οι επιλογές αυτές δεν είναι οι καλύτερες δυνατές και οδηγούν σε αποτυχία δεν αφορούν μόνο τον ίδιο. Αφορούν όλη τη διοίκηση, την παράταξη και τελικά την ίδια την πόλη. Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι Ο πολιτικός χρόνος είναι πλέον γρήγορος και η ανοχή του κόσμου μικρή. Γνωρίζουμε τα προβλήματα, γνωρίζει πλέον ο καθένας τον άλλο. Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο. Διαχειριζόμαστε πολύ σημαντικά πράγματα! Οι στόχοι και ο κοινός σκοπός είναι αυτά που μας ενώνουν. Για να ξαναβρεθούμε πρέπει να ακολουθήσουμε όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, το ίδιο μονοπάτι. Πριν λίγα χρόνια όλη η Ελλάδα, όλη η Ευρώπη ασχολούνταν με το πολιτικό πείραμα της Θεσσαλονίκης. Το πείραμα πρέπει όμως να φέρει αποτελέσματα. Ας γυρίσουμε λοιπόν πάλι στην ίδια διάθεσης δημιουργίας και αποτελεσματικότητας. Πριν ο κόσμος της πόλης μας γυρίσει την πλάτη