Άρθρα

«Τα λόγια κούρασαν και έφτασαν τον τόπο σε αυτή την κατάσταση. Χρειαζόμαστε λόγο κι όχι λόγια», είπε πριν λίγες μέρες ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Η συγκεκριμένη φράση, που όπως ο ίδιος επισήμανε, αφορά σε «ανθρώπους των λόγων», είναι περισσότερο επίκαιρη από ποτέ. Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα και κυρίως την πολιτική έχουμε εθιστεί στους λόγους. Στις πάσης φύσεως μεγαλοστομίες, στις υποσχέσεις, στα δίχως αντίκρισμα τσιτάτα και στα κενά περιεχομένου συνθήματα. Αν και οι αγκιτάτσιες, τα κηρύγματα και οι λαοπλάνοι δεν είναι σύγχρονο φαινόμενο, αλλά διαχρονική μάστιγα ειδικά σε όσους ασχολούνται με τα κοινά, εντούτοις τα τελευταία χρόνια έγινε ο κανόνας, έπαψε καν να στηλιτεύεται. Εθιστήκαμε στα λόγια και ο ουσιαστικός, ειλικρινής λόγος απουσιάζει κάθε μέρα και περισσότερο. Δεν είναι μόνο ζήτημα υποσχέσεων και εξαγγελιών. Είναι ζήτημα ευθύνης, την οποία αποφεύγουν να αναλάβουν όσοι καλούνται να διοικήσουν. Κι από την άλλη είναι ζήτημα στάσης ζωής. Η αντοχή στην αλήθεια και η διάθεση να πορευτούμε ως λαός χωρίς εμμονές στις δόξες του παρελθόντος και δίχως φρούδες ελπίδες για το μέλλον. Λείπουν σήμερα από την ελληνική κοινωνία εκείνες οι φωνές που θα ορθώσουν το σοβαρό πολιτικό λόγο απέναντι στη δημαγωγία, που θα υποστηρίξουν το είναι απέναντι στο φαίνεσθαι. Ασφαλώς δεν πρέπει να πάψουμε να ονειρευόμαστε. Αλλά ακόμη και τα όνειρά μας πρέπει να έχουν μια βάση αλήθειας. Τα νέα πολιτικά δεδομένα που δημιούργησε η πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς, με το εύηχο σύνθημα «Η ελπίδα έρχεται» σύντομα προσαρμόστηκαν στη σκληρή πραγματικότητα των δεσμεύσεων και των προβλημάτων της χώρας. Μια απτή απόδειξη ότι τα πράγματα δεν είναι ούτε εύκολα, ούτε εύκολα θα αλλάξουν. Για να έρθει η ελπίδα χρειάζεται ακόμη μεγάλη προσπάθεια. Από όλους μας. Στα του οίκου μας, στη Θεσσαλονίκη έχουμε να διανύσουμε μεγάλη διαδρομή για να κλείσει ο κύκλος των χαμένων υποσχέσεων. Για να πάψουμε επιτέλους να στήνουμε το αύριο βασισμένοι σε λόγια. Δικαιολογημένα, αφού λείπει ο λόγος και οι κατάλληλοι άνθρωποι για να τον εκφράσουν. Η ένδεια σε πολιτικό προσωπικό, αλλά και στις τάξεις εκείνων που οφείλουν να αρθρώσουν λόγο, είναι εμφανής και κοινός τόπος στις καθημερινές συζητήσεις των πολιτών. Οι πληγές που κληρονόμησε η πόλη από τις πολυετείς εξαγγελίες (η μία μετά την άλλη παραπέμφθηκαν στις καλένδες), τους ψευτοακτιβισμούς (που συχνά ακύρωσαν ή ταλαιπώρησαν έργα υποδομής), μπορούν να επουλωθούν μόνο μέσα από το λόγο της αλήθειας. Δεν αντέχουμε άλλα πισωγυρίσματα και άλλες κωλοτούμπες. Η πόλη χρειάζεται μια ατζέντα υλοποιήσιμων έργων μέσα από μια πολιτική και ακολούθως μια κοινωνική συμφωνία. Ένα συμβόλαιο με συγκεκριμένους όρους, μετρήσιμους και εφαρμόσιμους. Για να πάψουν πλέον να γοητεύουν τα λόγια και να αποκτήσει λόγο η ίδια η πόλη και οι πολίτες της. Μόνο έτσι θα εκμεταλλευτούμε –επιτέλους- τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του τόπου μας, το ανθρώπινο δυναμικό και τις λιγοστές ευκαιρίες που –πλέον- μας δίνονται. Όσο συνεχίζουμε να επενδύουμε στα λόγια και στο πανηγύρι των εντυπώσεων η πόλη, η χώρα δε θα ξεφύγουν από τη μιζέρια και τη στασιμότητα. Χρειάζονται επειγόντως πρωτοβουλίες. Δημοσιεύθηκε στον ΑτΚ στις 24/05/15