Άρθρα

Άρθρο του Κωνσταντίνου Ζέρβα στην εφημερίδα "Δημοκρατία" για την επόμενη ημέρα των μνημονίων:

Διανύουμε το τελευταίο καλοκαίρι των ψευδαισθήσεων. Ζούμε ακόμη με το μύθο ότι για όλα φταίνε οι άλλοι. Το τρίτο μνημόνιο λήγει σε 12 ακριβώς μήνες, τον Αύγουστο του 2018.

Μετά από αυτό, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ δε σκοπεύουν να εμπλακούν στο ελληνικό πρόβλημα. Το ΔΝΤ θα επαναδιατυπώσει την – αρνητική – του άποψη για τη βιωσιμότητα του χρέους, ενώ και η ΕΚΤ δε θα λάβει καμία απόφαση για την ποσοτική χαλάρωση. Τα προβλήματα συνεχίζονται…  Τον Οκτώβριο θα μεσολαβήσει η τρίτη αξιολόγηση, ρίχνοντας το βάρος στους συμβασιούχους, στην ευθυγράμμιση των αντικειμενικών αξιών με τις τιμές αγοράς, στις νέες αλλαγές στο καθεστώς του ΦΠΑ, στην αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου, στις ανατροπές στον χάρτη των κοινωνικών επιδομάτων, στην αύξηση των ωρών διδασκαλίας για εκπαιδευτικούς, στις αλλαγές στην κινητικότητα στο Δημόσιο, στην επιλογή προϊσταμένων και στο άνοιγμα όσων επαγγελμάτων παραμένουν ακόμη κλειστά. Η πραγματική οικονομία θα κληθεί να αντιμετωπίσει νέα δεδομένα. Οι τράπεζες θα πρέπει να αποκτήσουν και να διοχετεύσουν ρευστό στην αγορά και το κράτος να αποδώσει τα 6 δισ. ληξιπρόθεσμων οφειλών -αριθμός που προσεγγίζει τα πλεονάσματα του Προϋπολογισμού-, ενώ παράλληλα θα πρέπει να εξυπηρετηθούν τα 90 δισ. των «κόκκινων» δανείων, προκειμένου να αποφευχθεί η πλήρης μεταβίβαση της ελληνικής ιδιοκτησίας σε άγνωστα χέρια, και να τελειώνουμε με τα capital controls. Όπως αντιλαμβανόμαστε, η τρίτη αξιολόγηση θα φέρει στην επιφάνεια σημαντικές μεταρρυθμίσεις, τις οποίες το πολιτικό σύστημα διαχρονικά κρύβει κάτω από το χαλί. Την ίδια στιγμή, έχουν ήδη νομοθετηθεί πλεονάσματα 3,5% έως το 2022 και 2% έως το 2060. Το Υπερταμείο θα έχει ολοκληρώσει τη συγκέντρωση και τη διαχείριση «ασημικών» και «μπακιριού» για... 99 έτη! Το δε Ασφαλιστικό αντιμετωπίστηκε με τόση ανικανότητα, ώστε οι εισφορές που επιβάλλονται στις γενιές της εργασίας να μην επαρκούν για να πληρωθούν οι τρέχουσες συντάξεις. Εξάλλου, το έλλειμμα του συνταξιοδοτικού συστήματος στην Ελλάδα είναι περίπου τέσσερις φορές υψηλότερο από τον αντίστοιχο μέσο όρο της ζώνης του ευρώ. Κι όλα αυτά σε συνθήκες αποδόμησης των αντιπροσωπευτικών θεσμών: κόμματα, Δημόσια Διοίκηση και λειτουργοί, συνδικαλιστικές οργανώσεις, ΜΜΕ, Δικαιοσύνη και Τοπική Αυτοδιοίκηση έχουν υποστεί τεράστια μείωση της αξιοπιστίας τους. «Τις πταίει;» Προφανώς πληρώνουμε τα 30 χρόνια τα κακοδιαχείρισης και του «όλοι (ή έστω αρκετοί) μαζί τα φάγαμε». Αλλά πληρώνουμε εξίσου και το «λεφτά υπάρχουν», τα «Ζάππεια» και το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» που τάισαν τις ψευδαισθήσεις του λαού και έδωσαν τις νίκες στα κόμματα. Σήμερα, όλοι (με εξαίρεση τα πολιτικά άκρα) υπέγραψαν Μνημόνια και κυβέρνησαν με «επιτροπεία». Και, όλως περιέργως, είναι οι ίδιοι που έρχονται να δώσουν το πολιτικό αφήγημα, το πολιτικό προσωπικό και τις κοινωνικές συμμαχίες με τις οποίες θα κυβερνήσουν. Κάθε πολίτης δικαιούται να είναι θυμωμένος αλλά όχι αφελής. Θα επιλέξουμε αυτούς που θα συνεχίσουν να διορίζουν κομματικούς «αλληλέγγυους»; Ποιος θα τιμήσει τις μεταρρυθμίσεις και θα εφαρμόσει αξιολογήσεις και αξιοκρατία; Ποιος θα εξασφαλίσει την αξιοπιστία και τη λειτουργία των θεσμών; Ουδείς αναμάρτητος και αδιάβαστος πλέον! ...αλλά η Ελλάδα μένει μόνη Κάποιοι σήμερα πανηγυρίζουν για το τέλος της κηδεμονίας. Όμως τι είδους κλίμα πολιτικής σταθερότητας μπορεί να καλλιεργήσει η χώρα; Πώς θα χτυπήσει ξανά την πόρτα των διεθνών αγορών και θα εμπνεύσει το διεθνές επενδυτικό κοινό; Και μέσα σε αυτό το ασαφές περιβάλλον των media ποιος πολιτικός λόγος και ποιοι πολιτικοί θα προβάλλονται; Το καλοκαίρι του 2018 θα αποτελέσει την αφετηρία μιας μακράς περιόδου εκλογικών αναμετρήσεων. Κοντά στην κρίση των αξιών θα έχουμε και το αγκάθι της απλής αναλογικής. Εσωτερικές αντιθέσεις και πρόβλημα ακυβερνησίας. Με τους «κηδεμόνες» πλέον αμέτοχους. Το ΔΝΤ προσπαθεί λυσσαλέα να «την κάνει» από την Ελλάδα, οι ξένες κυβερνήσεις διατυμπανίζουν ότι δεν προτίθενται να δανείσουν ξανά τη χώρα (με το «ληστρικό» επιτόκιο του 1 %!). Αλώστε, μετά τις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου αρχίζει μία νέα περίοδος και για την Ελλάδα αλλά και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Θα πάρει λοιπόν η Αριστερά (και οι όποιοι συνοδοιπόροι της) τελικά τη ρεβάνς για την ήττα του Εμφυλίου και θα οδηγήσει τη χώρα στην απομόνωση και την απόλυτη μοναξιά; «Η πτωχή πλην τίμια Ελλάς» αλλά και ο φόβος του δυτικού δυνάστη μάς θυμίζουν ολέθριες αυτοκαταστροφικές επιλογές του παρελθόντος, που τις ξαναζούμε. Η πολυπόθητη νέα Μεταπολίτευση πρέπει να γεννηθεί σήμερα, γιατί σε 12 μήνες έρχεται η απόλυτη πολιτική καταιγίδα. Και όταν θα είμαστε μόνοι μπροστά στα αδιέξοδά μας, θα ακουστεί εξαιρετικά επίκαιρος ο Καβάφης: «Τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους, οι άνθρωποι αυτοί ήταν μια κάποια λύσις».

Εφημερίδα Δημοκρατία της Βόρειας Ελλάδας, Σάββατο 5/8/2017